>
>Anne, alti yasindaki lösemiyle
>savasan
>
>ogluna bakarken dalip
>
>gitmisti.Kalbi, aci içinde olmasina
>
>ragmen,kararlilik duygusunun da
>
>etkisini hissediyordu.Her ebeveyn
>gibi
>
>o da oglunun büyümesini ve
>
>umutlarini gerçeklestirmesini
>
>istemisti. Ama bu, artik mümkün
>
>degildi.
>
>Löseminin buna firsat tanimasi olasi
>
>degildi. Oysa o oglunun
>
>hayallerini gerçeklestirmesini
>
>istiyordu. "Bora! Büyüyünce ne olmak
>
>istedigini hiç düsündün mü? Hayatinda
>
>neler olmasini diledigin ve hayal
>
>ettigin oldu mu?"
>
>diye sordu.
>
>
>
>-"Annecigim, ben büyüyünce hep
>
>itfaiyeci olmak istedim".
>
>
>
>Anne, gülümsedi ve.. "Dilegini
>
>gerçeklestirebilecek miyiz bir
>
>bakalim"
>
>dedi.
>
>
>
>Daha sonra, Ankara'daki itfaiye
>
>müdürlügüne gitti ve orada yüregi en
>
>az Ankara kadar büyük itfaiyeciler
>ile
>
>tanisti. Ona oglunun son
>
>isteginden söz etti ve oglunun
>itfaiye
>
>arabasina binip sehirde küçük
>
>bir tur atmasinin mümkün olup
>
>olmadigini sordu.
>
>
>
>- "Bundan daha iyisini de
>
>yapabiliriz.Eger oglunuzu Çarsamba
>
>sabahi
>
>saat yedide hazir ederseniz, onu o
>gün
>
>seref konugu yapar,itfaiyeci
>
>kimligine büründürürüz. Bizimle
>itfaiye
>
>müdürlügüne gelir, bizimle
>
>yemek yer, yangin söndürmeye gelir.
>
>Hatta bize ölçülerini verirsen,
>
>ona üzerinde Ankara itfaiyecilerinin
>
>kirmizi renk üzerine islenmis
>
>ambleminin oldugu gerçek bir
>
>
>
>itfaiyeci kostümü diktirir, lastik
>
>botlari ismarlariz. Hepsi
>
>Ankara'da üretiliyor."
>
>
>
>Üç gün sonra, itfaiyeci Bora'yi
>aldi,
>
>ona elbisesini giydirdi, ve
>
>hasta yatagindan itfaiye arabasina
>
>kadar eslik etti. Bora, itfaiye
>
>arabasina kuruldu ve müdürlüge dogru
>
>yol almaya basladi. Kendini çok
>
>mutlu hissediyordu. O gün Ankara'da
>
>tam üç yangin ihbari olmustu.
>
>Degisik itfaiye arabalarina, hatta
>
>itfaiye Müdürlügünün özel arabasina
>
>da binmisti.
>
>
>
>Yerel televizyonlar da onu izleyip,
>
>çekmislerdi. Hayallerinin gerçek
>
>olmasi, gösterilen sevgi ve ilgi,
>
>Bora'yi o kadar etkilemisti
>
>ki,doktorlarin söylediginden tam alti
>
>ay daha fazla yasamisti. Bir gece
>
>bütün yasam belirtileri dramatik bir
>
>sekilde yok olmaya baslayinca, hiç
>
>kimsenin yalniz ölmemesi gerektigine
>
>inanan bashemsire, aile
>
>bireylerini hastaneye çagirdi. Daha
>
>sonra Bora'nin itfaiyede geçirdigi
>
>günü hatirladi ve itfaiye müdürlügüne
>
>telefon açip Bora'nin bu dünyaya
>
>veda ederken yaninda, özel
>kiyafetleri
>
>içinde bir itfaiyecinin
>
>bulundurulmasinin mümkün olup
>
>olamayacagini sordu.
>
>
>
>Itfaiye Müdürü; "Bundan daha iyisini
>de
>
>yapabiliriz. Bes dakika içinde
>
>oradayiz. Bana bir iyilik yapar
>
>misiniz? Sirenlerin çaldigini
>
>duydugunuzda, yangin olmadigi
>anonsunu
>
>yaptirabilir >misiniz? Sadece
>
>itfaiyecilerin önemli bir
>
>meslektaslarini ziyarete geldiklerini
>
>söyleyiniz.
>
>
>
>Ve lütfen onun odasinin
>penceresini
>
>açiniz" diye yanitladi. Yaklasik
>
>bes
>
>
>
>dakika sonra hastaneye çengel ve
>
>merdiven tasiyan kamyonet ulasti.
>
>Merdiveni açti ve Bora'nin 5.kattaki
>
>odasina dogru yaklasti. Tam on
>
>dört itfaiyeci Bora'nin odasina
>
>tirmandilar. Annesinin izniyle onu
>
>kucakladilar
>
>
>
>ve ona onu ne kadar sevdiklerini
>
>söylediler.
>
>
>
>Ölümle pençelesen Bora itfaiye
>müdürüne
>
>bakti ve; "Efendim ben simdi
>
>gerçekten itfaiyeci miyim?" diye
>sordu.
>
>
>
>- "Bundan süphen mi var Bora?" diye
>
>yanitladi müdür.
>
>
>
>Bu kelimelerden sonra Bora
>gülümsedi
>
>ve gözlerini sonsuza dek
>
>kapatti.
>
>
>
>Belki unuttunuz, belki
>
>hatirlamiyorsunuz,belki de çok
>
>duygusuz, çok
>
>kati oldunuz;
>
>
>
>Ama bilin ki ;
>
>
>
>HAYAT; SEVGI VE UMUT SAÇMAKTIR. Eger
>
>bunu okuyunca gözleriniz
>
>dolmuyorsa sizin için yapilacak bir
>sey
>
>kalmamis demektir... Yok eger
>
>doluyorsa o zaman sevdiklerinizin
>
>kiymetini bilin, tüm insanlari sevin
>
>ve gerçek sevginizi ortaya koyun.
>
>Kininizi unutun LUTFEN!...
>
>ÇÜNKÜ HAYAT; SEVGİ VE UMUT
>SAÇMAKTIR...
>
>
>
>
>