Eef schreef;
Ik heb zelf een huilbaby (gehad). Nu er steeds meer rust in ons gezin komt, wil
ik mezelf graag als ervaringsdeskundige inzetten voor andere gezinnen met een
huilbaby.

Welkom Eef!
Vanaf nu kun je mailen, misschien je zelf nog wat uitgebreider voorstellen en
meelezen. Het is nog rustig hier omdat de lijst net weer opnieuw is geopend.
Groet, Sylvie

Nienke schreef:
12 januari is onze zoon Matz via een geplande keizersnede geboren. Hij
is nu bijna 7 weken en huilt gemiddeld zo'n 6 uurtjes per dag.

Welkom bij deze mailinglijst! Zoals je misschien gezien hebt, is deze
lijst een tijdje geleden opnieuw geopend, nog rustig hier. Heb je wat
te vragen, mail gerust!
Kun je het zelf volhouden? Hoe slaapt Matz 's nachts? Wat heb je al
geprobeerd? Goede hulp?

Groetjes, Sylvie

Hallo Sylvie,

Hehe... even een beetje rust en misschien even de tijd om een
berichtje te schrijven! Ik heb twee dochters; een van tweeenhalf jaar
oud en de jongste bijna negen weken oud. De oudste was de meest ideale
baby die je je kan indenken (meteen doorslapen, altijd tevreden, goed
groeien etc.). Onze jongste is echt heel anders als baby.

Ze is van begin af aan al onrustig. Ik had mijn hoop gevestigd op de
zes weken grens als omslagpunt voor de hoeveelheid huilen, maar het is
alleen maar meer geworden sinds die tijd. Ze wordt in het begin van de
middag al onrustiger en wil niet meer in haar bedje weggelegd worden
en 'savonds heeft ze periodes dat ze bijna ontroostbaar huilt. dan
moet je alles uit de kast halen om haar wat rustiger te krijgen.
Gelukkig lukt het meestal wel om haar te troosten, maar je bent er
full time mee bezig. Om twee uur snachts wordt ze dan meestal rustig
en slaapt ze tevreden in haar bedje.

Afgelopen weekend zijn we naar mijn ouders geweest (beide huisarts) en
hebben alle mogelijke oorzaken en bijbehorende oplossingen
doorgenomen. We zijn meteen met johannesbroodpitmeel tegen het spugen
begonnen. Dit helpt tegen het spugen, maar ze blijft huilen. Deze week
gaan we op zoek naar een goede osteopaat in de buurt van Den
haag/rotterdam.

Wij zijn dus druk bezig met oplossingen doorlopen en heel veel
troosten tussendoor. Wat ontzettend vermoeiend....

Groet,

Amarins





--- In huilbaby@yahoogroups.com, "sylvie5x" <sylvie@...> wrote:
>
> amarinsvanderbos schreef:
> Ik zag de link op de website en las dat de groep weer nieuw leven in
> geblazen wordt. Momenteel zit ik midden in het avontuur van onze
> huilbaby, dus wil graag meepraten, schrijven.
>
> Welkom!
> Hoe oud is je baby, jongen of meisje?
>
> Vriendelijke groeten, Sylvie Zuidam
>

amarinsvanderbos schreef:
Ik zag de link op de website en las dat de groep weer nieuw leven in
geblazen wordt. Momenteel zit ik midden in het avontuur van onze
huilbaby, dus wil graag meepraten, schrijven.

Welkom!
Hoe oud is je baby, jongen of meisje?

Vriendelijke groeten, Sylvie Zuidam

Beste Wanda,
Welkom op deze mailinglijst. Deze lijst is lang inactief geweest (de
laatste mail is van november 2005) omdat wij geen (vrije) tijd hadden
om deze lijst goed te beheren. Jouw mail was aanleiding voor mij om
de link naar deze groep weer op de site te plaatsen. Zie
http://www.huilbaby.com/contact.html
Ik heb geen idee of de huidige leden nog weer gaan meedoen, maar
doordat de link nu weer op de site geplaatst is, zullen spoedig
nieuwe leden aanmelden waardoor ik hoop dat je fijne en begripvolle
reacties op jouw situatie zult krijgen.
Voor mij is het al lang geleden dat ik in een soortgelijke situatie
zat. Negen jaar geleden zaten wij midden in die dodelijke moeheid en
overspannenheid. Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik
letterlijk gek werd van het huilen en het niet slapen. Bij ons is het
goed gekomen door onze zoon te gaan inbakeren. Het heeft bij mij
inderdaad ook maaaaandenlang (eerlijk gezegd jaren) geduurd voordat
het ¡§scherpe¡¨ gevoel weg was. Het slijt, maar het duurt lang.
Mijn kinderen zijn nu 14, 12, 9 en een tweeling van 6. Druk gezin en
middenin de puberproblemen ļ
Wanda, ik blijf deze lijst even volgen en hoop dat het goed uitwerkt.
Intussen kun je andere ouders via internet dus deze link geven als ze
lotgenoten zoeken.
Groetjes, Sylvie



--- In huilbaby@yahoogroups.com, "w_vdweide" <w_vdweide@...> wrote:
>
> Hallo allemaal,
> Ik ben hier terecht gekomen en wilde me even voorstellen!
> Ik heet Wanda en heb een dochter van 1 jaar. Zij heeft zeker 7
> maanden lang gehuild en gehuild en gehuild. Sinds een maandje of 5
> dus "stil". Heel raar.
> Waar ik eigenlijk mee zit is dat ik nu nog niet goed tegen op
> kraambezoek kan. Ik was er vorige week en heb zo ontzettend gehuild
> naderhand! Ik vond het zo confronterend om een rustig en stil
> baby'tje te zien liggen in moeders armen! Ik gunde het haar
> ontzettend hoor, daar niet van. Maar ik kreeg zo'n pijnlijk gevoel
> van binnen. Dat had ik ook zo graag gewild! Ik plaats daarvan heb
ik
> maanden lang rondgelopen met mijn dochter, uren, dagen, weken.
> Trouwens begrijp me niet verkeerd hoor. Mijn dochter was en is mijn
> alles. Nooit heb ik haar ook maar iets verweten. Nooit. Zij was
voor
> mij het grootste 'slachtoffer'. Zo'n klein wezentje dat al zo vroeg
> zo veel energie moest steken in huilen.
>
> Mijn ergste ervaring was niet eens het huilen van mijn dochter.
> Tuurlijk, het was zwaar, loodzwaar, vermoeiend, moedeloos werd ik
er
> van.
> Maar de omgeving!!!! De omgeving!!!!! Die wisten het wel. Ik was
een
> gespannen moeder, daar zou het van komen.
> Mijn dochter was gewoon een piepend en/of jankend kind.
> Ik gaf haar geen rust en regelmaat
> ik was te lief.
>
> Nou zo kan ik wel doorgaan. Ik heb naast het 'strijden' tegen de
> situatie nog het meest gestreden tegen hen. Boos werd ik er van. Zo
> praten over mijn kind!
>
> Ik wist gewoon dat er meer was. Maar geen dokter die me wilde
helpen.
> Het lag aan mij of aan mijn dochter. Wekelijks ging ik naar het
> consultatiebureau en zei: help me, help me toch alstublieft!
>
> Ik kwam terecht bij een ostheopaat die me zonder dat hij ons kende
> precies de bevalling kon beschrijven die mijn dochter had
> doorgemaakt.
>
> Na maanden kreeg ik gelijk: mijn dochter had iets aan haar spieren,
> ze waren uitgerekt, verrekt en overbelast. Haar nek- en zij spieren
> waren compleet pijnlijk. Ik had gelijk. Al die tijd. Daarom kon ze
> niet zitten of liggen.
>
> Ze wordt nu behandeld en ineens.....werd het dus stil. Ze lag in
een
> hangmatje, om haar spieren rust te gunnen.
>
> En nu heb ik een bikkel van een kindje die nauwelijks pijn
aangeeft.
> Ze is zoveel erger gewend!!!!!!!!! Mijn lieve bikkel.
>
> Ik wilde mijn verhaal graag kwijt om het kwijt te kunnen. Omdat er
> zoveel onbegrip was en is. Maar ook omdat mensen zeggen dat ik me
er
> nu niet meer zo druk om moet maken, ze is nu toch stil?
>
> maar ik rouw nog een beetje na. Want ik heb zoveel moois gemist en
> mijn dochter ook.
> En ik moet bijkomen van mijn boosheid en strijd.
>
> Hoop dat ik anderen ook kan helpen.
>
> Bedankt dat ik het kwijt kon.
> Liefs,
> Wanda.
>

Hallo allemaal,
Ik ben hier terecht gekomen en wilde me even voorstellen!
Ik heet Wanda en heb een dochter van 1 jaar. Zij heeft zeker 7
maanden lang gehuild en gehuild en gehuild. Sinds een maandje of 5
dus "stil". Heel raar.
Waar ik eigenlijk mee zit is dat ik nu nog niet goed tegen op
kraambezoek kan. Ik was er vorige week en heb zo ontzettend gehuild
naderhand! Ik vond het zo confronterend om een rustig en stil
baby'tje te zien liggen in moeders armen! Ik gunde het haar
ontzettend hoor, daar niet van. Maar ik kreeg zo'n pijnlijk gevoel
van binnen. Dat had ik ook zo graag gewild! Ik plaats daarvan heb ik
maanden lang rondgelopen met mijn dochter, uren, dagen, weken.
Trouwens begrijp me niet verkeerd hoor. Mijn dochter was en is mijn
alles. Nooit heb ik haar ook maar iets verweten. Nooit. Zij was voor
mij het grootste 'slachtoffer'. Zo'n klein wezentje dat al zo vroeg
zo veel energie moest steken in huilen.

Mijn ergste ervaring was niet eens het huilen van mijn dochter.
Tuurlijk, het was zwaar, loodzwaar, vermoeiend, moedeloos werd ik er
van.
Maar de omgeving!!!! De omgeving!!!!! Die wisten het wel. Ik was een
gespannen moeder, daar zou het van komen.
Mijn dochter was gewoon een piepend en/of jankend kind.
Ik gaf haar geen rust en regelmaat
ik was te lief.

Nou zo kan ik wel doorgaan. Ik heb naast het 'strijden' tegen de
situatie nog het meest gestreden tegen hen. Boos werd ik er van. Zo
praten over mijn kind!

Ik wist gewoon dat er meer was. Maar geen dokter die me wilde helpen.
Het lag aan mij of aan mijn dochter. Wekelijks ging ik naar het
consultatiebureau en zei: help me, help me toch alstublieft!

Ik kwam terecht bij een ostheopaat die me zonder dat hij ons kende
precies de bevalling kon beschrijven die mijn dochter had
doorgemaakt.

Na maanden kreeg ik gelijk: mijn dochter had iets aan haar spieren,
ze waren uitgerekt, verrekt en overbelast. Haar nek- en zij spieren
waren compleet pijnlijk. Ik had gelijk. Al die tijd. Daarom kon ze
niet zitten of liggen.

Ze wordt nu behandeld en ineens.....werd het dus stil. Ze lag in een
hangmatje, om haar spieren rust te gunnen.

En nu heb ik een bikkel van een kindje die nauwelijks pijn aangeeft.
Ze is zoveel erger gewend!!!!!!!!! Mijn lieve bikkel.

Ik wilde mijn verhaal graag kwijt om het kwijt te kunnen. Omdat er
zoveel onbegrip was en is. Maar ook omdat mensen zeggen dat ik me er
nu niet meer zo druk om moet maken, ze is nu toch stil?

maar ik rouw nog een beetje na. Want ik heb zoveel moois gemist en
mijn dochter ook.
En ik moet bijkomen van mijn boosheid en strijd.

Hoop dat ik anderen ook kan helpen.

Bedankt dat ik het kwijt kon.
Liefs,
Wanda.

--- In huilbaby@yahoogroups.com, "Richard + Ellen"
<richard.ellen@h...> wrote:
>
> Hoi Sylvie,

** Hoi Ellen,
Voordat je het weet zo weer 5 weken verder...
Maar ik wil komende week weer verder werken aan de site. Heb weer
nieuwe inspiratie ;-)

> Vandaag de site bekeken en gelezen. M'n complimenten! Qua lay-out
is het
> niet overdreven, maar overzichtelijk en duidelijk,

** Ik ben van plan om er nog foto's aan toe te voegen. Als jij mooie
foto's van Mante hebt, bijvoorbeeld met bepaalde gezichtsuitdrukking
of uitgeput bij papa in slaap gevallen of huilend of...
Alleen als je het leuk zou vinden hoor, geen verplichting.

De tekst vind ik erg goed
> en herkenbaar. Ik weet zeker dat ouders zich hierin zullen
herkennen.

** Mooi! Dat is sowieso belangrijk natuurlijk.

Het
> enige dat ik nu nog een beetje mis, is een pagina waarin vermeld
staat waar
> ouders meer informatie kunnen krijgen. Als je geen ervaring hebt
met een
> huilbaby, kan ik me voorstellen dat sommige delen in de tekst
ouders
> nieuwsgierig maken naar meer informatie en praktische
raadgevingen. Je hebt
> hiervoor ook uiteraard de literatuurlijst, maar is het niet
mogelijk om
> e-mailadressen en evt. telefoonnummers op te nemen van mensen die
direct
> kunnen helpen?

** De pagina links moet nog gevuld worden. Hier zal ik nuttige
verwijzingen opnemen. Inclusief een stukje uitleg van wie men wat
mag verwachten, eventuele kosten, vergoedingen, enz. Ook zo
overzichtelijk mogelijk. Ouders van een huilbaby hebben immers geen
tijd en energie om veel zelf uit te zoeken?

Groetjes, Sylvie

Aan jullie de primeur!
Eindelijk heb ik een start gemaakt met het vernieuwen van de site
www.huilbaby.com Het is nog niet klaar, dat lukt ook niet in 1x, maar
het begin is er. Ik ben benieuwd wat jullie van de lay-out, de inhoud
en de navigatie vinden.
Alle opmerkingen en suggesties zijn welkom!
Nu eerst slapen :-)

Groetjes, Sylvie