Hallo allemaal,
Ik ben hier terecht gekomen en wilde me even voorstellen!
Ik heet Wanda en heb een dochter van 1 jaar. Zij heeft zeker 7
maanden lang gehuild en gehuild en gehuild. Sinds een maandje of 5
dus "stil". Heel raar.
Waar ik eigenlijk mee zit is dat ik nu nog niet goed tegen op
kraambezoek kan. Ik was er vorige week en heb zo ontzettend gehuild
naderhand! Ik vond het zo confronterend om een rustig en stil
baby'tje te zien liggen in moeders armen! Ik gunde het haar
ontzettend hoor, daar niet van. Maar ik kreeg zo'n pijnlijk gevoel
van binnen. Dat had ik ook zo graag gewild! Ik plaats daarvan heb ik
maanden lang rondgelopen met mijn dochter, uren, dagen, weken.
Trouwens begrijp me niet verkeerd hoor. Mijn dochter was en is mijn
alles. Nooit heb ik haar ook maar iets verweten. Nooit. Zij was voor
mij het grootste 'slachtoffer'. Zo'n klein wezentje dat al zo vroeg
zo veel energie moest steken in huilen.

Mijn ergste ervaring was niet eens het huilen van mijn dochter.
Tuurlijk, het was zwaar, loodzwaar, vermoeiend, moedeloos werd ik er
van.
Maar de omgeving!!!! De omgeving!!!!! Die wisten het wel. Ik was een
gespannen moeder, daar zou het van komen.
Mijn dochter was gewoon een piepend en/of jankend kind.
Ik gaf haar geen rust en regelmaat
ik was te lief.

Nou zo kan ik wel doorgaan. Ik heb naast het 'strijden' tegen de
situatie nog het meest gestreden tegen hen. Boos werd ik er van. Zo
praten over mijn kind!

Ik wist gewoon dat er meer was. Maar geen dokter die me wilde helpen.
Het lag aan mij of aan mijn dochter. Wekelijks ging ik naar het
consultatiebureau en zei: help me, help me toch alstublieft!

Ik kwam terecht bij een ostheopaat die me zonder dat hij ons kende
precies de bevalling kon beschrijven die mijn dochter had
doorgemaakt.

Na maanden kreeg ik gelijk: mijn dochter had iets aan haar spieren,
ze waren uitgerekt, verrekt en overbelast. Haar nek- en zij spieren
waren compleet pijnlijk. Ik had gelijk. Al die tijd. Daarom kon ze
niet zitten of liggen.

Ze wordt nu behandeld en ineens.....werd het dus stil. Ze lag in een
hangmatje, om haar spieren rust te gunnen.

En nu heb ik een bikkel van een kindje die nauwelijks pijn aangeeft.
Ze is zoveel erger gewend!!!!!!!!! Mijn lieve bikkel.

Ik wilde mijn verhaal graag kwijt om het kwijt te kunnen. Omdat er
zoveel onbegrip was en is. Maar ook omdat mensen zeggen dat ik me er
nu niet meer zo druk om moet maken, ze is nu toch stil?

maar ik rouw nog een beetje na. Want ik heb zoveel moois gemist en
mijn dochter ook.
En ik moet bijkomen van mijn boosheid en strijd.

Hoop dat ik anderen ook kan helpen.

Bedankt dat ik het kwijt kon.
Liefs,
Wanda.