Ξανανοιγω το θεμα της ειδικης αγωγης με μερικα νεωτερα σε αυτο τον τομεα!

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΟΝ ΤΥΠΟ
20/11/2009

Μετά από 2 χρόνια το νέο σύστημα προσλήψεων

Η προϋπηρεσία θα προσμετράται και με το νέο σύστημα που θα τεθεί σε ισχύ το
σχολικό έτος 2011-12, ξεκαθάρισε η υπ. Παιδείας. Σταδιακή κατάργηση των
ωρομισθίων

Νέες διευκρινίσεις προς τους εκπαιδευτικούς σχετικά με τις αλλαγές στο καθεστώς
προσλήψεων έδωσε χθες η υπουργός Παιδείας Αννα Διαμαντοπούλου.

Κατά τη διάρκεια των συναντήσεων που είχε με τις ομοσπονδίες δασκάλων και
καθηγητών, ξεκαθάρισε ότι οι προσλήψεις με το καινούργιο σύστημα θα
πραγματοποιηθούν το σχολικό έτος 2011-12, ενώ την ερχόμενη χρονιά θα εφαρμοστεί
το ισχύον σύστημα (60% ΑΣΕΠ - 40% ενιαίος πίνακας αναπληρωτών). Ειδικά για τους
δασκάλους -επειδή δεν υπάρχουν επιτυχόντες από τον διαγωνισμό- θα διοριστούν
όλοι από τον πίνακα των αναπληρωτών.

Επίσης, έγινε σαφές ότι και με το νέο σύστημα η προϋπηρεσία των εκπαιδευτικών θα
προσμετράται στα μόρια που θα συγκεντρώνουν στον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η υπουργός Παιδείας είπε στους συνδικαλιστές ότι η
κυβέρνηση εξετάζει το ενδεχόμενο να διεξάγεται διαγωνισμός του ΑΣΕΠ κάθε χρόνο,
χωρίς όμως να έχει ληφθεί οριστική απόφαση. Οσον αφορά τον θεσμό των ωρομισθίων,
η κ. Διαμαντοπούλου προανήγγειλε, ουσιαστικά, τη σταδιακή κατάργησή του, καθώς,
όπως είπε, από του χρόνου, οπότε και θα αρχίσει η πιλοτική λειτουργία του
ενιαίου ολοήμερου σχολείου, θα στελεχωθούν τα συγκεκριμένα σχολεία από μόνιμους
εκπαιδευτικούς και αναπληρωτές.

Μετά τη συνάντηση με τους δασκάλους, ο πρόεδρος της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας,
Δημήτρης Μπράτης, δήλωσε ότι «η συνάντηση ήταν χρήσιμη και δόθηκαν διευκρινίσεις
σε πολλά ζητήματα. Από την πλευρά μας, επιμείναμε στη διατήρηση του σημερινού
συστήματος προσλήψεων γιατί το θεωρούμε δίκαιο, αδιάβλητο, αντικειμενικό και
μετρήσιμο. Το ΔΣ της ΔΟΕ θα εκτιμήσει τις απαντήσεις της υπουργού, μαζί με την
απάντηση που θα δώσει για τα οικονομικά αιτήματά μας, και θα πάρει αποφάσεις
στην Ολομέλεια των προέδρων, που θα γίνει στις 27 του Νοεμβρίου».

Οπως έγινε γνωστό, η υπουργός δεσμεύτηκε ότι θα απαντήσει στα οικονομικά
αιτήματα των εκπαιδευτικών πριν από το τέλος της ερχόμενης εβδομάδας.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΝΙΒΟΛΙΑΝΙΤΗΣ
http://www.alfavita.gr/typos/t20_11_9_1148.php
--------------------

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΟΝ ΤΥΠΟ
18/11/2009

Θα μετράει η προϋπηρεσία στις προσλήψεις εκπαιδευτικών

Η κυρία Διαμαντοπούλου προανήγγειλε εκ νέου χθες και την κατάργηση της βάσης του
δέκα για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΑΡΝΥ ΠΑΠΑΜΑΤΘΑΙΟΥ

«Γέφυρες» στους εκπαιδευτικούς για να κάμψει τις αντιδράσεις τους στις
εξαγγελίες της για το νέο σύστημα πρόσληψης δασκάλων και καθηγητών έριξε χθες η
υπουργός Παιδείας. Η κυρία Αννα Διαμαντοπούλου δήλωσε σε συνέντευξή της στη ΝΕΤ
ότι στο μελλοντικό σύστημα προσλήψεων θα μετράει και η προϋπηρεσία των
εκπαιδευτικών αλλά η επιτυχία στον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ διατηρεί τον κεντρικό και
κυρίαρχο ρόλο ως κριτήριο. Επίσης έστειλε στους εκπροσώπους των εκπαιδευτικών
επιστολή με την οποία τους καλεί στο τραπέζι του διαλόγου ανοίγοντας ταυτόχρονα
θέματα αμοιβών.

Η κυρία Διαμαντοπούλου προανήγγειλε εκ νέου και την κατάργηση της βάσης του δέκα
για την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση, χωρίς όμως να ορίζει συγκεκριμένο
χρονοδιάγραμμα, καθώς προηγείται η δημόσια διαβούλευση για το νέο σύστημα
προσλήψεων στην Παιδεία αλλά και ο σχεδιασμός των αλλαγών στο γυμνάσιο και στο
λύκειο. Οπως δήλωσε, η κατάργηση της βάσης του δέκα αποτελεί προεκλογική
δέσμευση του ΠαΣοΚ και «οι προεκλογικές δεσμεύσεις πρέπει να τηρούνται». Ωστόσο,
προσέθεσε ότι το θέμα πρέπει να μελετηθεί προτού ανακοινωθεί ο τρόπος ή οι
προϋποθέσεις υλοποίησής του.

Ολα τα παραπάνω η υπουργός Παιδείας θα τα συζητήσει με τα προεδρεία της
Ομοσπονδίας Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ), καθώς και με τη Διδασκαλική
Ομοσπονδία Ελλάδος (ΔΟΕ), σε συνάντηση που θα γίνει στο κτίριο του Αμαρουσίου,
ενώ η επιστολή της απευθύνθηκε και στην ομοσπονδία των ιδιωτικών εκπαιδευτικών
(ΟΙΕΛΕ).

Πάντως για το θέμα του νέου συστήματος προσλήψεων των εκπαιδευτικών η κυρία
Διαμαντοπούλου δήλωσε ότι «οι πίνακες του ΑΣΕΠ που είναι σε εξέλιξη θα
λειτουργήσουν κανονικά για το 2010-2011». «Κανένας δεν πρόκειται να βρεθεί
ξαφνικά από τη μια στιγμή στην άλλη στο κενό» συνέχισε. «Να πούμε ότι η βασική
αρχή η οποία θα υπάρξει για όλα είναι το ΑΣΕΠ αλλά και η εμπειρία και τα μόρια
θα μετρήσουν». Η υπουργός Παιδείας χαρακτήρισε τον εθνικό διάλογο για την
Παιδεία πολύ θετικό και επανέλαβε ότι οι αλλαγές που θα γίνουν θα είναι
σταδιακές και δεν θα αιφνιδιάσουν κανέναν. Τέλος, χαρακτήρισε τα ιδιωτικά
κολέγια «μεταλυκειακή εκπαίδευση».

http://www.alfavita.gr/typos/t18_11_9_758.php
---------------------------

Δελτίο Τύπου
20/11/2009

Προσλήψεις αναπληρωτών εκπαιδευτικών Ειδικής Αγωγής Πρωτοβάθμιας και
Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης για το σχολικό έτος 2009-2010.

Το Υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων ανακοινώνει ότι, για το
σχολικό έτος 2009-2010, προσλαμβάνονται ως αναπληρωτές 32 εκπαιδευτικοί Ειδικής
Αγωγής και Εκπαίδευσης (ΕΑΕ) Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και 32
εκπαιδευτικοί ΕΑΕ Π.Ε. και Δ.Ε. με γνώση της Ελληνικής Νοηματικής Γλώσσας και
της γραφής Braille για την κάλυψη λειτουργικών κενών στις δομές Π.Ε. & Δ.Ε. της
ΕΑΕ.

Οι προσλαμβανόμενοι οφείλουν να παρουσιαστούν στις Διευθύνσεις Εκπαίδευσης για
ανάληψη υπηρεσίας από 20 έως και 25 Νοεμβρίου 2009, όπου και θα τοποθετηθούν
προσωρινά με απόφαση του Διευθυντή της Διεύθυνσης, σε κενές θέσεις των δομών
Π.Ε. & Δ.Ε. της ΕΑΕ της περιοχής που προσλήφθηκαν, μέχρι λήξεως του διδακτικού
έτους.

Για την λιστα των ονοματων κοιταξτε εδω:
http://www.alfavita.gr/ank_b/ank20_11_940.php
---------------------------

Ξερω πως πολλοι γονεις κυριως νομιζουν πως τους κατηγορω για τον αυτισμο των
παιδιων τους, πως εκεινοι τον προκαλεσαν και ετσι κατα καποιο τροπο με εχουν
στην μπουκα του κανονιου!

Αυτοι ειναι και κυριως οι γονεις που εχουν παιδια με "βαρυ" αυτισμο. Παιδια που
δεν μιλανε, παιδια που εχουν πολυ ακραιες και κακες αυτιστικες συμπεριφορες.

Μερικοι απο αυτους ειναι ακρως πεπισμενοι πως ο αυτισμος ειναι κατι που οι ιδιοι
οχι μονο δεν προκαλεσαν, αλλα και που τους κανει να υποφερουν κατω απο το πολυ
βαρυ φορτιο που τους εχει επιβαλει η βαρια μορφη του στο παιδι τους, οι ακρεαιες
συμπεριφορες του, ολη γενικα η κατασταση αυτη. Κυριως επειδη εχουν γινει λογω
του παιδιου τους και "μαυρα προβατα" στον οικογενειακο τους και φυσικα κοινωνικο
τους περιγυρο!

Ας παρουμε λοιπον την κατασταση σαν μια μαθηματικη εξισωση:

Αυτισμος =>(συνεπαγει) Συμπεριφορα παιδιου =>(συνεπαγει) Γονεις =>(συνεπαγει)
Οικογενειακο περιβαλον =>(συνεπαγει) Κοινωνικο περιβαλον!

Δηλαδη απο την οπτικη γωνια του γονεα, ο Αυτισμος επιδρα στην συμπεριφορα του
παιδιου, αυτη η συμπεριφορα επιδρα στην κατασταση του γονεα, αυτη η κατασταση
του γονεα επιδρα στο οικογενειακο του περιβαλον, και αυτο εχει επιδραση μετα στο
κοινωνικο περιβαλον και φυσικα αποδοχη του γονεα και του παιδιου!

Το "συνεπαγει" ειναι μια αμφιδρομη διοδος που μπορει να επιρρεασει το ιδιο και
της δυο πλευρες της συνεπαγωγης, και οχι ενας μονοδρομος μιας και μονο
κατευθυνσεως!

Ας παρουμε τωρα λοιπον την ιδια εξισωση απο την οπτικη γωνια του παιδιου:

Αυτισμος <= (συνεπαγει) Συμπεριφορα παιδιου <= (συνεπαγει) Γονεις <= (συνεπαγει)
Οικογενειακο περιβαλον (συνεπαγει)<= Κοινωνικο περιβαλον!

Δηλαδη απο την οπτικη γωνια του παιδιου, Ο Αυτισμος ειναι κατι που εχει προερθει
σαν αποτελεσμα της συμπεριφορας του παιδιου, και αυτη η συμπεριφορα του παιδιου
εχει επιρρεαστει απο την κατασταση (και συμπεριφορα) του γονεα, που εχει
επιρρεαστει απο το οικογενειακο περιβαλον του, που εχει επιρρεαστει απο το
Κοινωνικο περιβαλον ως προς το κατα ποσο αποδεχεται το παιδι και τον γονεα
αυτον!

Η ιδια δηλαδη μαθηματικη εξισωση αλλαζει πολυ αναλογα με την οπτικη γωνια που θα
παρει ο καθε ενας που θα δει αυτη την κατασταση.

Οι γονεις που θεωρουν οτι ο Αυτισμος ειναι ασθενεια που εχει μονο το παιδι τους
που εχει διαγνωση και κανεις αλλος, ειναι οι γονεις που εχουν αφομοιωσει μεσα
τους τοσο βαθεια τα πρεπει του οικογενειακου και κοινωνικου κατεστημενου που δεν
μπορουν πια να δουν, και ν ακατανοησουν πως υπαρχει και η οπτικη γωνια του ιδιου
του παιδιου τους που ειναι διαφορετικης κατευθυνσης απο την δικη τους.

Οι ιδιοι αυτοι γονεις σαν παιδια ειχαν τις ιδιες εμπειριες που εχει και το δικο
τους παιδι, αλλα οι ιδιοι για να επιβιωσουν την πιεση που δεχονταν απο τους
δικους τους γονεις, οικογενειακες και κοινωνικες καταστασεις, πρεπει και θελω
τους, αναγκαστικαν να αποβαλουν καθε ιχνος "αυτισμου" (εαυτισμου = εγωισμου με
την θετικη εννοια καληψης των αναγκων του εαυτου, του ειναι μας) και να
ενταχθουν στα εξωτερικα πρεπει θυσιαζοντας τα δικα τους πρεπει και θελω. Αυτοι
οι γονεις ομως δεν εχουν ισορροπημενη ψυχολογια, και δυστυχως δεν το ξερουν αυτο
διοτι νομιζουν οτι μπορουν να αποβαλουν τον "αυτισμο" τους (εαυτισμο = εγωισμο,
εγωκεντρικες αναγκες τους) και να τον εξαφανησουν.

Αντι αυτου, και εφ' οσον δεν εξαφανιζεται με το ετσι θελω, τον εχουν καταπιεσει
και εχει φτασει να γινει πια μια αρρωστημενη κατασταση εγωισμου με την κακια
εννοια! Εγωισμου που ειναι πια τυφλος και ανισθητος (και ειναι και ο Αυτισμος το
ιδιο τυφλος και αναισθητος οπως τον αντιμετωπιζουν πια μεσα απο το αυτιστικο
παιδι τους) διοτι οχι μονο δεν μπορει να καλυψει τις δικες τους εγωκεντρικες
αναγκες (μια και τις αρνηται και τις καταπιεζει και τις θυσιαζει) αλλα δεν
δεχεται πως υπαρχουν καν τετοιες αναγκες και στους αλλους γυρω του και κυριως
στα παιδια του, που τα βλεπει σαν μια προεκταση του εαυτου του.

Δυστυχως ομως ο εγωισμος δεν αποβαλεται. Απλα κρυβεται σε ενα μερος του ειναι
τους που ειναι υποσυνειδητο, δεν το ελεγχουν πια ουτε με το συνειδητο τους νου,
ουτε με την λογικη, ουτε καν με την συμπεριφορα τους. Ειναι το μερος του εαυτου
τους που τωρα εχει γεννηθει στην μορφη του αυτιστικου τους παιδιου και ξανα, για
δευτερη φορα προσπαθουν να το "αποβαλουν" και εξαφανησουν και απο το παιδι τους.

Βλεπουν λοιπον τον Αυτισμο σαν κατι που ειναι κακο, που ειναι αρρωστο, που ειναι
τυφλο και ακρως αναισθητο, αναξιο να υπαρχει. Φυσικα αυτο που βλεπουν ειναι τα
"νεκρα" τους ειναι, που τα θυσιασαν στα πρεπει τα οικογενειακα, τα κοινωνικα, τα
πρεπει της αποδοχης, της επιβιωσης, της επιτυχιας, της οικονομικης δυναμης.

Ειναι για μενα πολυ φυσικο, αυτοι οι γονεις να μην μπορουν να κατανοησουν ολα
αυτα που λεω σχετικα με τον αυτισμο και πως το εννοω οταν λεω οτι οι ιδιοι ειναι
η βαση (και οχι αιτια) του αυτισμου των παιδιων τους. Δυστυχως αμα το
καλοσκεφτουμε ειναι και οι δικοι τους οι γονεις η βαση του δικου τους αυτισμου,
και τωρα που ειναι οι ιδιοι γονεις ειναι και αυτοι η βαση του αυτισμου των
παιδιων τους.

Τι εννοω και παλι με ολα αυτα; Πρεπει να σας εχω καπως μπερδεψει...

Γενεα με γενεα χανουμε την γνωση για το πως πρεπει να μεγαλωνουμε τα παιδια μας.
Γινονται οι βασικες διαπαιδαγωγικες μας αναγκες και γνωσεις μηδαμινες. Καποτε
πριν πολλα, πολλα χρονια οι νεες μητερες ειχαν γυρω τους εμπειρες γυναικες,
εμπειρες μητερες, γιαγιαδες, θειες, ξαδελφες, πεθερες, να τους δειξουν μεσα απο
την δικη τους εμπειρια και εμπρακτη βοηθεια, πως να μεγαλωσουν τα παιδια τους.
Οι νεες μητερες δεν ηταν μονες τους, σαν ολα τα θυλαστικα του ζωικου βασιλειου,
του οποιου ειμαστε μερος και υπακουουμε στους ιδιους φυσικους νομους, ειχαν γυρω
τους αλλες μητερες, που ηταν προθυμες να βοηθησουν, να δειξουν, να μοιραστουν
την ευθυνη του μεγαλωματος, την κουραση, το αγχος, τον πονο και την χαρα των
παιδιων τους.

Οι γυναικες, λογω των ορμονων μας ειμαστε πιο κοινωνικες λενε, αλλα τι εννοουν
με αυτο; Εννοουν αυτο ακριβως. Εχουμε την ικανοτητα της κοινωνικοτητας επειδη
εχουμε και την αναγκη μιας "αγελης" αλλων γυναικων γυρω μας κυριως οταν ερθει η
ωρα της μητρωτητας και του μεγαλωματος των παιδιων!

Η κοινωνια ομως μας πηρε αυτο που χρειαζχομαστε μας ειπε πως αντι για να κραταει
καποιος το μωρο ολη την ωρα (οπως κανουν ακομη οι μαμαδες σε χωρες του τριτου
κοσμου και κυριως στην Αφρικη που τα δενουν τα παιδια επανω τους οσο εκεινες
δουλευουν), μας ειπε να αγορασουμε κουνιες, να ελευθερωσουμε τα χερια μας και
τον χρονο μας κυριως απο το να κραταμε συνεχως το μωρο!

Απο την οπτικη γωνια της μητερας αυτο ηταν ενα καλο βημα, διοτι της ελευθερωσε
τα χερια και της ελευθερωσε και χρονο να κανει κατι αλλο.

Απο την οπτικη γωνια του μωρου, ομως;;;

Απο την οπτικη γωνια του μωρου του μειωσε τις ωρες που το κρατημα της μητερας το
βοηθουσε στο να ολοκληρωθει αιστηριακα!!! Ναι το κρατημα της μητερας, ή μιας
αλλης μητερας, ή γυναικας απο την "αγελη" οπως γιαγιας, θειας, αδελφης, νονας,
ξαδελφης, που θα το κρατουσε σφυχτα και θα το κουναγε, αγγαλιαζε, φιλουσε ...

ΜΕΙΩΣΕ ΚΑΤΑ ΠΟΛΥ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΤΟΥ ΜΩΡΟΥ ΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΕΙ
ΑΙΣΘΗΤΗΡΙΑΚΑ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΑΝΩΤΕΡΗΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ ΜΑΣ: ΤΗΣ ΑΦΗΣ!!!

Ναι γαπητοι γονεις, οσο λιγωτερο (ωρες την ημερα και νυχτα) κραταμε ενα μωρο,
οσο λιγωτερο το χαϊδευουμε, ζουπαμε, γαργαλαμε, τσιμπαμε, τριβουμε, αγγαλιαζουμε
και φιλαμε σε ολο του το σωμα και οχι μονο χερια, ποδια και κεφαλι, τοσο πιο
καλα ολοκληρωνει ο εγκεφαλος του την αισθητηριακη πλευρα της αναπτυξης του μεσα
απο την αισθηση της αφης που ειναι η ΜΟΝΗ αισθηση που ειναι 100% ολοκληρωμενη
κατα την γεννηση μας!

Τοσο λιγωτερο θα εχει αυτο το μωρο και παιδι και εφηβος αισθητηριακα προβληματα
μεγαλωνοντας, τοσο λιγωτερο θα εχει και ολα τα λοιπα προβληματα που σημερα τοσο
ομορφα και καλα η επιστημη μας εχει μαθει πως συνδεονται με τον Αυτισμο!!!

Λοιπον, για πεστε μου εσεις φιλοι αναγνωστες, κατα την δικη σας γνωμη, οταν
προκειται εδω για το μελλον του ανθρωπινου γενους μας, οταν προκειται για το
ποσο αυτιστικοι θα ειμαστε στις επομενες γενεες ανθρωπων, τι μετραει νομιζετε
πιο πολυ, η οπτικη γωνια του γονεα ή η οπτικη γωνια του μωρου/παιδιου/εφηβου που
γινετε ολο και πιο αυτιστικος γενεα με γενεα διοτι απλα και μονο με καθε γενεα
εχει ολο και λιγωτερο την ευκαιρια να ολοκληρωθει ο εγκεφαλος του αισθητηριακα
επειδη ολο και λιγωτερο καποιος το κρατα, αγγαλιαζει, ζουπα, φιλα, χαϊδευει,
τρυβει στο σωμα του;;;

Σκεφτητε λοιπον ποσα αισθητηριακα θεμα εχουν οι γονεις παιδιων με "βαρυ"
αυτισμο. Σκεφτητε ποσο και οι ιδιοι δεν ειχαν την ευκαιρια σαν παιδια να
αγγαλιαστουν, κρατηθουν, χαϊδευτουν, ζουπιχτουν, ωστε να ολοκληρωσει ο εγκεφαλος
τους τις αισθητηριακες του αναγκες και ποσο τωρα και οι ιδιοι χωρις να το ξερουν
και φυσικα χωρις να το θελουν, στερουν τα αυτιστικα παιδια τους απο αυτα τα ιδια
αισθητηριακα ερεθησματα που εχει αναγκη ο εγκεφαλος τους!

Οχι! Δεν φτανει να το κρατας μονο οσο το θυλαζεις, δεν φτανει να το κρατας μονο
απο το χερι, δεν φτανει να το κρατας μονο αγγαλια για ενα μισαωρο. Οχι! Δεν
φτανουν ολα αυτα που κανουμε σημερα στα παιδια μας.

Δυστυχως ομως δεν εχουμε πια την αναγκαια "αγελη" απο γηραιωτερες γυναικες και
μητερες που ειχαμε γυρω μας παλια, δεν εχουμε γυναικες προθυνες να κρατησουν τα
παιδια μας και να αναπληρωσουν ετσι τις αισθητηριακες αναγκες τους οσο οι νεες
μητερες και σημερινες γυναικες εχουν βγει στην κοινωνια και εχουν γινει ισαξιες
με ανδρες.

Αλλα αυτη η ισαξιοτητα ειναι που μας εχει κατεστρεψει!

Διοτι "ισαξιο" δεν πρεπει να σημαινει να αλλαξει η γυναικα τις φυσιολογικες τις
αναγκες και ρυθμο βιολογικο ωστε να γινουν ολα αυτα της ιδια με του ανδρα, ωστε
να μπορει μετα σαν μια ανδροποιημενη γυναικα να βγει ισαξια στην κοινωνια...

Ισαξια πρεπει να σημαινει να γινουν δεκτες οι γυναικειες ορμονες μας, οι
γυναικειες αναγκες μας, οι γυναικειες καταστασεις μας, ισαξια δεκτες με τις
ορμονες, αναγκες και καταστασεις των ανδρων αντι να πρεπει να τροποποιηθουν ολες
αυτες τις καταστασεις και να τροποποιηθουμε και εμεις σαν γυναικες ωστε να τις
απογυναικοποιησουμε και να τις ανδροποιησουμε ωστε να γινουμε ισαξιες των ανδρων
στα ματια της κοινωνιας.

Αυτο δεν ειναι ισαξιοτητα, ειναι υποδουλωση της γυναικειας φυσης στα μετρα και
σταθμα μιας κοινωνιας που ειναι ακρως ανδροκρατουμενη!!!

Και ποιος το πληρωνει αυτο;

Κατ' αρχας η ιδια η γυναικα και μαζι με την γυναικα, καθε νεα γενεα παιδιων.
Παιδια που ειναι αγορια και κοριτσια.

Ιδου ο Αυτισμος κυριες και κυριοι. Ιδου η αληθινη εικονα του Αυτισμου!

Μια εικονα που ολοκληρη η κοινωνια μας και πολλοι απο εμας οχι μονο δεν μπορουμε
πια να δουμε, αλλα ουτε που θελουμε να δουμε. Γιατι αμα την δουμε ξερετε τι
ευθυνη θα φορτωθουμε? Ξερετε τι μπελα;

Μια ευθυνη που μας λεει πως πρεπει πια να αλλαξουμε ολη μας την κοινωνικη δομη,
να αλλαξουμε ολα μας τα κατεστημενα, να αλλαξουμε ολη την ιδεα που εχουμε περι
ισωτητας των φυλων, να αλλαξουμε ολη την οικογενειακη μας δομη και να αρχισουμε
να μην πεταμε στα αχρηστα την γνωση και εμεπειρια που εχουν οι γηραιοτερες
μητερες και γυναικες.

Ναι, φανταστητε τα ολα αυτα. Ειναι πολλα, παρα πολλα.

Τοσο πολλα που μας ειναι πολυ πιο ευκολο να βγαζουμε τα παιδια μας σκαρτα, να τα
βλεπουμε αρρωστα απο μια ασθενεια που κανεις δεν ξερει απο που προερχεται και
πως θεραπευεται, να ξοδευουμε δισεκατομμυρια δολλαρια σε ερευνες προς την
εξαληψη της, να καταστρεφουμε την παιδικη ηλικια των "αυτιστικων" παιδιων με
πολλαπλες θεραπειες και παρεμβασεις, να τα κανουμε πειραματαοζωα για θεραπειες
που υποσχονται να διορθωσουν τον αυτισμο τους και τελικα να διαλυουμε την
οικογενεια απο ολα τα αρνητικα δεδομενα που ανεφερα στην αρχη λογω του κακου,
τυφλου και αναισθητου αυτισμου!

Ξερετε κατι; Μπραβο μας! Για να εχουμε την ευκολια μας αναζητησαμε μια ευκολη
λυση, ενα μαγικο χαπακι που θα τα εκανε ολα καλα. Αλλα αντι αυτου τα εκανε ολα
σκατα! Ναι σκατα. Και τα τρωμε αυτα τα σκατα τωρα στην μαπα.

Οπως ειπα και στην αρχη, αμα κατσουν οι γονεις των αυτιστικων παιδιων και κανουν
μια βαθεια, πολυ μα πολυ βαθεια ανασκοπη στην ολη τους ζωη και κατασταση, και
κυριως αμα την κανουν αυτη την ανασκοπη χωρις να βαλουν τον πληγωμενο εγωισμο
στην μεση, διοτι αυτο ειναι το θεμα που τουσ κρατα δεσμευμενους στην δικη τιυς
και μονο οπτικη γωνια και δεν τους αφηνει να δουν την οπτικη γωνια του παιδιου:
καπου θυσιασαν τις παιδικες/εφηβικες/νεανικες/ενηλικες τους αναγκες τους
(εγωισμο με την καλη εννοια της λεξης διοτι και αυτη δυστυχως εχει παραποιηθει
μαζι με ολα τα αλλα) στα πρεπει των γονιων τους, στα πρεπει της οικογενειας, στα
πρεπει της κοινωνιας, στα πρεπει της δουλειας και του γραφειου, στα πρεπει τα
οικονομικα τους.

Οι πολλες θυσιες ομως δεν αφησαν παρα μονο σταχτες και καρβουνα και μια
κατασταση αρρωστημενη που ονομαζουμε Αυτισμο! Και που την εχουν επικομηστει τα
παιδια μας, οπως λεει και η παλια καλη παροιμια:

"Αμαρτιες γονεων παιδευουσει τεκνα" εγω λεω "Αυτισμος γονεων παιδευουσει τεκνα"
και οταν τα τεκνα γινουν και αυτοι γονεις με την σειρα τους, και ο δικος τους
αυτισμος θα παιδευει τα παιδια τους και τα παιδια των παιδιων τους, η επιστημη
θα καθετε να μιλα για επιδημια, πανδημια και πανζουρλισμο... καλα κρασια και
στην υγεια μας!

Περλα

Ειναι φυσικο πως ενα τοσο σημαντικο θεμα οπως ο Αυτισμος και τα συναισθηματα να
εχουν δημιουργησει πληθορα απο ερευνες σχετικα με το πως και γιατι οι αυτιστικοι
συμπεριφεροντε ετσι διαφορετικα οταν εχουν να κανουν με συναισθηματα.

Καντε εναν κοπο να διαβασετε αυτη την ερευνα αν τα καταφερνετε με τα Αγγλικα,
φυσικα. Αν καποιος θελει να κανει τον κοπο και να το μεταφρασει (οχι ομως με
κανα webtranslator tool), θα εχει την ευγνωμοσυνη μου.

A Radical New Autism Theory
by Maia Szalavitz

A groundbreaking study suggests people with autism-spectrum disorders such as
Asperger’s do not lack empathy—rather they feel others’ emotions too intensely
to cope.

People with Asperger’s syndrome, a high functioning form of autism, are often
stereotyped as distant loners or robotic geeks. But what if what looks like
coldness to the outside world is in fact a response to being overwhelmed by
emotion—an excess of empathy, not a lack of it?

This idea resonates with many people suffering from autism-spectrum disorders
and their families. It also jibes with new thinking about the nature of autism
called the “intense world” theory. As posited by Henry and Kamila Markram of the
Swiss Federal Institute of Technology in Lausanne, suggests that the fundamental
problem in autism-spectrum disorders is not a social deficiency, but rather an
hypersensitivity to experience, which includes an overwhelming fear response.

“I can walk into a room and feel what everyone is feeling. The problem is that
it all comes in faster than I can process it.”

“There are those who say autistic people don’t feel enough,” says Kamila
Markram. “We’re saying exactly the opposite: They feel too much.” Virtually all
people with ASD report various types of oversensitivity and intense fear.

The Markrams argue that social difficulties of those with ASDs stem from trying
to cope with a world where someone has turned the volume on all the senses and
feelings up past 10. If hearing your parents’ voices while sitting in your crib
felt like listening to Lou Reed’s Metal Machine Music on acid, you, too, might
prefer to curl in a corner and rock.

But of course, this sort of withdrawal and self-soothing behavior—repetitive
movements, echoing words or actions and failing to make eye contact—interferes
with normal social development. Without the experience other kids get through
ordinary social interactions, children on the spectrum never learn to understand
subtle signals.

Phil Schwarz, a software developer from Massachusetts, is vice president of the
Asperger’s Associaton of New England and has a child with the condition.

“I think that it’s a stereotype or a misconception that folks on spectrum lack
empathy,” he says. Schwarz notes that autism is not a unitary condition—“if
you’ve seen one Aspie, you’ve seen one Aspie,” he says, using the colloquial
term. But he adds, “I think most people with ASD feel emotional empathy and care
about the welfare of others very deeply.”

So why do so many people see a lack of empathy as a defining characteristic of
ASD? The problem starts with the complexity of empathy itself, which has at
least two critical parts: The first is simply the ability to see the world from
the perspective of another. The second is more emotional—the ability to imagine
what the other is feeling and care about their pain as a result.

The fact that autistic children tend to develop the first part of empathy—which
is called “theory of mind”—later than other kids was established in a classic
experiment. Children are asked to watch two puppets, Sally and Anne. Sally takes
a marble and places it in a basket, then leaves the stage. While she’s gone,
Anne takes the marble out and puts it in a box. The children are then asked:
Where will Sally look first for her marble when she returns?

Normal four year olds know that Sally didn’t see Anne move the marble, so they
get it right. By 10 or 11, mentally retarded children with a verbal IQ
equivalent to three-year-olds also guess correctly. But 80 percent of 10-11
year-old autistic children guess that Sally will look in the box, because they
know that that’s where the marble is and they don’t realize that other people
don’t share all of their knowledge.

It takes autistic children far longer than others to realize that other people
have different experiences and perspectives—and the timing of this development
varies greatly. Of course, if you don’t realize that others are seeing and
feeling different things, you might well act less caring toward them.

But that doesn’t mean that once people with ASD do become aware of other
people’s experience, they don’t care or want to connect. Schwarz says that all
the autistic adults he knows over the age of 18 have a better sense of what
others know than the Sally/Anne test suggests.

Schwarz notes that nonautistic people, too, “are rather lousy at understanding
the inner state of minds too different from their own—but the nonautistic
majority gets a free pass because if they assume that the other person's mind
works like their own, they have a much better chance of being right.”

Thus, when, for example, a child with Asperger’s talks incessantly about his
intense interests, he isn’t deliberately dominating the conversation so much as
simply failing to consider that there may be a difference between his interests
and those of his peers.

In terms of the caring aspect of empathy, a lively discussion that would seem to
support the Markrams’ theory appeared on the Web site for people with ASD called
WrongPlanet.net, after a mother wrote in to ask whether her empathetic but
socially immature daughter could possibly have Asperger’s.

“If anything, I struggle with having too much empathy” one person commented. “If
someone else is upset, I am upset. There were times during school when other
people were misbehaving, and if the teacher scolded them, I felt like they were
scolding me.”

Said another, “I am clueless when it comes to reading subtle cues, but I am
*very* empathic. I can walk into a room and feel what everyone is feeling, and I
think this is actually quite common in AS/autism. The problem is that it all
comes in faster than I can process it.”

Studies have found that when people are overwhelmed by empathetic feelings, they
tend to pull back. When someone else’s pain affects you deeply, it can be hard
to reach out rather than turn away. For people with ASD, these empathetic
feelings might be so intense that they withdraw in a way that appears cold or
uncaring.

“These children are really not unemotional, they do want to interact, it’s just
difficult for them,” says Markram, “It’s quite sad because these are quite
capable people but the world is just too intense, so they have to withdraw.”

Maia Szalavitz writes about the intersection between mind, brain and society for
publications like Time online, the New York Times, Elle and MSN Health. She is
co-author, most recently of Lost Boy, the first memoir by a young man raised in
Mormon fundamentalist polygamy, Brent Jeffs. She is senior fellow at Stats.org,
a media watchdog organization.

http://www.thedailybeast.com/blogs-and-stories/2009-05-11/a-radical-new-autism-t\
heory/full/

Πολλοι "ειδικοι" διαλαλουν πως οι αυτιστικοι δεν εχουν συναισθηματα, πως δεν
εχουν αισθηματα εμπαθιας με τους αλλους ανθρωπους, πως δεν κατανοουν καν τα
συναισθηματα των αλλων κυριως επειδη ειτε δεν αντιδραμε οπως οι αλλοι και οπως
περιμενουν και απο εμας να αντιδρασουμε, ειτε δειχνουμε να αδιαφορουμε...

Σχετικα με αυτο το θεμα και επειδη κατα την γνωμη μου μια εικονα ειναι χιλιες
λεξεις, θα σας δειξω ενα βιντεο που το εχει φτιαξει ακριως για να ξεκαθαρισει
αυτον τον μυθο, μια αυτιστικη γυναικα με Asperger.

http://www.youtube.com/watch?v=zRYplyv08Pg

Kατα την γνωμη μου ειναι ενα τελειο δειγμα για το πως οι μη-αυτιστικοι δεν
κατανοουν την αυτιστικη συμπεριφορα και κυριως την αυτιστικη κουλτουρα διοτι
ενας αυτιστικος θα δειξει τα συναισθηματα του με πολυ διαφορετικο τροπο και το
κυριοτερο ειναι πως ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟΙ εχουν συναισθηματα, αλλα δεν θα κατσουν
να λενε "αχ! κακομοιρα, τι κριμα, αχ πολυ λυπαμαι, αχ καταλαβαινω..." αλλα απλα
θα κανουν κατι (πραξη αντι για λογια) ωστε να ειτε να δειξουν οτι
συμπαραστεκονται στο ατομο που ειναι λυπημενο, ειτε θα κανουν κατι για να
αλλαξουν την κατασταση ωστε ο αλλος να μην ειναι λυπημενος πια.

Ειναι μια πολυ βαθεια αναγκη για ολους τους αυτιστικους να ειμαστε χρησιμοι
στους αλλους, να κανουμε τους αλλους χαρουμενους, να καλυψουμε τις αναγκες τους,
διοτι ετσι ξερουμε πως αμα εμεις καλυψουμε τις αναγκες των αλλων, τοτε και οι
αλλοι θα καλυψουν τις δικες μας.

Πως ομως αλλαζει αυτο το τοσο βασικο σεναριο και φτανει ενας αυτιστικος να μην
δειχνει πια με κανενα τροπο την αναγκη αυτη;

Απογοητευση - κανεις δεν εχει καλυψει τις δικες του αναγκες οσο και αν ο ιδιος
εχει κανει ο,τι μπορει ωστε να καλυπτει αυτες που βλεπει και αναγνωριζει σαν
αναγκες των αλλων. Τις περισσοτερες φορες οι πραξεις του δεν γινονται
κατανοητες, ειτε παρεξηγουνται, ειτε πεφτουν σε κουφα αυτια. Οπως για παραδειγμα
στο βιντεο αυτο, αν μετα που της εδωσε τον παπαγαλο ειχαν καθησει οι δυο
γυναικες στην καφετερια τιυ γραφειου και γελαγαν για αυτο τον παπαγαλο δωρο και
ελεγαν δυνατα ποσο ηλιθια ηταν η αυτιστικη με αυτο που εκανε!!! Οποτε μια μερα
αποφασιζει να τους γραψει ολους απο εκει και περα και να αδιαφορει εκδικητικα
για τις αναγκες των και φυσικα και για τις συναισθηματικες τους αναγκες
εμπαθειας απο μερους του. Αφου δηλαδηη δεν αναγνωριζετε την προσπαθεια που εκανα
και κανω, τοτε και εγω σας γραφω!

Απραξια - κανεις δεν εχει ποτε δωσει ή επιτρεψει σε αυτον τον αυτιστικο να εχει
την ευκαιρια να καλυψει τις αναγκες αλλων, αντι αυτου ειναι ολοι γυρω του παρατα
και καλυπτουν τις δικες του αναγκες του πριν καλα-καλα και ο ιδιος κατανοησει
οτι εχει καποια αναγκη. Ετσι τον εχουν κανει ουσιαστικα συναισθηματικα αναπηρο,
ανικανο να ξερει τι ειναι κατ' αρχας "αναγκη" και ακομη πιο ανικανο να ξερει πως
μια αναγκη ικανοποιηται, και φυσικα εχουν με αυτον τον τροπο και αδρανησει την
εσωτερικη και ουσιαστικη αναγκη ενος αυτιστικου να ειναι χρησιμος.
Εχει γινει σαν ενα πουλι με κομμενα φτερα που ποτε δεν εχει βιωσει τι σημαινει
το να μπορεις να πετας! Για αυτη την αναπηρια δεν ευθυνεται ο αυτισμος αλλα η
κακη διαπαιδαγωγηση του αυτιστικου ατομου απο τους γονεις, οικογενεια γενικωτερα
και φυσικα ολους τιους ειδικους που δεν ξερουν που τους πανε τα τεσσερα!

Αδιαφορια/Ενδιαφερον - Ενας αυτιστικος που απλα εχει καταφερει να μην
απογοητευτει και να μην αδρανησει. Αυτος ο αυτιστικος γινεται εκλεκτικος με το
ποιους θα βοηθησει και γιατι. Απλα διοτι δεν τον ενδιαφερει να κανει το
κοινωνικο μπλα-μπλα με τα αχ και βαχ ωστε να δειξει πως ενδιαφερεται για τα
συναισθηματα καποιου αλλου ενω ουσιαστικα η αληθεια ειναι πως δεν ενδιαφερεται.
Οποτε οταν δεν ενδιαφερεται, θα ειναι ειλικρινεις με τα δικα του συναισθηματα
και θα δειξει αδιαφορια και οταν ενδιαφερεται, και ενδιαφερεται διοτι εχει δει
πως ο αλλος εχει δειξει ισαξιο ενδιαφερον και κατανοηση ΕΜΠΡΑΚΤΑ και οχι με
αερολογιες και αχ-βαχ, τοτε θα κανει τα παντα που ειναι στο χερι του να βοηθησει
τον αλλο και να ικανοποιησει το εσωτερικο αισθημα αναγκης του να ειναι χρησιμος
και να κανει τους αλλους γυρο του ευτυχισμενους και χαρουμενους.

Ολοι οι αυτιστικοι σκεφτομαστε με ακριβως αυτον τον ιδιο τροπο σχετικα με τα
συναισθηματα και την εμπαθεια.
1. Αντι να λεμε πως αισθανομαστε, το δειχνουμε εμπρακτα.
2. Αντι να γινομαστε κοροϊδο και να μας βγαζουν και ηλιθιο στο τελος, παυουμε να
ενδιαφερομαστε.
3. Και τελος, αφηνουμε τους αλλους να κανουν ο,τι κανουν, και εμεις κανουμε αυτο
που εμεις θεωρουμε σωστο και δικαιο σε αυτους που εμεις κρινουμε πως αξιζουν τα
συναισθηματα και την εμπαθεια μας.

Και επειδη ολοι οι αυτιστικοι πραττουν με τον ιδιο τροπο οταν εχει κατι να κανει
με συναισθηματα, αν νοιωθετε πως ο αυτιστικος που ξερετε αδιαφορει για τα
συναισθηματα σας, καλο θα ειναι να κανετε ενα μικρο και ρεαλιστικο τεστακι μηπως
στο κατω-κατω της γραφης αξιζετε αυτη του την αδιαφορια...

Συγνωμη, αλλα μιλαω αυτιστικα και δεν καλυπτω τα λογια μου με ψευτο-ευγενεια και
γλυκολογα για να μην πονεσει η αληθεια.

Περλα

From: "Jacqueline Poitras-Michalakou" <thejack@...>

Ο άγγελός μου έχει σύνδρομο Angelman.
Η ζωή μου γεννήθηκε με σύνδρομο Rett.
Ο κούκλος μου έχει το σύνδρομο Williams.
Το δικό μου αστέρι πάσχει από το Noonan.
Το δικό μου παιδί, τα δικά μας παιδιά, το Μέλλον μας.
Στηρίξτε το.

Κάντε ένα βήμα κι ελάτε κοντά στα παιδιά με γενετικά σύνδρομα,

το Σάββατο 5 Δεκεμβρίου στο Ξενοδοχείο Semiramis, στο Κεφαλάρι, από τις 11 το
πρωί έως τις  4 το απόγευμα, στο Χριστουγεννιάτικο Μπαζάρ του μη κερδοσκοπικού
Συλλόγου «Το Μέλλον».

Γιατί το μέλλον ανήκει σε όλα τα παιδιά κι αξίζουν το καλύτερο.

Πολυ λιγα ειναι γνωστα σχετικα με τα συμπτωματα που εμφανιζουν οι ενηλικες με
ΔΕΠΥ και ακομη λιγωτερα ειναι γνωστα τα συμπτωματα στις γυναικες με ΔΕΠΥ, ειδικα
οταν αυτες οι γυναικες μπορει και να εχουν αυτισμο και το ΔΕΠΥ ειναι ενα
συμπτωμα που ειναι πιο ορατο και αναγνωρισιμο!

Πολλα απο τα κλινικα συμπτωματα του ΔΕΠΥ ειναι ιδια με αυτα που εχουν καταγραφει
και στον αυτισμο και πολλες φορες οταν ενας ειδικος φτασει να αναγνωρισει το
ΔΕΠΥ δνε μπαινει στον κοπο να κοιταξει παραπερα και να δει μηπως υπαρχουν και
αλλα στοιχεια (οπως δυσλεξια, δυσγραφια, προβληματα υπνου, στοιχεια
διπολικοτητας -μια και αυτο ειναι δειγμα περιοδων με καταθληψη και περιοδων με
αισθημα σαν να "πεταμε" στα ουρανια και ολα πανε καλα! Που το εχουμε ολοι οι
αυτιστικοι- ή και αλλα δειγματα που ειναι λιγωτερο γνωστα ή ορατα).

Δυστυχως ομως, οπως και στον αυτισμο, οι πιο πολλες αν οχι ολες οι ερευνες που
γινονται εχουν σαν επικεντρο τα αγορια / ανδρες διοτι απλα σε αυτα φαινεται ο
αυτισμος πιο εντονα, και ετσι μπορουν να διαγνωστουν πιο ευκολα, και ετσι ειναι
σε μεγαλυτερο ποσοστο (σχετικα με διαγνωση) στον αυτιστικο πληθυσμο με διαφορα 1
γυναικα και 3 ανδρες στους 4 διαγνωσμενους αυτιστικους.

Φυσικα αυτο δεν σημαινει πως δεν υπαρχει ισαξιος αριθμος γυναικων (2 γυναικες
και 2 ανδρες στον αυτιστικο πληθυσμο) αλλα απλα οι γυναικες οπως ειπα δεν
"φαινονται" τοσο ευκολα! Το γιατι δεν φαινονται εχει να κανει με τον τροπο και
παλι που λειτουργει ο γυναικειος εγκεφαλος.

Ετσι εχουμε ουσιαστικα 4 κατηγοριες: Αυτιστκοι ανδρες, αυτιστικες γυναικες,
μη-αυτιστικοι ανδρες, και μη-αυτιστικες γυναικες.

Οι μεν αυτιστικοι εχουν σαν κοινο παρανομαστη τον αυτισμο, οι δε γυναικες εχουν
κοινο παρανομστη τις γυναικειες ορμονες που κανουν τον εγκεφαλο τους να εχει πιο
κοινωνικες παρορμησεις, να ειναι δηλαδη πιο κοινωνικα διαθετημενος. Γιαυτο στις
γυναικες που φαινεται ο αυτισμος ειναι και πιο "βαρυς" δηλαδη εχει συμπεριφορες
που μοιαζουν πιο πολυ με αυτες των ανδρων, και ετσι αναγνωριστικαν σαν
αυτιστικες και εγινε η διαγνωση τους.

Οι γυναικες με λιγωτερο ενδικτικες συμπεριφορες δεν ειναι τοσο ορατες και ετσι
πολλες γυναικες με Asperger δεν περνουν διαγνωση, αλλα αντιθετα μπαινουν σε
κατηγοριες διαγνωσεων οπως χρονια καταθληψη, διπολικη διαταραχη, διαταραχες του
υπνου, ΔΕΠΥ και πολλα αλλα τετοια διοτι απλα αυτα ειναι που κανουν απο πρωτης
ματιας ισως "μπαμ" στην συμπεριφορα τους!

Αν φυσικα υπηρχε η σωστη ειδικευση (οπως εχει γινει στους εργαζομενους στην
κλινικη Minds and Hearts του Tony Attwood) στο να μπορουν να αναγνωριστουν σωστα
τα αυτιστικα στοιχεια σε μια αυτιστικη γυναικα και δεν ψαχναν οι ειδικοι τα
ανδρικα αυτιστικα στοιχεια στην συμπεριφορα της, τοτε σας διαβεβαιω πως το
ποσοστο διαγνωσης ανδρων και γυναικων θα ηταν ισαξιο με 1 ανδρα και 1 γυναικα
στους 2 αυτιστικους!

Αλλα μια και αυτη την στιγμη οι γυναικες δεν χαιρουν της ιδιας αναγνωρισης ακομη
και στο θεμα του αυτισμου, ας κοιταξουμε τοτε τι μοορει να γινει ωστε οταν
τουλαχιστον διαγνωστει με ΔΕΠΥ να δωθει η σωστη αντιμετωπιση. Εδω ενα αρθρο που
μιλαει για αυτο το θεμα.

From Medscape Psychiatry & Mental Health

Women With ADHD: Unique Presentations and Treatment Approaches
Γυναικες με ΔΕΠΥ: Ιδαιτερα Χαρακτηριστικα και Τροποι Αντιμετωπισης

(Αν μπορειτε -λογο Αγγλικης γλωσσας- και εχετε τον χρονο διαβαστε το ολο αυτο το
αρθρο παρ' ολο που ειναι αρκετα μεγαλο, διοτι ειναι εξαιρετικα ενδιαφερον και
δινει μια πολυ βαθεια και σωστη εικονα του ΔΕΠΥ για το πως εμφανιζεται στις
γυναικες!!!)

Joel L. Young, MD

The National Comorbidity Survey Replication estimated the prevalence of adult
ADHD as 3%-5% in the general population.

Attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD) is generally thought of as a
disorder affecting children, and especially young boys.

It is certainly not a "top-of-mind" diagnosis for adult women. Faraone and
colleagues estimate a population prevalence of childhood ADHD at 10%. For up to
60% of these children, the disorder persists into adulthood. Results from the
National Comorbidity Survey Replication estimate the prevalence of adult ADHD at
4.4%, and recent research indicates that between 3% and 16% of adults have
symptomatology suggestive of ADHD.

According to the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, 4th
edition (DSM IV), ADHD is a "persistent pattern of inattention and/or
hyperactivity-impulsivity," some symptoms of which must have been present prior
to the age of 7 years.

Patients can be diagnosed with 1 of 3 ADHD types: hyperactive/impulsive;
inattentive; or, most commonly, combined type, which includes both
hyperactive/impulsive and inattentive symptoms. Diagnosis requires positive
identification of at least 6 of 9 DSM-IV characteristics of
hyperactivity/impulsivity or inattention in 2 or more settings.

Whereas childhood ADHD is typically characterized by hyperactivity and
inattention, adults with ADHD are less likely to be hyperactive and more likely
to have symptoms of inattention, distractibility, and impulsivity.

Adult ADHD is a disorder of underperformance and inattention. Adults with ADHD
manifest with poor concentration, disorganization, problems with time
management, and an "internal restlessness"; they report making careless errors,
having difficulty staying organized, and being forgetful and easily distracted.

At least 7 million of the estimated 9 million adults with ADHD remain
undiagnosed, with potentially substantial psychological, medical, educational,
occupational, and legal consequences. Adults with ADHD have significant
impairments across multiple domains, including educational, occupational, legal,
interpersonal, and social functioning.

They are more likely to be divorced, arrested, and undergo more job changes than
adults without ADHD. They are less likely than adults without ADHD to be
currently employed or to obtain a college degree. These statistics highlight the
need for accurate diagnosis and treatment.

Ιn ADHD presentation the main difference between adult women and men, is that
adult women have a more complex presentation than adult men.

Clinical studies consistently demonstrate that childhood ADHD is more commonly
diagnosed in boys than girls, with male-to-female ratios ranging from 4:1 to
10:1. It is not known whether this disparity is related to a referral bias, or
to true gender differences.

The diagnosis of ADHD in girls/women has substantially increased in recent
years, but important gender differences have been identified regarding symptom
presentation and comorbidities.

Boys are more likely to be diagnosed with ADHD, predominately
hyperactive/impulsive type; whereas girls are more likely to be diagnosed with
the predominately inattentive type.

Boys with ADHD are more likely than girls with ADHD to have a learning
disability, comorbid major depression, oppositional defiant disorder, or conduct
disorder, although whether these findings are specific to boys in general or
boys with ADHD has not yet been determined.

A recent retrospective analysis of 2 large placebo-controlled studies found
significant gender differences among adults diagnosed with ADHD.

Specifically, the analysis determined that women were more impaired on all
measures of ADHD symptomatology, with higher levels of emotional symptoms, sleep
problems, and more complicated presentations.

Women were more likely than men to be diagnosed with combined type (75% vs 62%),
whereas men were more likely to be diagnosed with inattentive-type ADHD. This
finding was attributed to the higher emotional dysregulation load of women vs
men (37% vs 29%, respectively), which encompasses temper, emotional
over-reactivity, and affective lability.

Furthermore, the study found that women were twice as likely as men to have a
lifetime history of major depressive disorder (MDD), and while the current
incidence of anxiety or depressive symptoms was low, women were perceived as
more symptomatic. The investigators recommended that adult ADHD assessment
should also include assessments for the emotional aspects of the disorder.

Twin studies on ADHD have shown the mean heritability of ADHD to be in the range
of 67-77%.

ADHD is one of the most heritable of psychiatric disorders. Results from 20 twin
studies on ADHD have found the mean heritability of ADHD to be 76%. In addition,
research has demonstrated that the risk for ADHD among parents of children with
ADHD is elevated 2- to 8-fold, and similar results have been found for biologic
siblings of ADHD children.

In fact, many adults first suspect their own diagnosis of ADHD only after their
children have received such a diagnosis. Faraone and colleagues found that adult
relatives of children with ADHD have increased rates of the disorder as do child
relatives of adults with ADHD.

Familial transmission does not appear to be limited to families of boys with
ADHD; rather, the prevalence appears to be similar for families of boys or girls
with ADHD. International research has demonstrated that ADHD has a biologic and
genetic basis.

No one single gene "causes" ADHD; rather, a combination of at least 7 genes
appear to increase the risk for ADHD. Consequently, a personal and family
history that includes ADHD and other psychiatric disorders can be an important
component of the diagnostic process.

In addition to obtaining a personal and family history, most clinicians today
rely on the clinical interview and supportive screening assessments or rating
scales, such as the ADHD Rating Scale (ADHD-RS)
or Adult ADHD Self-Report Scale (ASRS) Symptom Checklist-v1.1, to diagnose ADHD
in adults.

Currently there are no laboratory or neuroimaging tests that can definitively
diagnose ADHD. The clinician must first rule out possible medical problems, such
as thyroid disorder and iron deficiency anemia, or prescribed medications or
herbal/dietary supplements (including antiepileptic medications, excessive
caffeine intake, and kava kava) that can result in similar symptomatology.

A urine drug screen may be recommended to assess for illicit drug use, as misuse
of amphetamines, cocaine, and opiates can also cause ADHD symptomatology.
Hypertension and cardiac disease should also be assessed because they are
pertinent issues when considering treatment options.

What differentiates ADHD from major depression is that despair and hopelessness
are common in major depression, but not in ADHD.

To improve treatment selection and outcome, it is important to distinguish ADHD
from anxiety and depression. Many of the symptoms characteristic of ADHD are
similar to those associated with affective disorders, including a diminished
ability to think or concentrate, distractibility,
indecisiveness/procrastination, fatigue, psychomotor agitation, restlessness,
insomnia or hypersomnia, and a low tolerance for frustration.

Consequently, clinicians must be vigilant about screening for ADHD among
patients diagnosed with MDD -- and vice versa. An adult with ADHD may report
intense frustration regarding her forgetfulness or poor concentration and this
presentation often results in a prescription for an SSRI. Yet there are
important distinctions between the 2 groups. Unlike the episodic nature of major
depression, ADHD is a chronic condition and the associated distress related to
core ADHD symptoms is long-standing.

These patients generally lack the hopelessness and despair associated with
patients with major depression, and suicidality, the essential aspect of a mood
disorder, is absent. As such, ADHD should be suspected in those patients who
minimally respond to optimal MDD treatments; similarly, MDD might be suspected
in patients who do not appreciably respond to optimal treatment for ADHD.

Recent research has identified a high rate of misdiagnosis of depression in
primary care, which may further complicate the recognition of comorbid
disorders. This large-scale meta-analysis found that while PCPs are generally
accurate in ruling out depression among nondepressed individuals, they are not
as accurate in correctly diagnosing depression -- with a surprisingly high rate
of false-positive diagnoses.

The high rate of comorbid anxiety and depression may necessitate administration
of depression and/or anxiety scales along with ADHD assessments to provide the
most accurate diagnosis.

Nearly 3 in 4 adults requiring treatment for ADHD have at least 1 co-existing
psychiatric diagnosis; approximately 90% will have a clinically significant
lifetime comorbid disorder.

Among the most common psychiatric comorbidities of ADHD are MDD, bipolar
disorder, anxiety, and substance use disorder.

Results from the National Comorbidity Survey Replication found individuals
meeting the strict DSM-IV criteria for ADHD were significantly more likely than
people without ADHD to have experienced a mood disorder (38.3% vs 11.1%),
anxiety disorder (47.1% vs 19.5%), or substance use disorder (15.2% vs 5.6%).

Between 16% and 31% of adults with ADHD have MDD, and 19%-37% have comorbid
dysthymia. Research suggests slightly higher rates of comorbid mood disorders
with ADHD among adult women vs men.

Table 2 highlights the elevated incidence of comorbid lifetime conditions for
women with and without ADHD.
----------------------------
Common Lifetime Psychiatric Comorbidities
for Adult Women With ADHD

Comorbidity Women With ADHD
Multiple anxiety disorders 52%
Major depression 36%
Bipolar disorder 10%
Drug dependence 19%
Alcohol Dependence 19%

Women Without ADHD
Multiple anxiety disorders 15%
Major depression 6%
Bipolar disorder 3%
Drug dependence 4%
Alcohol Dependence 6%

Adapted from Biederman J[24]
------------------------------

Ιdentified comorbidities of adult ADHD

Recently, sleep disorders and fibromyalgia have been identified as comorbidities
of ADHD. The etiology of sleep disorders in children with ADHD appears to be
multifactorial; little is known regarding the etiology in adults.

The clinician should be aware that sleep problems can be exacerbated by
underlying ADHD and/or by the medications (especially stimulants) used to treat
ADHD. Many symptoms associated with sleep disorders mimic ADHD symptoms.

Among the more commonly observed sleep disorders in patients with ADHD are
insomnia, restless legs syndrome (RLS), and sleep disordered
breathing/obstructive sleep apnea. Nearly 1 in 4 persons with ADHD may have RLS
and 1 in 4 persons with RLS have ADHD or demonstrate many symptoms of ADHD.

While there do not appear to be substantial differences between children (or
adults) with or without ADHD regarding sleep-wake patterns, there are
differences between the groups regarding activity during sleep with regard to
frequency and duration of movements.

A recent study by Schredl and colleagues found that sleep problems were more
common in patients with ADHD than controls -- particularly problems with
insomnia, movement disorders, sleep/wake patterns, and tiredness.

ADHD symptomatology was closely associated with a lack of feeling refreshed in
the morning; patients with depression and other comorbidities were most likely
to complain of insomnia. Because cognitive impairments are a common consequence
of sleep disorders, treatment of sleep problems might help improve ADHD
symptomatology.

A small pilot study used polysomnography to identify sleep-disordered breathing
in adults with ADHD; all participants were found to have objective evidence of
sleep-disordered breathing and sleep fragmentation.

The investigators suggested that adults with ADHD who report sleep problems
should be evaluated for sleep disorders, because (1) patients may not be aware
they have a sleep disorder, and (2) patient-reported sleep concerns should not
automatically be attributed to ADHD or ADHD medications.

Furthermore, because the incidence of sleep apnea increases with age, sleep
problems should be ruled out as the source of daytime functional impairment in
adults who present with such ADHD symptomatology.

Gau and colleagues found a significant association between sleep problems and
symptoms of ADHD in nearly 2300 young college students in Taiwan.

Students were grouped separately on both the inattention and hyperactivity
subscales of the Adult ADHD Self-Report Scale into highly likely ADHD (2.3%,
0.7%), probable ADHD (21.3%, 5.7%) and probably non-ADHD (76.4%, 93.6%),
respectively. Students in the highly likely and probable ADHD groups, regardless
of whether for inattention or hyperactivity, were more likely than the non-ADHD
students to have current or lifetime sleep problems.

Inattentive symptomatology correlated with a greater need for sleep and a
greater discrepancy between sleep need vs actual sleep duration, whereas
hyperactive symptomatology was associated with a lower duration of nocturnal
sleep.

Nearly one third of the students with hyperactivity suffered nightmares, as did
28% of students with inattention; by contrast, only 15%-16% of non-ADHD students
reported nightmares. The investigators recommended sleep evaluation for those
adults with ADHD-like symptoms and sleep problems.

In her review of the research regarding ADHD and sleep disorders, Judith Owens
notes that restless and disturbed sleep were once components of the DSM
diagnostic criteria for ADHD. She describes the relationship between ADHD and
sleep disorders as bidirectional; sleep problems can mimic ADHD and/or
exacerbate ADHD, and ADHD can exacerbate or be associated with sleep problems.

Similarly, she notes that medications used to treat ADHD can contribute to sleep
problems. Symptoms of ADHD and sleep disorders overlap and can each be
problematic; the need to correctly diagnose and treat the disorders cannot be
underestimated.

Finally, treatment for sleep problems with ADHD can be confusing; the general
perception is that stimulant medications intensify insomnia and clinicians are
often disinclined to use sleep-inducing agents. In some patients, stimulants may
be associated with a delay of sleep onset and insomnia; however, stimulants may
improve sleep in some patients with ADHD.

Fibromyalgia is classified as a rheumatologic disorder that affects 7 times as
many women as men and is characterized by widespread pain in at least 11 of 18
identified "tender points" throughout the body.

Chronic fatigue syndrome often accompanies fibromyalgia. Patients are
predominantly diagnosed in middle age and typically present with fatigue, sleep
disturbances, and abnormal pain processing. Patients with fibromyalgia have a
lowered pain threshold.

Commonly, they report depressed mood/depression, anxiety, and insomnia.
Researchers have noted that certain patients with ADHD, typically those with
inattentive symptoms, regularly complain of fatigue and widespread
musculoskeletal pain. Many already had a diagnosis of fibromyalgia or chronic
fatigue.

Young has proposed that a lifelong history of ADHD may predispose patients to
chronic pain syndromes, including fibromyalgia, chronic fatigue, vulvodynia, and
irritable bowel syndrome.

He observes that the natural disease progression for some patients with ADHD
leads to the development of chronic fatigue or fibromyalgia, whereas patients
with ADHD hyperactive type may be more likely to develop RLS. The author
proposes that standard medications for ADHD activate patients with chronic
fatigue,thus relieving fatigue symptoms. In addition, long-acting stimulants
allow patients to filter out extraneous painful stimuli; this process increases
their threshold for tolerating pain.

Adults with ADHD are most likely to report enhanced concentration in areas of
strong personal interest.

ADHD is characterized by problems with hyperactivity, impulsivity, and
inattention, regardless of gender or age. However, age does influence how
problems in these 3 areas specifically manifest.

As can be seen in Table 4, symptoms evolve over time from childhood to
adulthood. Whereas symptoms of hyperactivity and impulsivity are more prevalent
in children than adults, symptoms of inattention persist and predominate into
adulthood.

Recently, Brown has proposed that ADHD is primarily a cognitive disorder of
impaired executive function, those abilities affecting organization, planning,
working memory, and social skills behaviors.

ADHD in adulthood is characterized by difficulties organizing and prioritizing
tasks; shifting attention between tasks; and maintaining focus. These adults
often report having superior memory of events that occurred long ago, but poor
short-term memory.

Furthermore, it is not uncommon for adults with ADHD to report difficulties with
retrieving information that they have memorized. Adults with ADHD are typically
procrastinators, putting off starting tasks until the last moment. Once they
begin, they are better equipped to perform short-term projects but often
experience difficulty staying focused over the long-haul.

A potentially confusing symptom is their selective or situational variability in
concentration; many adults (and children) with ADHD are able to focus attention
on tasks or topics for which they have a strong personal interest (eg, video
games, creating art, or participating in and learning new information about a
favorite sport) but are substantially impaired when attempting to focus on areas
of less interest.

In addition, although the DSM-IV does not include symptoms associated with
managing emotions as a diagnostic criterion for ADHD, individuals with ADHD
often report great difficulties regulating and managing their emotions --
possibly associated with impulsivity or inattention.

Table 4. ADHD Symptom Evolution From Childhood to Adulthood
------------------
Childhood

Inattention:
Difficulty sustaining attention
Failure to pay attention to details
Appears not to listen
Lacks follow through
Cannot organize
Loses important items

Hyperactivity:
Squirming, fidgeting
Cannot stay seated
Cannot wait turn
Runs/climbs excessively
Cannot play/work quietly
"On the go"/driven by motor
Talks excessively

Impulsivity:
Blurts out answers
Cannot wait in line
Intrudes/interrupts others

Table 4. ADHD Symptom Evolution From Childhood to Adulthood

Adulthood

Inattention:
Difficulty sustaining attention (meetings, reading, paperwork)
Makes careless errors
Easily distracted/forgetful
Poor concentration
Difficulty finishing tasks
Disorganized/misplaces items

Hyperactivity:
Inefficiencies at work
Internal restlessness
Difficulty sitting through meetings
Works more than 1 job
Works long hours
Self-selects very active job
Overwhelmed and Talks excessively

Impulsivity:
Impulsive job changes
Drives too fast
Interrupts others
Easily frustrated

From Goodman DW
------------------------

Adults with ADHD have a higher rate of obesity than the general population

Recently, investigators have identified a significant risk for excessive weight
among adults with ADHD; similarly, the prevalence of ADHD among adults being
treated for obesity appears to be elevated.

Altfas identified a subset of bariatric patients who failed to lose weight or
maintain reduced weight, many of whom showed poor focus during treatment.
Additional evaluation of these patients demonstrated a high prevalence of ADHD,
particularly among those patients with extreme obesity.

The prevalence of ADHD in the whole sample of obese adults (n = 215) was 27.4%;
however, the prevalence increased to 42.6% among patients with BMI ≥ 40
kg/m2. By contrast, the prevalence of ADHD in the general adult population is
approximately 3%-5%. This study found that obese patients with ADHD symptoms
were less successful at losing weight than non-ADHD obese patients (BMI, 2.6 vs
4.0 kg/m2, respectively).

Similarly, Yates and colleagues assessed 189 inpatient women who had an eating
disorder and found that 21% of this population had ≥ 6 current ADHD
symptoms.

Current inattention symptoms were found to be strongly associated with higher
BMI, symptoms of bulimia nervosa, and depression. In their review of the
literature on ADHD and comorbid eating disorders, Nazar and colleagues found a
high risk of developing eating disorders -- particularly bulimia nervosa --
among adult women with ADHD.

Specifically, between 1% and 12% of adult women with ADHD had bulimia nervosa
compared to 0%-2% in control subjects.

Using cross-sectional data from the Collaborative Psychiatric Epidemiology
Surveys, which involved 6735 US adults, Pagoto and colleagues found adult ADHD
was associated with a greater likelihood of overweight and obesity.

They found that, among adults with ADHD, the prevalence of overweight and
obesity was 33.9% and 29.4%, respectively, in contrast to 28.8% and 21.6% among
adults with no history of ADHD. They also found that binge eating disorder may
mediate these associations.

Waring and Lapane performed a similar study on 62,887 children and adolescents
based on data from the 2003-2004 National Survey of Children's Health.

They found that children and adolescents with ADHD who were not currently using
medication had approximately 1.5 times the odds of being overweight, and
children and adolescents with ADHD who were being medicated had approximately
1.6 times the odds of being underweight -- in comparison to children and
adolescents without ADHD.

They postulated that being able to identify which children were at greatest risk
of being overweight, based on ADHD and ADHD medication status, could possibly
prevent the development of obesity later in life.

Other researchers have proposed that both obesity and ADHD are associated with
an "environmental oversampling syndrome" that contributes to overeating and
hyperactivity, as well as other cognitive, metabolic, and inflammatory
disorders.

This phenomenon suggests that oversupply of information of nutritional and
sensory content may predispose individuals to both obesity and ADHD;
specifically, nutritional excess contributes to ADHD and cognitive
hyperstimulation contributes to obesity.

In addition, it has been noted that both ADHD and obesity are linked to
hypo-dopaminergic function in the brain through the dopamine receptor gene DRD4.
Dopamine is an integral component to appetite regulation and is also important
for sustaining attention and inhibiting distraction.

Noting the reportedly strong links between ADHD and obesity, Davis and
colleagues used structural equation modeling to compare the symptoms of binge
eating disorder and emotionally induced eating to symptoms of ADHD by genotype.

They assessed 110 healthy adult women volunteers for BMI, childhood symptoms of
ADHD, impulsivity, and eating behaviors. In this study, ADHD symptoms were shown
to positively relate to 3 forms of overeating: eating in response to negative
mood, eating in response to environmental cues (vs hunger), and binge eating,
which in turn correlated with overweight and obesity.

In summary, a recent systematic review of the literature found evidence
supporting a higher prevalence of ADHD in obese subjects, and further noted that
patients with ADHD are generally heavier than expected.

Three potential mechanisms for this possible comorbidity have been postulated:
(1) obesity may lead to or manifest as ADHD; (2) obesity and ADHD are different
expressions of the same underlying biologic mechanism; and (3) ADHD contributes
to overweight/obesity.

A recent review of the literature highlighted the paucity of objective
information regarding the comorbidity of ADHD and eating disorders. Both
disorders are characterized by low self-esteem, impulsivity, and deficits in
attention and executive functions.

The literature review found that adult women with ADHD appear to be at elevated
risk of developing eating disorders, particularly bulimia nervosa.

Overweight or obese patients with ADHD can be particularly challenging to
manage, because their ADHD symptoms -- particularly impulsivity,
procrastination, and inattentiveness -- often interfere with their weight loss
treatments.

Furthermore, it is proposed that ADHD be considered as a primary cause of weight
loss failure among obese patients, recommending that obese individuals be
assessed for ADHD before any weight loss interventions.

Pharmacotherapy and cognitive behavioral therapy (CBT) as a recommended approach
for adult patients with ADHD who have residual symptoms.

The consequences of ADHD during late adolescence and adulthood can be
far-reaching, encompassing lower occupational and/or academic achievements,
higher rates of divorce and separation, an increased likelihood of being
arrested, and poor social skills.

Studies have estimated that up to 50% of adults do not sufficiently respond to
the medications for ADHD; furthermore, of those who do respond, it has been
estimated that medications reduce, at best, only 50% of the core symptoms.

For adult patients with residual symptoms, research has demonstrated that
combining pharmacotherapy with CBT is superior to pharmacotherapy alone.

Whereas psychopharmacology addresses many of the core symptoms of ADHD
(inattentiveness, impulsivity, hyperactivity), medications do not provide
patients with the skill sets necessary for coping with the functional
impairments of ADHD.

CBT addresses (and corrects) the dysfunctional and distorted thoughts and
negative emotions or beliefs/cognitions that can arise as a result of
occupational, academic, or social failures while also providing behavioral
skills training regarding organization and planning.

Similar research has shown that CBT, especially when provided by a therapist
with a high level of experience and expertise, is at least as effective as
medications for the initial treatment of moderate-to-severe major depression.

Finally, additional therapies, including vocational guidance, professional
coaching, and other psychotherapies, may be used to help adults with ADHD cope
with the functional impairments associated with the disorder.

Conclusion

ADHD in women is a complex disorder that can be confounded by both psychiatric
and medical comorbidities. Symptoms of depression and anxiety may overlap with
those of ADHD, and healthcare providers need to know how to differentiate among
these disorders and appropriately manage each of them.

In addition, signs and symptoms of medical comorbidities such as obesity, sleep
disorders, and fibromyalgia may mask the underlying contributions ADHD symptoms
make to these conditions.

Understanding the potential links between ADHD and these psychiatric and medical
ailments will improve patient care and outcomes in these patients.

Διαβασα ενα post λιγο πριν απο το δικο μου εμαιλ για μια μητερα που της ειπανε
οι ειδικοι οτι προκειται για νοητικη υστερηση για οτι αφορα το 3χρονο κοριτσακι
της.
Απο προσωπικη εμπειρια σας λεω οτι πολλοι απο τους ειδικους λενε μια κουβεντα
και μετα πανε στο επομενο παιδι για εξεταση ετσι απλα.

Εμας μας ειπαν δεξια σπαστικη ημιπληγια (δηλαδη ολοκληρη η δεξια πλευρα αναπηρη)
νοητικη καθυστερηση επισης και η μαγνητικη τομογραφια εγκεφαλου μας εδειξε
μεγαλο κινητικο προβλημα.

Τελος παντων για εσας τους ποιο νεους γονεις απλα σας λεω οτι πρεπει να εχετε
πιστη στον εαυτο σας και στο παιδι σας, περα απο την αγαπη που πρεπει να του
δειχνετε και πολλα θα αλλαξουν πιθανον και ποιο γρηγορα απο οτι φανταζεστε.

Η Αγαπη μου με τον καταλληλο τροπο αλλαξε μεσα σε ενα χρονο !!!Απιστευτο;;;

Απλα θα ξαναπω (μπορει να γινομαι γραφικος αλλα δεν το ξεχνω) εμενα γυρισε και
μου ειπε ψυχολογος σε ενα απο τα μεγαλυτερα κεντρα αποκαταστασης στην Αθηνα:
"Ηλια... κανε την κηδεια σου, το παιδι δεν προκειται να γινει ποτε καλα κανε την
κηδεια σου."

Το αποτελεσμα: οταν ηταν η Αγαπη στην ηλικια των 6 ετων συναντησαμε 2 ανθρωπους
απο τον συλλογο την Περλα και τον Κυριακο που εφεραν τα πανω κατω. Μας εμαθαν
πως να εχουμε επαφη μαζι της και πως να ανταπεξελθουμε σε ολα αυτα που ειχαμε
ακουσει μεχρι τοτε, τι να κανουμε στις αντιξοοτητες που ειχαμε να
αντιμετωπισουμε.

Που θελω να καταληξω με ολα αυτα;;;

Πολλα θα ακουσετε, πολλα θα σας πουν, μα να ξερετε οτι την αληθεια και την
προοδο την ξερετε εσεις καλυτερα απο ολους και το χειροτερο απο ολα ειναι μην
βαζετε το κεφαλι κατω γιατι ζουμε σε μια κοινωνια της αρπαχτης, ωχ αδελφισμου,
και αγαπης για την εξουσια και μονο.

Εαν μπορει να βγαλει καποιος πορισμα με εξεταση 1-2 ωρες οτι το παιδι σας εχει
νοητικη υστερηση ή οτι δεν θα κανει τιποτα στο μελλον, τοτε η ο ιδιος εχει
προβλημα η ειναι η Βικυ Παγιατακη μελλοντολογος, αστρολογος κτλπ.

Δυναμη χρειαζετε και υπομονη ... ετσι απλα.
Οσο για την μικρη μου απλα ειναι αστερι. Και αυτο ετσι απλα.

MrJungle

Μια μερα μετα που εγραψα αυτο το αρθρο σχετικα με την συμπεριφορα των αυτιστικων
παιδιων και εφηβων, βρηκα κατι αναλογο σχετικα με αυτο το θεμα. Ειναι γραμμενο
απο μια παιδιψυχιατρο που θεωρηται στην Ελλαδα ειδικευμενη στον Αυτισμο, επειδη
εχει ασχοληθει με τον Αυτισμο και ηταν καθηγητρια πανεπιστημιου κτλ, κτλ.

Κατα την γνωμη μου η κυρια αυτη καθε αλλο παρα ειδικευμενη ειναι στον Αυτισμο.
Απλα ακολουθει τα ιδια παπαρια που λενε ολοι οι υπολοιποι επιστημονες που
αποσκοπουν στο να κερδοσκοπουν απο τον Αυτισμο!

Αλλα αναμεσα σε καποια που γραφει εχει κανει καποιες αναφορες που ειναι πολυ
ενδιαφερουσες.

Οπως αυτο εδω που λεει οτι "συμφωνα με τα διεθνή επιδημιολογικά δεδομένα σχετικά
με τη συχνότητα των προβλημάτων συμπεριφοράς, ανάπτυξης και συγκεκριμένων
ψυχικών διαταραχών στον παιδικό και εφηβικό πληθυσμό τονίζεται η ανοδική πορεία
αυτών κατά τις τελευταίες δεκαετίες, παρά τη βελτίωση των συνθηκών ζωής και της
σωματικής υγείας στο γενικό πληθυσμό, στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες"

Δηλαδη παρ' ολο που ζουμε σε καλυτερες συνθηκες ζωης και σωματικης υγειας στις
περισσοτερες ανεπτυγμενες χωρες, εχει σημειωθει μια ανοδικη πορεια στην
συχνοτητα των προβληματων συμπεριφορας, αναπτυξης και συγκεκριμενων ψυχικων
διαταραχων στον παιδικο και εφηβικο πληθυσμο... και η επιστημη δεν εχει καν
ακομη σκεφτει οτι η ανοδικη αυτη πορεια, η αυξηση αυτη που σημειωνεται μπορει
ισως να ωφειλεται στους γονεις του παιδικου και εφηβικου πληθυσμου;;;

Ισως οι καλυτερες συνθηκες ζωης να ωφειλονται στο οτι οι γονεις ξοδευουν πολυ
περισσοτερες ωρες καθημερινα στο να δουλευουν, στο να ασχολουνται με πολλα αλλα
πραγματα απο το να σχολουνται με τα παιδια τους, και επειδη ειναι και οι
συνθηκες καλυτερες εχουμε γινει ολοι και πιο "τεμπελιδες" πιο "καλοπερασακιδες",
πιο "τα θελω ολα εδω και τωρα" και φυσικα ενα μεγαλωμα παιδιου απαιτει πολυ
χρονο και κουραση και κυριως απαιτει δωσημο, να δωθεις, να δωσεις το ειναι σου
να αφησεις στην ακρη τα δικα σου θελω και να καλυψεις χωρις σταγονα εγωισμου τα
θελω και χρειαζομαι του παιδιου.

Οι καλυτερες συνθηκες ζωης λοιπον, αντι να μας δωσουν μια πιο ηρεμη ζωη μας
εχουν αγχωσει, μας εχουν εγκλωβησει με μια ρουτινα κερδους, εισοδηματος, και
καταναλωτισμου. Μας εχουν κανει σαν τα χαμστερακια που τρεχουν πανω σε μια ροδα
που δεν παει πουθενα!!!

Μετα λεει οτι "σκοπός είναι η κατανόηση του μεγέθους, της σοβαρότητας και της
φύσης των προβλημάτων αυτών, η αναγνώριση της συνέχειας στην ψυχοπαθολογία από
την παιδική ηλικία στην ενήλικη ζωή και κατά συνέπεια η σημασία της πρόληψης
νωρίς στη ζωή. Η αναφορά στους αιτιολογικούς παράγοντες των ψυχικών διαταραχών
που ακολουθεί, σκοπό έχει να τονίσει την πολυπαραγοντική αιτιολογία και την
πολυπλοκότητα των καταστάσεων που ταλαιπωρούν τα νέα άτομα."

Η λιστα της πολυπαραγοντικης αιτιολογιας θα σας εκπληξει διοτι ο βασικοτερος
παραγοντας που ειναι παρων απο την στιγμη της γεννησης του παιδιου, ειναι απων
απο αυτη λιστα!

Παρ' ολα αυτα "δίνεται έμφαση στη σημασία της διεπιστημονικής συνεργασίας,
μεταξύ επαγγελματιών ψυχικής υγείας και εκπαίδευσης, αλλά και της συστηματικής
συνεργασίας αυτών με τους γονείς"

Δηλαδη οι πρωτεργατες (που τα στεπωνουν) ειναι οι επαγγελματιες ψυχικης υγιας
και οι γονεις ειναι απλα συνεργατες αντι για πρωτεργατες στο θεμα ψυχικων
διαταραχων του παιδιου και εφηβου!

Συγνωμη αγαπητε αναγνωστη, αλλα αν σας ρωτουσε εσας καποιος για τα δικα σας
ψυχολογικα προβληματα, πιο θα ηταν το πρωτο πραγμα που θα αναφερατε σαν αιτιο;

Δεν θα ηταν η σχεση σας με τους γονεις σας; Κυριως η συμπεριφορα τους προς εσας;
Πως σας φεροταν ο μπαμπας σας, ή η μαμα σας; Αν η σχεση αυτη ηταν καλη ή κακια
και τι επιδραση ειχε και εχει μεχρι και σημερα ακομη αυτη η καλη ή κακια σχεση;
Τι πληγες ψυχολογικες και ουλες εχουν αφησει οι κακες κυριως συμπεριφορες τους,
τι προβληματα σας δημιουργουν ακομη και σημερα αυτες οι πληγες 20-30 χρονια
μετα...

Διοτι τοσο βαθειες και τοσο ανεξητηλες ειναι αυτες οι καταστασεις που βιωσαμε
απο την στιγμη που μπορει να φτασει πισω στα παλια η μνημη μας, και που εχουν
χαραχθει οι συμπεριφορες των γονεων μας προς εμας για παντα!!!

ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΥΤΟ! ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΣΗ ΕΠΙΡΡΟΗ ΕΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΜΑΣ
ΤΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΟΝΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΠΡΟΣ ΕΜΑΣ!!!

Ολοι εκτως απο την επιστημη και μαζι της η κυρια ειδικος στον Αυτισμο.

Το ξεχνα και αυτη με εναν πολυ εξυπνο τροπο, και μιλα για διαταχες και
ψυχοπαθολογιες αυτιστικων παιδιων και εφηβων που δεν εχουν κατα την γνωμη της
καμια απολυτως σχεση με την συμπεριφορα των γονεων προς το αυτιστικο παιδι και
τον εφηβο! Σοβαρα;;;

Ολοι οι αλλοι εχουμε επιρρεαστει ψυχολογικα και συμπεριφορικα απο την
συμπεριφορα των γονεων μας προς εμας, εκτως απο τα αυτιστικα παιδια και εφηβους
διοτι αυτα ειναι κατα την γνωμη της επιστημης, χαλασμενα απο γεννησημιου τους
οποτε η συμπεριφορα των γονεων σε αυτα δεν μετρα μια και ειναι χαλασμενα,
διαταραγμενα πριν καν τα παρουν στα χερια τους οι γονεις!

Σοβαρα μιλατε κυρια παιδοψυχιατρος ειδικος στον Αυτισμο;

Αυτα τα παπαρια παπαγαλιζετε στις ημεριδες και διημεριδες που δινετε; Και οταν
δεν πιανουν αυτα που λετε, τι κανετε; Ή μαλλον τι δινετε στα παιδακια και τους
εφηβους; Ψυχοφαρμακα μηπως; Οχι μηπως, διοτι αυτα δινετε. Εχω δει εφηβους και
ενηλικες που περασαν σαν αυτιστικα παιδια απο τα χερια σας σε τι αθλια κατασταση
ειναι σημερα απο τα ψυχοφαρμακα που τους δωσατε!!!

Και το πιο αστειο ειναι "η δημιουργία πλαισίου διαχείρισης των προβλημάτων
ψυχικής υγείας είναι καθοριστική. Παρουσιάζονται σημεία–κλειδιά της διαδικασίας
αυτής και συγκεκριμένες οδηγίες, που καθοδηγούν τους επαγγελματίες, αλλά και
τους γονείς στη λήψη αποφάσεων. Θέματα ηθικής και δεοντολογίας παρουσιάζονται
ταυτόχρονα με οδηγίες για την αξιολόγηση των προτεινόμενων παρεμβάσεων και των
στρατηγικών αντιμετώπισης."

Και ειναι αστειο διοτι τα περισσοτερα αυτιστικα παιδια και εφηβοι καταληγουν
(λογω της αυτιστικης συμπεριφορας τους) σε ειδικα σχολεια οπου ζητηται απο τους
διεθυντες και δασκαλους/καθηγητες να περνει το παιδι ψυχοφαρμακα ωστε να μην
κανει τα γνωστα ξεσπασματα θυμου, να μην βριζει, να μην εχει γενικα την αγχομενη
αυτιστικη συμπεριφορα...

Οποτε αυτο το "παρουσιάζονται σημεία–κλειδιά της διαδικασίας αυτής και
συγκεκριμένες οδηγίες, που καθοδηγούν τους επαγγελματίες, αλλά και τους γονείς
στη λήψη αποφάσεων" ειναι απλα θεωρια! Κανεις δεν θα κατσει να ασχοληθει
εκτεταμενα με τα αυτιστικα παιδια.

Και αν καποιος το κανει ειναι ενας στους παρα πολλους, οποτε σεν αρκει με κανενα
τροπο! Η ευκολια και η ευκολη λυση, εστω και αν καποιος ενδιαφερθει να
ασχοληθει, θα ειναι ΠΡΩΤΑ να παει το παιδι σε ψυχιατρο, να παρει φαρμακα και
μετα "αφου ηρεμησει" να ασχοληθει καποιος μαζι του...

Και το τραγικο ειναι ο,τι τις περισσοτερες φορες ουτε και ο ιδιος ο ψυχιατρος θα
κατσει να ασχοληθει, να ερευνησει, να δει αν πραγματι χρειαζονται τα ψυχοφαρμακα
στο παιδι, αν τα αιτια ειναι εξωτερικα και το παιδι ή εφηβος απλα αντιδρα σε
καταστασεις και μοιαζει να εχει ψυχολογικα θεματα ενω ουσιαστικα δεν εχει.

Απλα θα ακολουθησει την επιθυμια της διευθυντριας του σχολειου, την επιθυμια του
γονεα, την επιθυμια του δασκαλου ή καθηγητη και θα δωσει ευκολα και χωρις
δευτερη σκεψη την συνταγη!

Γιατι αυτο που επικρατει στο θεμα του Αυτισμου ειναι οτι τα αυτιστικα παιδια με
ψυχολογικα προβληματα γεννιουνται ετσι, οτι τα ψυχολογικα προβληματα που εχει
ειναι θεμα που πηγαζει απο το ιδιο το παιδι και αυξανεται/διαμορφωνεται με την
επιδραση αλλων παραγοντων οπως του περιβαλοντος, του σχολειου, των γονειων, κτλ.
Ειναι δηλαδη ψυχοπαθολογικα τα αιτια!

Κατα την γνωμη μου ενα παιδι δεν εχει απο γεννας του ψυχοπαθολογικα αιτια. Αυτα
δημιουργουνται απο την στιγμη που το παιδι ερχεται σε επαφη με αλλους, διοτι το
παιδι ειναι φτιαγμενο να απορροφα εμπειριες ωστε να μαθαινει ταχυτατα (ενστικτο
επιβιωσης) απο την συμπεριφορα ολων των αλλων γυρο του, ετσι απορροφα και το
αγχος τους, τους φοβους τους, και ολα τα ψυχοπαθολογικα τους!

Οποτε, εφ' οσον ξερουμε ποσο μας επιρρεασαν οι δικοι μας γονεις, ποσο η
συμπεριφορα μας εχει επιρρεαστει απο τις δικες μας εμπειριες απο την
συμπεριφρορα των γονιων μας προς εμας, πως ειναι δυνατον να δεχομαστε οτι στα
αυτιστικα παιδια τα ψυχολογικα τους θεματα και προβληματα συμπεριφορας δεν ειναι
παραγωγο της συμπεριφορας των γονιων τους προς αυτα;;;

Πως ειναι δυνατον μια παιδοψυχιατρος με τοσα αξιωματα και γνωσεις να παπαγαλιζει
τα λανθασμενα δεδομενα της επιστημης που λενε οτι:

"ΜΥΘΟΣ: Οι διαταραχές του αυτιστικού φάσματος προκαλούνται εξαιτίας της κακής ή
λανθασμένης γονικής συμπεριφοράς.
ΑΛΗΘΕΙΑ: Ο αυτισμός δεν έχει καμιά σχέση με τον τρόπο που ανατρέφονται τα
παιδιά. Αν και οι αιτίες που προκαλούν αυτισμό δεν είναι γνωστές, το σίγουρο
είναι ότι η γονική συμπεριφορά πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την εγκυμοσύνη
δεν είναι αιτία εμφάνισης τέτοιων αναπτυξιακών διαταραχών."

Αυτο ειναι ολο; Πριν, κατα τη διαρκεια και μετα την εγκυμοσυνη δεν ειναι αιτια
τετοιων αναπτυξιακων διαταραχων; Δηλαδη ολοι εμεις που εχουμε σημερα σαν
ενηλικες συμπεριφορα που εχει επιρρεαστει απο την γονικη συμπεριφορα στην
παιδικη, εφηβικη αλλα και ενηλικη μας ζωη πως εξηγηται αυτο λοιπον;;;

Θα ηθελα καποιος επιτελους να μας το εξηγησει αυτο.

Περλα


--- In AutismosHellas@yahoogroups.com, "perla messina" <perla_messina@...>
wrote:

Αγαπητη Π.Κ.,

Μου γραφεις πως "Το παιδί με στοιχεία asperger για το οποίο ενδιαφέρομαι θα ήταν
καλό να έχει εγγραφεί σε ένα αντίστοιχο γυμνάσιο μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου για
λόγους προσωπικούς που αφορούν την οικογένεια."

Μου φαινεται πως αυτο που λες ουσιαστικα ειναι πως η συμπεριφορα του παιδιου, τα
ξεσπασματα θυμου του και που ισως βριζει οταν θυμωνει, το οτι δεν μπορουν πια να
του θεσουν πια ορια οι γονεις, και πολλα αλλα εχουν γινει προβλημα για τους
γονεις οι οποιοι θελουν ουσιαστικα να βρουν καποιον να αναλαβει αυτη την
κατασταση και μαζι και το παιδι διοτι οι ιδιοι δεν ειναι πια ουτε σε θεση ουτε
ειναι διατεθημενοι (ειναι πολυ φυσικο να εχουν κουραστει απο αυτη την
κατασταση!).

Λοιπον, θα σου πω πως ενα 99,9% των γονεων εφηβων με αυτισμο και ασπεργκερ που
ερχονται σε εμας και ζητουν καποια βοηθεια, εχει τα ιδια παραπονα αλλα αυτο που
δεν εχουν κατανοησει κυριως ειναι πως το παιδι εφτασε σε αυτη την κατασταση και
συμπεριφορα, επειδη οι ιδιοι οι γονεις εκαναν πολλα λαθη (εν αγνοια τους και
χωρις να το θελουν φυσικα) στον τροπο που αντιμετωπισαν και μεγαλωσαν το
αυτιστικο τους παιδι, στον τροπο που του φερθηκαν και φερονται ακομη, στον τροπο
που δεν καλυψαν και δεν καλυπτουν τις αναγκες του, αλλα πιστευουν με ολη τους
την αγαπη και καλη θεληση που εχουν πως κανουν το καλυτερο δυνατον για αυτο.
Ισως και ακολουθησαν λαθος συμβουλες ειδικων στους οποιους πηγαν το παιδι τους.

Αυτο που ουσιαστικα συμβαινει ειναι οτι εχει δημιουργηθει ενα ρηγμα, ενα χασμα,
μεταξυ των πραγματικων αναγκων του ιδιου του αυτιστικου παιδιου που εχουν μεινει
ακαλυπτες απο τους γονεις του και των αναγκων που οι γονεις πιστευουν πως εχει
το αυτιστικο παιδι και τις οποιες καλυπτουν με πολυ κοπο και παρα πολλα εξοδα!

Απο την μια μερια, οι ιδιοι οι γονεις νιωθουν πως οι κοποι και τα εξοδα τους
πανε χαραμι και δεν νοιωθουν πως το αυτιστικιο παιδι ανταποκρινεται στην εκφραση
αγαπης που του δειχνουν και δινουν, και απο την αλλη, το αυτιστικο παιδι νιωθει
πως οι γονεις του δεν κανουν τιποτα ωστα να καλυψουν αυτα που ο ιδιος χρειαζεται
και εχει αναγκη.

Ετσι η αποσταση μεταξυ γονεων και παιδιου μεγαλωνει, το χασμα γινετε τοσο φαρδυ
και πλατυ που δεν υπαρχει πια γεφυρα να το ενωσει...

Το παιδι νιοωθει ξεκομμενο απο τους γονεις -και ισως και να τους νοιωθει και σαν
εχθρους του μια και απο την μια του λενε πως τον αγαπαν αλλα απο την αλλη αυτα
που βιωνει και βλεπει εμπρακτα στις πραξεις τους, δεν δειχνουν αυτη τους την
αγαπη. Δεν την δειχνουν διοτι οι αναγκες του δεν καλυπτονται ουσιαστικα οταν δει
κανεις την κατασταση απο την οπτικη γωνια του ιδιου του αυτιστικου παιδιου!

Ισως οι γονεις του να εχουν καταφυγει πια σε βια και ξυλοδαρμο μια και ειδαν πως
ολα τα αλλα που δοκιμασαν δεν πιανουν (κατα την γνωμη των γονεων) και πως το να
του κανουν ολες τις χάρες και τα χατηρια δεν πιανει πια και το παιδι εχει
δημιουργησει συμπεριφορες που ειναι πια ακρως αντικοινωνικες και απαραδεκτες.

Για να κανουν λοιπον το παιδι "εναν σωστο και κοινωνικο ανθρωπο" εχουν καταφυγει
στην βια (φωνες και καβγαδες) και ξυλοδαρμο, εχουν ισως καταφυγει και σε
ψυχοφαρμακα, ισως και εναν συνδιασμο ολως αυτων (φωνες, καβγαδες, ξυλοδαρμο,
ψυχοφαρμακα, και μη καλυψη των αναγκων του).

Οι γονεις απελπισμενοι κυριολεκτικα νιωθουν πως το παιδι ειναι ολοκληρωτικα
ξεκομμενο απο αυτους, πως δεν υπαρχει πια τροπος να το διδαξουν, να το μαθουν
πως να φερεται, να το διευθετησουν. Γονεις εχουν εκφρασει την απεχθεια τους προς
το αυτιστικο παιδι, το μισος τους, την αναγκη τους να απομακρυνθει απο την
οικογενεια για να βρουν ξανα την ηρεμια, την επιθυμια τους να βρεθει ενας χωρος,
ενα σχολειο, ενα ιδρυμα, ενας οικος να το βαλουν εκει αρκει να μην ειναι μαζι
τους.

Το παιδι βιωνει γονεις που δεν ειναι οι γονεις που θελει, που χρειαζεται, που
εχει απολυτη αναγκη, γονεις που το βλεπουν σαν χαλασμενο, που δεν το θελουν και
που επιμενουν οτι το αγαπαν και κανουν ολα αυτα για το καλο του.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΞΕΚΟΜΜΑ ΜΕΤΑΞΥ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΩΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΥΤΙΣΜΟΣ!!!

Και δυστυχως γενεα με γενεα αυτο το ξεκομμα γινετε ολο και πιο βαθυ, ολο και πιο
εντονο διοτι η ιδια η κοινωνια μας εχει μαθει να αναζητανε ολο και πιο πολυ την
καλοπεραση μας, την ευκολια μς, το ετοιμο, το γρηγορο, το ευχαριστο και μονο, να
κανουμε λιγα και να θελουμε πολλα σε ανταλλαγη...

Ετσι περιμενουμε πως τα παιδια θα μαθουν μονα τους τους κοινωνικους κανονες, θα
μαθουν μονα τους να φερονται σωστα, θα τα μαθουν ολα αυτα ευκολα και γρηγορα.
Αλλα ξαφνικα εχουμε παιδια που τα αντικρουουν ολα αυτα, που θελουν και
χρειαζονται γονεις που θα επεδυσουν ωρες και κοπο να τους τα δειξουν, να τους τα
μαθουν εμπρακτα αυτα που πρεπει να ξερουν αντι να τους τα πουν λεκτικα. Καπου
λοιπον εχουμε χασει τον δρομο της σωστης διαπαιδαγωγισης!!!

Τα αυτιστικα παιδια, ειναι παιδια με υψηλο δεικτη νοημοσυνης και μεγαλη
ικανοτητα να μπορουν να παρατηρουν και να βλεπουν τι δεν παει καλα μεσα σε ενα
συστημα, τι ακριβως γινετε μεσα στο οικογενιακο δυναμικο, μεσα στην μικρη
κοινωνια της οικογενειας.

Αυτη ειναι η "ζουγκλα" μεσα στην οποια μεγαλωνουν και ο υψηλος δεικτης
νοημοσυνης τους, τους επιτρεπει να δουν τους αδυναμους κρικους αυτης της μικρης
κοινωνιας και δυναμικου και ειτε θα τους εκμεταλευτους προς ωφελος τους, ειτε θα
τους απορρυψουν καταλιστικα.

Ετσι μεσα σε μια οικογενεια μπορουμε να εχουμε και δυο ειδη αυτιστικων παιδια,
ειτε ενα απο τα δυο αυτα ειδη. Τα δυο αυτα ειδη ειναι ακρα αντιθετα σαν δυο
αντιθετοι πολοι. Στη μεση, ο πυρινας, ειναι οι ιδιοι οι γονεις και ο θεσμος της
οικογενειας, η μικρη δηλαδη κοινωνια μεσα στην οποια μεγαλωνει το παιδι.

Απο την μια πλευρα εχουμε τα αυτιστικα παιδια που γινονται αυτα που δεχονται
τους γονεις στον ρολο του "top-dog" (αρχηγου της αγελης), μια και βλεπουν πως
αμα ακολουθουν και γινουν παιδια που τα δεχονται και οι γονεις τους, αμα ειναι
δεκτικα και τρυφερα, αμα τους αρεσουν τα χαδια και οι αγκαλιες, θα μπορουν να
κανουν ευκολα τους γονεις τους ο,τι θελουν με τροπους που σιγα-σιγα εχουν μαθει
μεσω "αυτιστικης" συμπεριφορας, με πεισματακια, με μικροαταξιες, με
ξεσπασματακια θυμου κτλ. Ολα αυτα ειναι τα "κουμπια" των γονεων και τα αυτιστικα
παιδια τα εχουν μαθει ολα απ' εξω και ανακατωτα!!!

Σε ακρα αντιθεση, εχουμε τα αντιδραστικα, τα δυσκολα αυτιστικα παιδια που εχουν
απορρυψει το κατεστημενο της μικρης τους κοινωνιας (μια και νοιωθουν πως οι
γονεις ειναι ανικανοι να καλυψουν τις αναγκες τους)και εχουν κανει δικους τους
νομους που ειναι κατα την δικη τους αποψη και γνωμη πιο δικαιοι και σωστοι!

Αυτα τα παιδια εχουν παρει τον ρολο του "γονεα" και πολλες φορες φερονται
επιθετικα προς στους γονεις τους, τους λενε τι να κανουν, πολλες φορες τους
χτυπανε αμα δεν καλυψουν τις επιθυμιες τους και καποιες φορες στην εφηβια και
ενηλικιωση αρχιζουν και δειχνουν σεξουαλικες κινησεις προς την μαμα ή/και αδελφη
(π.χ. αγγιγμα στηθους, φλερταρισμα, κ.α.)...

Αυτα τα αυτιστικα παιδια μεσα απο την ευφυια τους και την λεπτομερη παρατηρηση
ειδαν πως οι γονεις ηταν ανικανοι (δεν εβαζαν κατω το ποδι αρκετα, δεν τηρουσαν
οι ιδιοι τους κανονες που εθεταν, δεν εδειχναν σθενος ψυχικο, κτλ) να εχουν τον
ρολο του "top-dog" (αρχηγου της αγελης) και ετσι εγιναν τα ιδια τα αυτιστικα
παιδια αρχηγος της αγελης με ολα τα αξιωματα αυτης της αρχηγιας.

Αυτο ειναι και το μεγαλο εγκλημα της επιστημης!

Αντι η επιστημη να το δει αυτο που πραγματικα γινεται στον Αυτισμο, να εξηγησει
στους γονεις τα λαθη που κανουν στο μεγαλωμα των αυτιστικων τους παιδιων και
βοηθησει τους γονεις να ξαναενωθουν με τα παιδια τους με σωστο τροπο, να τους
δειξει πως να μεγαλωσουν σωστα τα αυτιστικα τους παιδια, βγαζει συμπερασματα που
λενε οτι η συμπεριφορα των γονεων δεν φταιει για τον αυτισμο, οτι δεν υπαρχει
θεμα "ψυχρου γονεα" (και ομως υπαρχει μεγαλο τετοιο θεμα αμα το δεις απο την
οπτικη γωνια του ιδιου του αυτιστικου παιδιου), οτι ο αυτισμος ειναι κατι που
εχουν τα παιδια και μονο, μια διαταραχη, μια ασθενεια...

Εγκλημα μεγαλο κατα την γνωμη μου, διοτι με το να αποκοψει τελειωτικα τους
γονεις απο τα ιδια τους τα παιδια, καταφερνει ευκολα πια να κανει τα παιδια
θυματα αναξιων και πανακριβων θεραπειων και προσεγγησεων, και φυσικα να αρμεγει
ετσι τους γονεις με την υποσχεση οτι καποια μερα, καποτε στο συντομο μελλον θα
ανακαλυψει το μαγικο χαπακι που θεραπευει τον Αυτισμο!

Κυριες και κυριοι, το μαγικο χαπακι υπαρχει ηδη!

Λεγετε "ΑΓΑΠΗ, ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΚΑΙ ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ" ή αν θελετε "Θεραπευτική
Προσέγγιση της Οικογένειας και του Παιδιού με Αυτισμό" την οποια ασκουμε και
προσφερουμε συμβουλευτικα σε γονεις που μας εχουν καλεσει στα σπιτια τους και
μας εχουν αφησει να τους δειξουμε το δυναμικο της οικογενειας τους απο την
οπτικη γωνια του αυτιστικου τους παιδιου, και εχουν δεχθει οι ιδιοι οι γονεις να
δουν και να κατανοησουν τα λαθη που εχουν κανει στον τροπο που μεγαλωσαν και
εξακολουθουν και μεγαλωνουν (και κυριως βλεπουν και αντιμετωπιζουν το αυτιστικο
παιδι τους αλλα και τα αλλα τους παιδια), αυτοι οι γονεις βλεπουν μεγαλες
αλλαγες στην συμπεριφορα του αυτιστικου παιδιου...

Ισως να μοιαζει πολυ επιθετικο αυτο που λεω αλλα δεν ειναι, ειναι η αληθεια και
δυστυχως ειναι μια αληθεια που ΠΟΛΛΟΙ γονεις δεν θελουν ευκολα να δεχθουν!
Εκεινοι που την δεχθηκαν και ακουσαν και εμαθαν πως να διορθωσουν κατ' αρχας την
ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟ ΠΑΙΔΙ ειδαν πως μπορει να αλλαξει
και το παιδι συμπεριφορα απεναντι σε αυτους και ολους με οσους ερχεται σε
επαφη...

Ετσι μπορει να αλλαξει αυτη η ισως ανυποφορη κατασταση που υπαρχει αυτη την
στιγμη μεσα στην οικογενεια με αλλαγες στην επικοινωνια και τροπο συμπεριφορας
των γονεων προς το παιδι, εκεινοι δηλαδη πρεπει να δωσουν το καλο παραδειγμα της
αλλαγης το οποιο παραδειγμα μετα θα ακολουθησει και ιδιο το αυτιστικο παιδι αμα
δει πως ειναι ενα δικαιο και σωστο παραδειγμα και δεν τον αφηνει "απ' εξω".

Φιλικα,
Περλα Μεσσινα

Στις ομιλιες που εχω κανει, εχω αναφερει πως οπως και στο ζωικο βασιλειο
υπαρχουν σε καθε ειδος ζωου (species) πολλα διαφορετικα αλλα ειδη (subspecies),
ετσι κατα την γνωμη μου υπαρχουν και στον ανθρωπο.

Στα σκυλια τις λεμε ρατσες, και παρολο που ολα τα σκυλια εχουν το ιδιο βασικο
DNA, η καθε ρατσα εχει ιδιαιτερα χαρακτηριστικα. Αλλα εχουν μεγαλυτερη ικανοτητα
οσφρυσης, αλλα μεγαλυτερη ικανοτητα ακοης, αλλα οπως τα Dobberman, ειναι ικανα
να συνδεθουν μονο με εναν αφεντη  σε αντιθεση με τα Beagle που ειναι πολυ πιο
κοινωνικα και ζουν πολυ ευκολα σε αγελη και κυνηγανε ολα μαζι με μεγαλη χαρα.

Αν κοιταξουμε γυρω μας θα δουμε πως η φυση εχει προνοησει και εχει φτιαξει πολλα
διαφορετικα ειδη (subspecies) απο το καθε ειδος (species). Πολλα διαφορετικα
αλογα, πουλια, ψαρια, εντομα, τρωκτικα, ο,τι και να σκεφτουμε σαν ειδος εχει
πολλα παρακλαδια που ολα ομως εχουν ενα βασικο DNA με μικρες παραλλαγες που τους
δεινουν τα ιδαιτερα χαρακτηριστικα τους.

Ολα τα ζωα εκτως απο ενα! Τον ανθρωπο. Εχετε ποτε αναρωτηθει πως ειναι αυτο
δυνατον; Πως ειναι δυνατον η σοφια της φυσης να σταματησε και χαθηκε οταν ηρθε
στο να διαμορφωσει τον ανθρωπο; Ειναι δυνατον το πιο "πολυτιμο" απο ολα τα οντα
του ζωικου βασιλειου της φυσης να εχει μονο ενα ειδος; Να εχει βαλει η φυση ολα
της τα αβγα που λενε σε ενα και μονο ενα καλαθι;;;

Σας φαινεται αυτο λογικο; Σας φαινεται αυτο να ισχυει; Μηπως και εδω καπου η
επιστημη τα εχει κανει μανταρα; Μηπως εχει (εσκεμμενα) αποκρυψει στοιχεια μια
και δεν μπορυσε να τα συνδεσει, να τα δικαιολογησει, να τα υποστηριξει; Μηπως η
υπαρξη μας σαν ανθρωποι δεν ειναι και τοσο ξεκαθαρη οπως το νομιζουμε;

Ξερουμε επεισης πως το καθε ειδος εχει μικρες παραλλαγες πανω σε ενα βασικο DNA.
Ξερουμε πως η επιστημη εχει μετα απο πολλες ερευνες δειξει πως οι αυτιστικοι
ανθρωποι διαφερουν σε πολλα και διαφορα στοιχεια απο τους μη-αυτιστικους.

Νευρολογικες διαφορες στην λειτουργια του εγκεφαλου και ειδικοτερα των
αμυγδαλων, διαφορες των ενζυμων στα εντερα, διαφορες στην πεψη ουσιων οπως η
γλουτενη και η κασσεϊνη, διαφορες στην ποσοτητα ανδρεναλινης και τεστοστερονης,
διαφορες αισθητηριακες, διαφορες οπτικο-ακουστικες, διαφορφες..., διαφορες...,
διαφορες...

Αντι ομως να παραδεχει πως ολες αυτες οι διαφορες ειναι απλα δειγματα μιας
εικονας που λεει ξεκαθαρα πως το ανθρωπινο γενος εχει και αυτο παραπανω απο ενα
και μοναδικο ειδος, απλα θεωρει η επιστημη ολες αυτες τις διαφορες σαν δειγματα
μιας ασθενειας, μιας διαταραχης.

Ξερετε, αν δεν ειχαμε αποδειξεις οτι υπαρχουν δυο γενη, και η επιστημη ηταν
πεπεισμενη οτι υπαρχει μονο ενα τοτε ο ανδρας θα ηταν μετα απο πολλες ερευνες
μια γυναικα με διαταραχη. Μια και δεν εχει μητρα ωστε να αναπαραγει, δεν εχει
περιοδο, δεν εχει στηθος που μπορει να θυλασει, δεν εχει ορμονες που τον
προφυλασουν απο καρδιακες ασθενειες, εχει αυξημενη τριχοφυεια, εχει γεννητικα
οργανα που κρεμμονται εξω απο το σωμα του και δεν ειναι προφυλαγμενα...

Φανταστητε το αυτο. Ναι σκεφτητε για μια στιγμη ποσο διαφερουν οι γυναικες απο
τους ανδρες και αμα περναμε οτι το ανθρωπινο γενος ειναι ενα ειδος και ενα φυλο,
τοτε θα ειχαμε γυναικες και διαταραγμενες γυναικες που δεν εχουν την ικανοτητα
να γενναν! Σας φαινεται χαζο;

Πως; Ξεχασα να αναφερω το οτι η γυναικα χρειαζεται το ανδρικο σπερμα για να
γονιμιποιησει το ωαριο της; Και η επιστημη εχει ξεχασει οτι η κοινωνια μας
χρειαζεται τις ικανοτητες των αυτιστικων για να "γονιμοποιησουν και γεννησουν"
τις τοσες ανακαλυψεις που εχουμε σημερα!

Αντι λοιπον να μας βλεπουν σαν "χαλασμενες γυναικες" καλο θα ειναι να δουν οι
κυριοι και κυριες επιστημονες οτι υπαρχουν στην φυση πολλα ειδη απο καθε ειδος,
και πολλα ειδη ανθρωπων επεισης οσο και να εχουμε βασικα το ιδιο DNA!

Πως μου ηρθε και εγραψα αυτο το κειμενο; Μια νεα ανακαλυψη που λεει τα εξης:

Αμερικανοί επιστήμονες αναφέρουν ότι η μέτρηση της ανταπόκρισης του οφθαλμού στο
φως θα μπορούσε να συμβάλλει σε πιο πρώιμη διάγνωση του αυτισμού.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Missouri βρήκαν ότι η ανταπόκριση της κόρης
του οφθαλμού στη μεταβολή του φωτός είχε 92,5% ακρίβεια στη διάκριση των παιδιών
με αυτισμό από αυτά με συνήθη ανάπτυξη.

Στη μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Journal of Autism and Developmental
Disorders, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μια υπολογιστική διοφθάλμια συσκευή
υπερύθρων (που χρησιμοποιείται συνήθως από οφθαλμίατρους για εξετάσεις όρασης),
προκειμένου να εκτιμήσουν τον τρόπο ανταπόκρισης της κόρης του οφθαλμού σε μία
λάμψη φωτός 100 χιλιοστών του δευτερολέπτου, διαπιστώνοντας ότι οι κόρες των
οφθαλμών των παιδιών με διάγνωση αυτισμού παρουσίαζαν σημαντικά πιο βραδεία
ανταπόκριση σε σύγκριση με τις κόρες των οφθαλμών της ομάδας ελέγχου.

Όπως δήλωσε ο κύριος ερευνητής της μελέτης Gang Yao, η ερευνητική ομάδα διερευνά
τώρα τους πιθανούς μηχανισμούς που μπορεί να ευθύνονται για τη βραδεία
ανταπόκριση στο φως που παρουσιάζουν οι οφθαλμοί των παιδιών με αυτισμό.

«Εφόσον τα αποτελέσματα αυτά επιβεβαιωθούν σε ένα μεγαλύτερο πληθυσμό, η
ανταπόκριση της κόρης του οφθαλμού στη μεταβολή του φωτός θα μπορούσε να
αναπτυχθεί σε ένα βιολογικό δείκτη με κλινική χρησιμότητα για τον πρώιμο έλεγχο
των παιδιών σχετικά με τον κίνδυνο αυτισμού» κατέληξε ο ερευνητής.

Η σημασία μιας τέτοιας εξέτασης θα μπορούσε να είναι μεγάλη, καθώς προηγούμενες
μελέτες έχουν δείξει ότι η πρώιμη παρέμβαση βελτιώνει σημαντικά τις αναπτυξιακές
εκβάσεις στα παιδιά αυτά.

Πηγή: United Press International
http://www.healthview.gr/
16-11-2009

Ας βαλουμε τωρα και τα μωρακια μπροστα σε μία λάμψη φωτός 100 χιλιοστών του
δευτερολέπτου να δουμε ποσο και αν αντιδρα η κορη του οφθαλμου τους!!! Οχι
βεβαια πως εχουν σκεφτει ποσο ενοχλητικο και ποσο μπορει να πονα κατι τετοιο
εναν αυτιστικο μια και ειμαστε πολυ πιο ευαισθητοι σε τετοια ερεθησματα, οχι πως
τους ενδιαφερει φυσικα.

Ολα για το καλο της επιστημης. Ολα στο βωμο του πρώιμου ελεγχου των παιδιών
σχετικά με τον κίνδυνο αυτισμού! Κινδυνο αυτισμου! Κινδυνο ακουτε;

Για τον κινδυνο της παρανοηκης επιστημης που κοντευει να μας φαει ζωντανους
αρκει να αποδειξει αυτα που εκεινη θελει ποιος θα κρουσει τον κωδωνα κινδυνου;;;

Ισως θα πρεπει να σας πω και για εναν αλλο τροπο πρωιμου ελεγχου για τον κινδυνο
αυτισμου: να κοιταξουν τους γονεις αν ειναι αυτιστικοι, να κοιταξουν τους
παππουδες και τις γιαγιαδες αν ειναι αυτιστικες. Αν ειναι σας διαβεβαιωνω πως θα
ειναι και τα παιδια τους!

Απλα διοτι τα Dobberman γεννανε Dobberman και τα Beagle, μικρα Beagle!!!

Περλα

Άλλο ένα άρθρο για τους κινδύνους των ψυχοφαρμάκων τελευταίας γενιάς

Monday 16 November 2009
From: "Δανιήλ Δανιλόπουλος" <daniildan@...>

Γειά σου αγαπητή Πέρλα,
Παρακολουθώ την σειρά των άρθρων που δημοσιεύεις στο forum και αν δεν το έχεις
δει ήδη, νομίζω ότι μπορεί να σε ενδιαφέρει και αυτό:

http://www.medscape.com/viewarticle/712079?src=mpnews&spon=12&uac=17545BY

Να είσαι καλά,

Δανιήλ Δανιλόπουλος
Παιδοψυχίατρος

---------------------
Για οσους δεν εχουν προσβαση στο Medscape medical News εδω ειναι το αρθρο αυτο
που μας εστειλε ο Δανιηλ.

From Medscape Medical News

More Evidence Atypical Antipsychotic (AAP) Use May Boost Kids' Cardiovascular
Risk

By Caroline Cassels

November 13, 2009 [Updated with comment] — More research appears to confirm
recent results of a large, prospective cohort study that the use of atypical
antipsychotics (AAPs) increases the risk of significant weight gain and varied
metabolic changes in children and adolescents with mental illness and behavioral
disturbances.

Two new studies presented here for the first time at the American Academy of
Child & Adolescent Psychiatry 56th Annual Meeting confirm findings by Christoph
U. Correll, MD, and colleagues published in the October 28 issue of the Journal
of the American Medical Association that these medications cause weight gain and
are associated with varied adverse metabolic changes.

In the first study, investigators from the University of British Columbia,
Children's and Women's Health Centre in Vancouver, Canada, found the overall
prevalence of metabolic syndrome (MetS) was 27% in AAP-treated patients vs 2.9%
in AAP-naive youth. In addition, the researchers found higher rates of all
features of MetS in AAP-treated youth. The study also showed significantly
increased rates of other metabolic parameters in AAP-treated patients.

--------------------------------
Table: Rates of MetS Features in AAP-Treated and AAP-Naive Patients

MetS Feature: Obese
Percentage of AAP-Treated Patients: 32.7
Percentage of AAP-Naive Patients: 16.3

MetS Feature: Overweight
Percentage of AAP-Treated Patients: 23.6
Percentage of AAP-Naive Patients:  12

MetS Feature: Elevated waist circumference
Percentage of AAP-Treated Patients: 49.1
Percentage of AAP-Naive Patients: 17.9

MetS Feature: Fasting hypertriglyceridemia
Percentage of AAP-Treated Patients: 42.6
Percentage of AAP-Naive Patients: 22.4

MetS Feature: Elevated fasting glucose level
Percentage of AAP-Treated Patients: 16.1
Percentage of AAP-Naive Patients: 2.6

MetS Feature: Elevated blood pressure
Percentage of AAP-Treated Patients: 53.7
Percentage of AAP-Naive Patients: 17.6
-------------------------------------

"One of the most startling findings was the prevalence of metabolic syndrome in
kids treated with atypicals vs the non-treated kids. I think this is the first
time such a high prevalence has been reported," principal investigator Dina
Panagiotopoulos, MD, told Medscape Psychiatry in an interview.

Growing Body of Evidence

According to Dr. Panagiotopoulos, a growing body of evidence in adults
demonstrating that AAPs cause significant weight gain, hyperlipidemia, and
insulin resistance has raised concerns among the medical community in general,
and the psychiatric community in particular, about whether these drugs may
increase the risk of premature cardiovascular disease in children and
adolescents.

It is estimated that approximately 20% of youth in the United States have a
mental illness and many of them will be treated with an AAP, said Dr.
Panagiotopoulos.

"We decided to undertake this research based on observations of sudden-onset
diabetes in some of our young patients who were taking these medications —
particularly quetiapine (Seroquel)," Dr. Panagiotopoulos said.

Dr. Panagiotopoulos added that based on guidelines in adults issued by the
American Diabetes Association, the American Psychiatric Association, and other
groups in 2004 that recommended regular monitoring of metabolic parameters in
adults taking AAPs, her research team set out to develop a systematic approach
to look at the metabolic side effects in children and adolescents. There are
currently no such guidelines for children taking AAPs.

"We knew this had never been done in a consistent or systematic way and so we
implemented a metabolic monitoring protocol. The reason we are so concerned is
not just because of the diabetes risk, but we know that some of these other risk
factors, such as dyslipidemia and elevated waist circumference, can track into
adulthood and increase the risk for cardiovascular disease and other
complications," said Dr. Panagiotopoulos.

Metabolic Monitoring Protocol

To assess the metabolic effects of AAPs in youth, the investigators compared
AAP-treated and AAP-naive youth using the metabolic monitoring protocol they
developed. The pediatric definition of MetS consisted of at least 3 of the
following parameters:

Triglycerides equal or lower to 1.24 mmol/L (110 mg/dL)
HDL equal or lower to 1.03 mmol/L (40 mg/dL)
Waist circumference equal or lower to 90th percentile for age and sex
Systolic or diastolic blood pressure equal or lower to 90th percentile for age,
sex, and height
Fasting glucose equal or lower to 5.6 mmol/L (100 mg/dL)

The study included 176 patients admitted for psychosis or bipolar disorder to a
short-stay, inpatient psychiatric unit from January to December 2008.

Among the participants, 66 were taking AAPs (57.5% male; mean ± SD age, 12.8 ±
2.7 years) and 110 (54.5% male; mean ± SD age, 14.3 ± 2.4 years) were AAP naive
on admission.

Of the total study group 27 were taking risperidone, 23 were taking quetiapine
(Seroquel), 13 were taking olanzapine (Zyprexa), and 2 were taking both
risperidone (Risperdal) and quetiapine (Seroquel).

The study was not powered to detect differences among agents. However, Dr.
Panagiotopoulos said the research team will continue to collect data and then
conduct further analyses in a larger sample size to answer this and other
research questions.

"Our initial analysis suggests that olanzapine (Zyprexa) may be more likely to
confer additional risk. We conducted a regression analysis looking at additional
proposed independent risk factors, including mental illness itself, ethnicity,
or the addition of other [psychotropic] medications, such as antidepressants or
mood stabilizers, but there was no evidence that this was the case."

However, she added, there was a significant trend toward male sex being an
independent risk factor. "We're going to have to see whether, with an increased
sample size, this finding holds true," said Dr. Panagiotopoulos.

"Overall," she added, "the study findings were pretty consistent with Dr.
Correll's recent study in JAMA and so there really weren't any surprises here."

Surprise Finding?

In contrast, a second study led by Margaret Weiss, MD, PhD, who was also a
coinvestigator on the first study, produced a surprising finding.

The cross-sectional study examined the metabolic effects of very low-dose AAPs
in children with attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD) with comorbid
disruptive behavior disorders. They found that despite very low doses and low
body mass index children taking AAPs also presented with metabolic disturbances.

"Because these children are always very thin, it was assumed that there would be
no metabolic findings, but actually what we found was that more than 16% had
full metabolic syndrome and what was most interesting was that even though they
were very thin, their waste circumference grew — so it turned out it was waist
circumference and not weight that was a predictor of metabolic syndrome," Dr.
Weiss told Medscape Psychiatry.

However, Dr. Correll, principal investigator of the JAMA study, said that he
does not fully agree with the researchers' interpretation of the results. "The
investigators note that the kids had normal to low BMI, but this statement is
only true when looking at the regular BMI, which does not take into account the
developmentally adjusted BMI norms of the youngsters.

"When you look at the BMI z scores (a measure of body mass adjusted for
children's age and gender), these data indicate that the sample was almost 1
full standard deviation above the age- and sex-matched norm," Dr. Correll told
Medscape Psychiatry.

In addition, he noted that the study shows that 42% of the patients were obese
or overweight, and therefore the increased prevalence of metabolic abnormalities
"is not that surprising."

He also pointed out that the cross-sectional design of the study does not
provide information about weight and metabolic status before treatment with AAPs
and noted that there was no control group for any of the cardiometabolic
findings in this study, making it difficult to fully interpret the observed
prevalence rates of the "admittedly concerning" metabolic abnormalities.

The study included 194 children being treated for ADHD in a single center. Of
these, 23 were taking no medication, 134 were taking ADHD medications alone, and
37 were taking AAPs to treat behavioral problems, including reactivity, rages,
and mood dysregulation. Metabolic data were available for 27 patients, all of
whom were taking AAPs at the time of the assessment.

The mean age of children in the AAP group was 12.3 years, and most (86.5%) were
male. Most patients in the AAP group were taking risperidone, with a mean dose
of 0.62 mg. The mean duration of treatment was 313 days.

More than two-thirds of the 27 patients taking AAPs (68.0%) had a waist
circumference in the 90th percentile or higher independent of weight gain. In
addition, 18.5% had an impaired fasting glucose level, 12.5% had elevated blood
pressure, 11.1% had elevated levels of triglycerides, and 16.7% met full
criteria for MetS.

Children Taking Low-Dose AAPs Should Be Monitored

In response to Dr. Correll's concerns, Dr. Weiss countered that although Dr.
Correll is correct in his observation that the BMI z score of children with ADHD
was 0.88, in her opinion this only reinforces the point of this small pilot
study, which was to demonstrate that the use of low-dose risperidone in children
who were initially thin and who had decreased appetite because of stimulant use
raises the same issue of metabolic risk and weight gain as it does in other
populations.

"Dr. Correll may want to consider doing a stratified analysis of this population
in his study comparing children on stimulants and low-dose risperidone for
irritability to children on higher doses of atypicals for treatment of psychosis
to determine if there's a difference in the risk profile," said Dr. Weiss.

"In the meantime," she added, "the data are sufficient to indicate that it would
be prudent to include laboratory monitoring when using atypicals, even in
children on low doses of these agents with no evident overweight or obesity."

Urgent Need for Guidelines

Of concern, said Dr. Weiss, is that off-label use of AAPs to treat disruptive
disorders in children with ADHD is common, with 1 in 5 patients in this study
receiving these medications.

Further studies are needed to determine whether the widespread use of these
drugs in this patient population has long-term negative health consequences and
what the therapeutic gains are relative to other, lower-risk interventions, both
pharmacologic and nonpharmacologic.

In the meantime, both Dr. Weiss and Dr. Panagiotopoulos believe there is an
urgent need for increased metabolic monitoring in young patients taking these
medications.

"These are laboratory findings and whether they do in fact represent a risk for
long-term cardiovascular risk remains to be seen. The most reasonable response
right now is to develop well-thought-out practice guidelines.

"We put out practice guidelines for cardiovascular monitoring for the use of
stimulants without any evidence whatsoever that there is a cardiovascular risk.
Here, we have unequivocal evidence but no practice guidelines have been adopted,
so the vast majority of children taking these medications receive no laboratory
monitoring whatsoever," said Dr. Weiss.

Dr. Panagiotopoulos added that there is also a need to increase awareness among
psychiatrists of the potential metabolic effects in children taking AAPs and a
need to institute standardized metabolic monitoring.

"One of the big challenges here is that mental health care is not 'medicalized.'
Most kids just go in for counseling and that's it. There is no infrastructure to
support metabolic monitoring, and so I think in light of this growing body of
evidence we may have to change the model, so kids can be appropriately monitored
over the long-term," she said.

Dr. Panagiotopoulos added that her team is currently developing educational
resources about the metabolic effects of AAPs in children and adolescents,
including a handbook for pediatric residents, which is currently being tested in
a pilot study.

"We want to turn that knowledge into action and change practice, and so we
figure by starting with pediatric residents we may be able to help the next
generation of children and physicians," she said.

Preventive Strategies "Sorely Needed"

Dr. Correll said the investigators should be complimented for establishing
regular monitoring schedules for cardiometabolic risk factors in AAP-treated
youth attending their centers.

Despite some of his questions regarding the interpretation of the data in the
second study, he noted that these 2 studies provide important evidence that
treatment with AAPs is associated with problematic rates of overweight, obesity,
and metabolic abnormalities.

In particular, he said, the high and elevated rate of full MetS in the study by
Dr. Panagiotopoulos and colleagues raises concerns about the risk for future
cardiovascular morbidity and mortality in this patient population.

"Consistent with recently published study results from our group, patients
receiving stimulants and atypical antipsychotics together do not seem to be
protected from having elevated body weight for their sex and age," Dr. Correll
told Medscape Psychiatry.

"The results from both studies emphasize that the selection of antipsychotics
needs to be weighed carefully and that the risks of an untreated or suboptimally
managed psychiatric disorder need to be balanced against the cardiometabolic
risk of antipsychotics that differs across the available agents.

Dr. Correll and Dr. Panagiotopoulos have disclosed no relevant financial
relationships.

American Academy of Child & Adolescent Psychiatry (AACAP): Abstracts 3.40 and
4.25. Presented October 29 and October 30, 2009.

Clinical name / Date of FDA approval / Manufacturer
Clozaril = Clozapine / 1989 / Novartis
Risperdal = Risperidone / 1993 / Janssen Eli Lilly and Co.
Zyprexa = Olanzapine / 1996 / AstraZeneca
Seroquel = Quetiapine / 1997 / Pfizer
Geodon = Ziprasidone / 2001 / Bristol-Myers Squibb
Abilify = Aripiprazole / 2002 / Otsuka

Καλησπέρα σας!

Προστρέχω στην βοήθειά σας για την εύρεση γυμνασίων για αυτιστικά παιδιά εντός
της Θεσσαλονίκης. Το παιδί με στοιχεία asperger για το οποίο ενδιαφέρομαι θα
ήταν καλό να έχει εγγραφεί σε ένα αντίστοιχο γυμνάσιο μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου
για λόγους προσωπικούς που αφορούν την οικογένεια.

Οι σελίδες στο διαδίκτυο δεν ανταποκρίνονται στην εύρεση αυτών των σχολείων για
αυτό το λόγο απευθύνομαι σε εσάς. Θα με χαροποιούσε ιδιαίτερα η οποιαδήποτε
βοήθεια.

Ευχαριστώ εκ των προτέρων.
Π.Κ.

-----------
Απαντηση:
-----------

Αγαπητη Π.Κ.,

Δυστυχως δεν υπαρχουν ειδικευμενα σχολεια ή και γυμνασια για Αυτιστικα παιδια η
για παιδια με Αsperger στην Θεσσαλονικη. Στην Αθηνα υπαρχει ενα και μοναδικο και
δεν θα ελεγα πως ειναι ειδικευμενο στον αυτισμο, απλα ειναι ενα ειδικο σχολειο
για αυτιστικα παιδια και αυτο σημαινει πως οι δασκαλοι δεν εχουν καμια
ουσιαστικη εξειδικευση στον αυτισμο...

Μου γραφεις πως "Το παιδί με στοιχεία asperger για το οποίο ενδιαφέρομαι θα ήταν
καλό να έχει εγγραφεί σε ένα αντίστοιχο γυμνάσιο μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου για
λόγους προσωπικούς που αφορούν την οικογένεια."

Μου φαινεται πως αυτο που λες ουσιαστικα ειναι πως η συμπεριφορα του παιδιου, τα
ξεσπασματα θυμου του και που ισως βριζει οταν θυμωνει, το οτι δεν μπορουν πια να
του θεσουν πια ορια οι γονεις, και πολλα αλλα εχουν γινει προβλημα για τους
γονεις οι οποιοι θελουν ουσιαστικα να βρουν καποιον να αναλαβει αυτη την
κατασταση και μαζι και το παιδι διοτι οι ιδιοι δεν ειναι πια ουτε σε θεση ουτε
ειναι διατεθημενοι (ειναι πολυ φυσικο να εχουν κουραστει απο αυτη την
κατασταση!).

Λοιπον, θα σου πω πως ενα 99,9% των γονεων εφηβων με αυτισμο και ασπεργκερ που
ερχονται σε εμας και ζητουν καποια βοηθεια, εχει τα ιδια παραπονα αλλα αυτο που
δεν εχουν κατανοησει κυριως ειναι πως το παιδι εφτασε σε αυτη την κατασταση και
συμπεριφορα, επειδη οι ιδιοι οι γονεις εκαναν πολλα λαθη (εν αγνοια τους και
χωρις να το θελουν φυσικα) στον τροπο που αντιμετωπισαν και μεγαλωσαν το
αυτιστικο τους παιδι, στον τροπο που του φερθηκαν και φερονται ακομη, στον τροπο
που δεν καλυψαν και δεν καλυπτουν τις αναγκες του, αλλα πιστευουν με ολη τους
την αγαπη και καλη θεληση που εχουν πως κανουν το καλυτερο δυνατον για αυτο.
Ισως και ακολουθησαν λαθος συμβουλες ειδικων στους οποιους πηγαν το παιδι τους.

Αυτο που ουσιαστικα συμβαινει ειναι οτι εχει δημιουργηθει ενα ρηγμα, ενα χασμα,
μεταξυ των πραγματικων αναγκων του ιδιου του αυτιστικου παιδιου που εχουν μεινει
ακαλυπτες απο τους γονεις του και των αναγκων που οι γονεις πιστευουν πως εχει
το αυτιστικο παιδι και τις οποιες καλυπτουν με πολυ κοπο και παρα πολλα εξοδα!

Απο την μια μερια, οι ιδιοι οι γονεις νιωθουν πως οι κοποι και τα εξοδα τους
πανε χαραμι και δεν νοιωθουν πως το αυτιστικιο παιδι ανταποκρινεται στην εκφραση
αγαπης που του δειχνουν και δινουν, και απο την αλλη, το αυτιστικο παιδι νιωθει
πως οι γονεις του δεν κανουν τιποτα ωστα να καλυψουν αυτα που ο ιδιος χρειαζεται
και εχει αναγκη.

Ετσι η αποσταση μεταξυ γονεων και παιδιου μεγαλωνει, το χασμα γινετε τοσο φαρδυ
και πλατυ που δεν υπαρχει πια γεφυρα να το ενωσει...

Το παιδι νιοωθει ξεκομμενο απο τους γονεις -και ισως και να τους νοιωθει και σαν
εχθρους του μια και απο την μια του λενε πως τον αγαπαν αλλα απο την αλλη αυτα
που βιωνει και βλεπει εμπρακτα στις πραξεις τους, δεν δειχνουν αυτη τους την
αγαπη. Δεν την δειχνουν διοτι οι αναγκες του δεν καλυπτονται ουσιαστικα οταν δει
κανεις την κατασταση απο την οπτικη γωνια του ιδιου του αυτιστικου παιδιου!

Ισως οι γονεις του να εχουν καταφυγει πια σε βια και ξυλοδαρμο μια και ειδαν πως
ολα τα αλλα που δοκιμασαν δεν πιανουν (κατα την γνωμη των γονεων) και πως το να
του κανουν ολες τις χάρες και τα χατηρια δεν πιανει πια και το παιδι εχει
δημιουργησει συμπεριφορες που ειναι πια ακρως αντικοινωνικες και απαραδεκτες.

Για να κανουν λοιπον το παιδι "εναν σωστο και κοινωνικο ανθρωπο" εχουν καταφυγει
στην βια (φωνες και καβγαδες) και ξυλοδαρμο, εχουν ισως καταφυγει και σε
ψυχοφαρμακα, ισως και εναν συνδιασμο ολως αυτων (φωνες, καβγαδες, ξυλοδαρμο,
ψυχοφαρμακα, και μη καλυψη των αναγκων του).

Οι γονεις απελπισμενοι κυριολεκτικα νιωθουν πως το παιδι ειναι ολοκληρωτικα
ξεκομμενο απο αυτους, πως δεν υπαρχει πια τροπος να το διδαξουν, να το μαθουν
πως να φερεται, να το διευθετησουν. Γονεις εχουν εκφρασει την απεχθεια τους προς
το αυτιστικο παιδι, το μισος τους, την αναγκη τους να απομακρυνθει απο την
οικογενεια για να βρουν ξανα την ηρεμια, την επιθυμια τους να βρεθει ενας χωρος,
ενα σχολειο, ενα ιδρυμα, ενας οικος να το βαλουν εκει αρκει να μην ειναι μαζι
τους.

Το παιδι βιωνει γονεις που δεν ειναι οι γονεις που θελει, που χρειαζεται, που
εχει απολυτη αναγκη, γονεις που το βλεπουν σαν χαλασμενο, που δεν το θελουν και
που επιμενουν οτι το αγαπαν και κανουν ολα αυτα για το καλο του.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΞΕΚΟΜΜΑ ΜΕΤΑΞΥ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΩΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΥΤΙΣΜΟΣ!!!

Και δυστυχως γενεα με γενεα αυτο το ξεκομμα γινετε ολο και πιο βαθυ, ολο και πιο
εντονο διοτι η ιδια η κοινωνια μας εχει μαθει να αναζητανε ολο και πιο πολυ την
καλοπεραση μας, την ευκολια μς, το ετοιμο, το γρηγορο, το ευχαριστο και μονο, να
κανουμε λιγα και να θελουμε πολλα σε ανταλλαγη...

Ετσι περιμενουμε πως τα παιδια θα μαθουν μονα τους τους κοινωνικους κανονες, θα
μαθουν μονα τους να φερονται σωστα, θα τα μαθουν ολα αυτα ευκολα και γρηγορα.
Αλλα ξαφνικα εχουμε παιδια που τα αντικρουουν ολα αυτα, που θελουν και
χρειαζονται γονεις που θα επεδυσουν ωρες και κοπο να τους τα δειξουν, να τους τα
μαθουν εμπρακτα αυτα που πρεπει να ξερουν αντι να τους τα πουν λεκτικα. Καπου
λοιπον εχουμε χασει τον δρομο της σωστης διαπαιδαγωγισης!!!

Τα αυτιστικα παιδια, ειναι παιδια με υψηλο δεικτη νοημοσυνης και μεγαλη
ικανοτητα να μπορουν να παρατηρουν και να βλεπουν τι δεν παει καλα μεσα σε ενα
συστημα, τι ακριβως γινετε μεσα στο οικογενιακο δυναμικο, μεσα στην μικρη
κοινωνια της οικογενειας.

Αυτη ειναι η "ζουγκλα" μεσα στην οποια μεγαλωνουν και ο υψηλος δεικτης
νοημοσυνης τους, τους επιτρεπει να δουν τους αδυναμους κρικους αυτης της μικρης
κοινωνιας και δυναμικου και ειτε θα τους εκμεταλευτους προς ωφελος τους, ειτε θα
τους απορρυψουν καταλιστικα.

Ετσι μεσα σε μια οικογενεια μπορουμε να εχουμε και δυο ειδη αυτιστικων παιδια,
ειτε ενα απο τα δυο αυτα ειδη. Τα δυο αυτα ειδη ειναι ακρα αντιθετα σαν δυο
αντιθετοι πολοι. Στη μεση, ο πυρινας, ειναι οι ιδιοι οι γονεις και ο θεσμος της
οικογενειας, η μικρη δηλαδη κοινωνια μεσα στην οποια μεγαλωνει το παιδι.

Απο την μια πλευρα εχουμε τα αυτιστικα παιδια που γινονται αυτα που δεχονται
τους γονεις στον ρολο του "top-dog" (αρχηγου της αγελης), μια και βλεπουν πως
αμα ακολουθουν και γινουν παιδια που τα δεχονται και οι γονεις τους, αμα ειναι
δεκτικα και τρυφερα, αμα τους αρεσουν τα χαδια και οι αγκαλιες, θα μπορουν να
κανουν ευκολα τους γονεις τους ο,τι θελουν με τροπους που σιγα-σιγα εχουν μαθει
μεσω "αυτιστικης" συμπεριφορας, με πεισματακια, με μικροαταξιες, με
ξεσπασματακια θυμου κτλ. Ολα αυτα ειναι τα "κουμπια" των γονεων και τα αυτιστικα
παιδια τα εχουν μαθει ολα απ' εξω και ανακατωτα!!!

Σε ακρα αντιθεση, εχουμε τα αντιδραστικα, τα δυσκολα αυτιστικα παιδια που εχουν
απορρυψει το κατεστημενο της μικρης τους κοινωνιας (μια και νοιωθουν πως οι
γονεις ειναι ανικανοι να καλυψουν τις αναγκες τους)και εχουν κανει δικους τους
νομους που ειναι κατα την δικη τους αποψη και γνωμη πιο δικαιοι και σωστοι!

Αυτα τα παιδια εχουν παρει τον ρολο του "γονεα" και πολλες φορες φερονται
επιθετικα προς στους γονεις τους, τους λενε τι να κανουν, πολλες φορες τους
χτυπανε αμα δεν καλυψουν τις επιθυμιες τους και καποιες φορες στην εφηβια και
ενηλικιωση αρχιζουν και δειχνουν σεξουαλικες κινησεις προς την μαμα ή/και αδελφη
(π.χ. αγγιγμα στηθους, φλερταρισμα, κ.α.)...

Αυτα τα αυτιστικα παιδια μεσα απο την ευφυια τους και την λεπτομερη παρατηρηση
ειδαν πως οι γονεις ηταν ανικανοι (δεν εβαζαν κατω το ποδι αρκετα, δεν τηρουσαν
οι ιδιοι τους κανονες που εθεταν, δεν εδειχναν σθενος ψυχικο, κτλ) να εχουν τον
ρολο του "top-dog" (αρχηγου της αγελης) και ετσι εγιναν τα ιδια τα αυτιστικα
παιδια αρχηγος της αγελης με ολα τα αξιωματα αυτης της αρχηγιας.

Αυτο ειναι και το μεγαλο εγκλημα της επιστημης!

Αντι η επιστημη να το δει αυτο που πραγματικα γινεται στον Αυτισμο, να εξηγησει
στους γονεις τα λαθη που κανουν στο μεγαλωμα των αυτιστικων τους παιδιων και
βοηθησει τους γονεις να ξαναενωθουν με τα παιδια τους με σωστο τροπο, να τους
δειξει πως να μεγαλωσουν σωστα τα αυτιστικα τους παιδια, βγαζει συμπερασματα που
λενε οτι η συμπεριφορα των γονεων δεν φταιει για τον αυτισμο, οτι δεν υπαρχει
θεμα "ψυχρου γονεα" (και ομως υπαρχει μεγαλο τετοιο θεμα αμα το δεις απο την
οπτικη γωνια του ιδιου του αυτιστικου παιδιου), οτι ο αυτισμος ειναι κατι που
εχουν τα παιδια και μονο, μια διαταραχη, μια ασθενεια...

Εγκλημα μεγαλο κατα την γνωμη μου, διοτι με το να αποκοψει τελειωτικα τους
γονεις απο τα ιδια τους τα παιδια, καταφερνει ευκολα πια να κανει τα παιδια
θυματα αναξιων και πανακριβων θεραπειων και προσεγγησεων, και φυσικα να αρμεγει
ετσι τους γονεις με την υποσχεση οτι καποια μερα, καποτε στο συντομο μελλον θα
ανακαλυψει το μαγικο χαπακι που θεραπευει τον Αυτισμο!

Κυριες και κυριοι, το μαγικο χαπακι υπαρχει ηδη!

Λεγετε "ΑΓΑΠΗ, ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΚΑΙ ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ" ή αν θελετε "Θεραπευτική
Προσέγγιση της Οικογένειας και του Παιδιού με Αυτισμό" την οποια ασκουμε και
προσφερουμε συμβουλευτικα σε γονεις που μας εχουν καλεσει στα σπιτια τους και
μας εχουν αφησει να τους δειξουμε το δυναμικο της οικογενειας τους απο την
οπτικη γωνια του αυτιστικου τους παιδιου, και εχουν δεχθει οι ιδιοι οι γονεις να
δουν και να κατανοησουν τα λαθη που εχουν κανει στον τροπο που μεγαλωσαν και
εξακολουθουν και μεγαλωνουν (και κυριως βλεπουν και αντιμετωπιζουν το αυτιστικο
παιδι τους αλλα και τα αλλα τους παιδια), αυτοι οι γονεις βλεπουν μεγαλες
αλλαγες στην συμπεριφορα του αυτιστικου παιδιου...

Ισως να μοιαζει πολυ επιθετικο αυτο που λεω αλλα δεν ειναι, ειναι η αληθεια και
δυστυχως ειναι μια αληθεια που ΠΟΛΛΟΙ γονεις δεν θελουν ευκολα να δεχθουν!
Εκεινοι που την δεχθηκαν και ακουσαν και εμαθαν πως να διορθωσουν κατ' αρχας την
ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟ ΠΑΙΔΙ ειδαν πως μπορει να αλλαξει
και το παιδι συμπεριφορα απεναντι σε αυτους και ολους με οσους ερχεται σε
επαφη...

Ετσι αντι να αλλαξει σχολειο ή να παει σε ειδικο γυμνασιο μπορει να αλλαξει αυτη
η ισως ανυποφορη κατασταση που υπαρχει αυτη την στιγμη μεσα στην οικογενεια με
αλλαγες στην επικοινωνια και τροπο συμπεριφορας των γονεων προς το παιδι,
εκεινοι δηλαδη πρεπει να δωσουν το καλο παραδειγμα της αλλαγης το οποιο
παραδειγμα μετα θα ακολουθησει και ιδιο το αυτιστικο παιδι αμα δει πως ειναι ενα
δικαιο και σωστο παραδειγμα και δεν τον αφηνει "απ' εξω".

Φιλικα,

Περλα Μεσσινα

From: Georgia Kehagia <georgiake@...>

Περλα, σε γνωριζω απο τοτε που εγραφες στο 'νοηση' και διαφορες κουβεντες σου
ηταν ιδιαιτερες για μενα...εχω μια μικρη κορη δεν εχει αυτισμο, εχει νοητικη
υστερηση αλλα... υπαρχουν συμβουλες που εχεις δωσει ουσιαστικες, που βοηθουν
οποιοδηποτε γονιο ο,τι προβλημα κι αν αντιμετωπιζει με το παιδι του, να εισαι
καλα.

Απαντηση:

Σ' ευχαριστω για τα καλα σου λογια. Με βοηθα να ξερω οτι αυτα που λεω/γραφω
βοηθαν αλλους διοτι αυτος ειναι και ο σκοπος μου. Αμα θες να συνεχισεις να
διαβαζεις διαφορα που γραφω ελα και δες το φορουμ Αυτισμου που εχουμε και αν δεν
σε πειραζει θελω να βαλω εκει και αυτο το μυνημα που μου εγραψες εδω. Να εισαι
καλα και εσυ Γεωργια και να σε χαιρεται το κοριτσακι σου και εσυ εκεινη. Ποσο
χρονων ειναι;

From: Georgia Kehagia <georgiake@...>

Δεν υπαρχει κανενα προβλημα, η μικρη μου ειναι 3 ετων και εχω κι ενα γιο 4μιση.
Θα σε διαβαζω στο φορουμ...

From: "davidtriant" <davidtriant@...>

Καλησπέρα και απο εμένα Πάνο. Βεβαίως και θα ήθελα να γνωριστούμε. Στείλε μου
μύνημα στο daver1@... και απο εκεί θα σου δώσω το κανονικό μου ι-μειλ.

(Πανο θα σου στειλω το εμαιλ του Δαβιδ οπως του εστειλα και το δικο σου - Περλα)


--- In AutismosHellas@yahoogroups.com, "pefs91" <pefs91@...> wrote:

From:

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΔΑΒΙΔ ΜΕ ΛΕΝΕ ΠΑΝΟ ΚΑΙ ΜΕΝΩ ΣΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΘΑ
ΓΙΝΩ 17 ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΥ ΧΑΡΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΤΟΥΜΕ ΑΝ ΤΟ ΘΕΛΕΙΣ ΚΑΙ ΕΣΥ
ΒΕΒΑΙ ΣΤΕΙΛΕ ΜΟΥ ΜΥΝΗΜΑ ΝΑ ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΜΕΣΩ ΤΟΥ Ε ΜΑΙΛ ΜΟΥ (θα προωθησω το εμαιλ
σου Πανο στον Δαβιδ, αλλα δεν θελω να δημοσιευω εμαιλ εδω διοτι διαβαζουν το
φορουμ και μη-μελη του φορουμ - Περλα).

--- In AutismosHellas@yahoogroups.com, "davidtriant" <davidtriant@> wrote:

Καλημέρα, με λένε Δαβίδ και μένω στην Μάνδρα Αττικής (δίπλα στην Ελευσίνα).
Είμαι 16 στα 17 χρονών και πριν λίγο καιρό έμαθα ότι υπάρχει αυτό το φόρουμ.
Ήθελα μέρες τώρα να σας γράψω κάτι αλλά δεν ήξερα τί ακριβώς. Μόλις όμως διάβασα
αυτό το κείμενο είδα ότι είναι σαν να βλέπω εμένα στον καθρέφτη. (Ξέχασα να
αναφέρω ότι έχω το σύνδρομο Asperger. Το έμαθα μια μέρα πριν μάθω ότι υπάρχει
αυτό το φόρουμ).

Θα ήθελα κάποια στιγμή (και θα ήταν μεγάλη χαρά μου) να γνωρίσω και άλλα άτομα
σαν εμένα. Σχετικά με το κείμενο, όπως είπα είναι σαν να βλέπω εμένα στον
καθρέφτη απο την πρώτη ως την τελευταία λέξη. Αυτά είχα να πώ για τώρα.

--- In AutismosHellas@yahoogroups.com, "perla messina" <perla_messina@> wrote:

Κείμενα από ένα βιβλίο γραμμένο από ένα 13χρονό αγόρι με σύνδρομο Asperger
αναφορικά με το πώς η κοινωνία αντιλαμβάνεται το φυσιολογικό και το αφύσικο

Πέστε μου πόσο άδικο νομίζετε πως είναι αυτό; Μου μοιάζει σαν η κοινωνία μας να
αποδέχεται εντελώς το γεγονός ότι πολλοί άντρες και αγόρια «αναπνέουν,
κοιμούνται και τρώνε» με το ποδόσφαιρο, και οι άνθρωποι πιστεύουν πως αν κάποιος
δεν το κάνει αυτό τότε δεν είναι αρκετά άντρας. Πόσο χαζό είναι αυτό!

Είμαι σίγουρος πως αν ένας γονιός πάει στο γιατρό και παραπονεθεί πως ο έφηβος
γιος του δεν σταματάει να μιλάει, να ζει, να αναπνέει για το ποδόσφαιρο, ο
γιατρός θα γελάσει και θα του πει ότι είναι απόλυτα φυσιολογικός. Γιατί όμως
κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πως ο κόσμος δεν είναι έτσι και αυτό δεν είναι
φυσιολογικό;

Εμένα για παράδειγμα, θα μ’ άρεσε όλοι να μιλάνε για υπολογιστές αντί για
ποδόσφαιρο όλη μέρα, αλλά δεν μπορώ να έχω την απαίτηση να το κάνουν αυτό, και
οι άνθρωποι συχνά μου λένε να σταματήσω και εγώ να το κάνω. Γιατί τους ενοχλεί
αυτό και οχι το ποδόσφαιρο;

Νομίζω πως η κοινωνία και ο τρόπος που έχουν διαμορφωθεί οι άνθρωποι και τους
έχει κάνει η κοινωνία να συμμορφωθούν είναι κάπως αξιοθρήνητος. Στην
πραγματικότητα νομίζω πως είναι πάρα πολύ αξιοθρήνητος. Μου φαίνεται πως
ολόκληρη η κοινωνία είναι πιο «κολλημένη» σε κάτι απ’ ότι οι άνθρωποι με
σύνδρομο Asperger.

Η ύπαρξη ενός παιδιού με σύνδρομο Asperger στην οικογένεια μπορεί να ναι πολύ
καλό για όλη την οικογένεια γιατί μπορεί να κάνει τους γονείς και τους συγγενείς
να σκεφτούν και ακόμα να αναθεωρήσουν ολόκληρο τον τρόπο αντίληψης τους για τον
κόσμο.

Οπως "Τι στο καλό είναι φυσιολογικό; Συνηθισμένο ή κανονικό;"

Μ’ αρέσει να σκέφτομαι τον εαυτό μου σαν το «νέο και εξελιγμένο μοντέλο» αλλά
δεν νομίζω πως οι περισσότεροι άνθρωποι να συμφωνήσουν μαζί μου. Πιστεύω πως
κάποιοι άνθρωποι θα πούνε ακόμα και το αντίθετο-ότι κατά κάποιο τρόπο είμαι
ελαττωματικός αντί εξεληγμένος. Φαίνεται να ονομάζουν «φρικιό» οποιονδήποτε που
δεν πράττει, που δεν μοιάζει ή που δεν μιλάει όμοια με τον υπόλοιπο κόσμο.

Απόσπασμα απο το βιβλίο του Luke Jackson “Freaks, Geeks and Asperger syndrome”

Σημειωση Πέρλας:
Διαβαζοντας αυτό το αποσπασμα, είναι σαν να ακουω του εαυτό μου να μιλάει για
τον αυτισμό και το Συνδρομο Asperger.
'Οταν λέω και ξαναλέω οτι όλοι οι αυτιστικοί (είτε κλασικοί είτε Ασπεργκερ)
έχουμε τον ιδιο τρόπο σκέψης, επικοινωνίας, κατανόησης του κόσμου, αυτό εδώ
είναι που εννοώ.

Συνεχιζω πανω σε αυτο το θεμα διοτι ειναι ενα πολυ βασικο κυριως εδω στην Ελλαδα
οπου τα ψυχοφαρμακα διδονται απο ψυχιατρους σαν να ειναι κουφετα!

Ακομη και σε παιδι που ειναι τωρα εφηβος και που παει ηδη σε ειδικο σχολειο -
ειδικο σχολειο διοτι ειναι αυτιστικος και φυσικα εχει αυτιστικη συμπεριφορα που
περιλαμβανει ξεσπασματα θυμου (ξεσπασματα αγχους ουσιαστικα μια και η ιδια η
μητερα αυτου του παιδιου/εφηβου αυτου εχει εκφρασει επανελημενα ακομη και
μπροστα του οτι τον μιση και θελει να τον ξεφορτωθει και τον ξυλοκοπα και βριζει
σε καθε ευκαιρια που βρησκει)!!!

Το παιδι/εφηβος αυτος παει σε ειδικο σχολειο οχι σε κανονικο, ειδικο σχολειο που
ουσιαστικα θα επρεπε να κατανοει και να δεχεται την συμπεριφορα του αυτιστικου
παιδιου διοτι ειναι μερος του αυτισμου του αντι να τον στελνει σε ψυχιατρο να
του δωσει ψυχοφαρμακα ωστε να μην εχει "νευρα" και κανει αυτα τα ξεσπασματα!!!
(της μαμας του φυσικα δεν της εδωσε τιποτα παρ' ολο που κατα την γνωμη μου
εκεινη θα επρεπε να παρει τα ψυχοφαρμακα και σε μεγαλη δοση μαλιστα μηπως και
καταπραεινει τα δικα της νευρα και να μην τα ξεσπαει πανω στο παιδι της!).

Ετσι το παιδι/εφηβος αυτος για να το δεχθουν ξανα στο ειδικο σχολειο (διοτι
υποφερει κυριολεκτικα οταν ειναι σπιτι με την μαμα) πρεπει αναγκαστικα και χωρις
να μπορει να κανει διαφορετικα να περνει φαρμακα που δεν εχουν περασει καμια
εγκριση για την χρηση τους σε παιδια και των οποιων τις παρενεργειες θα εχει να
κουβαλα μεσα του σε ολη την υπολοιπη ζωη του!!!!!!!!

Εδω σας δινω αλλο ενα αρθρο με την ελπιδα να σας ταραξω, να σας ξυπνησω απο τον
βαθυ σας υπνο μηπως και δειτε επιτελους τι γινετε γυρο σας και ποσα εγκληματα
εχουν γινει σε αυτιστικα παιδια, εφηβους, ενηλικες, και δεν εχετε κανει τιποτα
να τα σταματησετε αλλα επιτρεπετε να εξακολουθουν να συμβαινουν αυτες οι
ενεργειες!!!

Adult antipsychotics can worsen troubles

By Marilyn Elias,
USA TODAY

Evan Kitchens, a cheerful fourth-grader who loves basketball and idolizes his
16-year-old brother, had been hospitalized for mental illness by the time he was
8.
The boy from Bandera, Texas, was aggressive and hyperactive and had been
diagnosed with a variety of other ailments, including obsessive-compulsive
disorder and an autism spectrum disorder.

A couple of years ago, Evan was taking five psychiatric drugs, says his mother,
Mary Kitchens. Two were so-called atypical antipsychotics, a group of relatively
new drugs approved by the Food and Drug Administration for treating adults with
schizophrenia or bipolar disorder.

"Evan was a walking zombie on all those drugs," Kitchens says. At the harrowing
nadir two years ago, she wondered whether her son would survive, let alone live
a normal life.

Evan shook with severe body tremors and hardly talked. He had crossed eyes, a
dangerously low white blood cell count and a thyroid disorder, all symptoms that
emerged after he started the atypical antipsychotic drugs, Kitchens says. Now,
he has been weaned from the drugs and takes medicine only for attention-deficit
disorder, she says. And he is mentally healthier than he has ever been.

These six new antipsychotic drugs — Clozaril, Risperdal, Zyprexa, Seroquel,
Abilify and Geodon — are not approved for children, but doctors can prescribe
them to kids "off label." And prescribing atypical anti-psychotics for
aggressive children such as Evan is leading the field in a growing pediatric
business, according to a new analysis of a federal survey by Vanderbilt Medical
School researchers.

Outpatient prescriptions for children ages 2 to 18 jumped about fivefold — from
just under half a million to about 2.5 million — from 1995 to 2002, the survey
shows.

At the same time, reports of deaths and dangerous side effects potentially
linked to the drugs are increasing. A USA TODAY analysis of Food and Drug
Administration data shows at least 45 deaths of children from 2000 to 2004 where
an atypical was considered the "primary suspect." More than 1,300 cases reported
bad side effects, including some that can be life threatening, such as
convulsions and a low white blood cell count.

Non-drug treatments

Treating children's disruptive behavior with pills is a complicated issue and
the subject of debate among experts.

FOSTER CHILDREN: Oversight of prescriptions is scarce

"In my experience, and that of many psychiatrists, antipsychotics are often
overused for aggression in young patients," says Ronald Pies, a clinical
professor at Tufts University and author of Handbook of Essential
Psychopharmacology.

That doesn't mean it's necessarily wrong to give the pills, he adds.

Nobody disputes that the lives of schizophrenic or severely manic children might
be saved by antipsychotics. But many non-drug treatments can help to keep
aggressive, disruptive children off the atypicals, says John March, chief of
child and adolescent psychiatry at Duke University School of Medicine.

So much hinges on whether safer treatments can work for a child.

Kids who show up on antipsychotics for aggression often can be weaned off if
there are family changes, says behavioral pediatrician Lawrence Diller of Walnut
Creek, Calif. For instance, adolescents may lash out angrily if their parents
are fighting or discipline is inconsistent, Diller says. In a divorce, the child
sometimes ends up with the less effective parent.

Last year, Diller saw an 8-year-old boy on four psychiatric drugs, including an
atypical. He lived with his mother, "a highly anxious, incompetent parent." When
he went to live with his father, his symptoms virtually disappeared, and he
didn't need any drugs, Diller says.

Child psychiatrist George Stewart says he has seen dozens of aggressive children
weaned off the atypical antipsychotic drugs in his consulting work and as
medical director of a residential treatment facility in Concord, Calif. Too
often, he says, doctors give the drugs without considering family conditions or
life experiences that cause aggressive behavior, which can be changed with
intensive counseling. Three examples he offers:

• A boy younger than 3 was treated with two antipsychotics at a therapeutic
preschool for kids with severe behavior problems. Stewart got a full family
history, discovering his teen mother had a series of abusive boyfriends. "He was
acting out due to that, but nobody took the time to find out what was going on
at home," says Stewart, who worked with the mom to improve conditions. "She
settled down."

The child was taken off atypicals and is doing fine.

• A 12-year-old boy with out-of-control rage — "we're talking smearing poop all
over the 'quiet room' " — was treated at Stewart's center. Intensive therapy
identified the sources of his rage and taught the boy how to cope. He returned
home, off all meds.

• A teen girl seemed to be intractably violent. "She was trying to stab pencils
in people's eyes," Stewart says. It turned out she had been raped and
experienced other severe trauma. She was weaned off antipsychotics and
counseled. Now in her late teens, she's living independently and doing well with
no psychiatric drugs.

One of the most disturbing, potentially dangerous trends linked to atypicals is
called "polypharmacy": routinely giving kids several psychiatric drugs, says
child psychiatrist Joseph Penn of Bradley Hospital and Brown University School
of Medicine in Providence. "We know very little about the interaction of these
drugs, the effects they could be having on kids," he says.

The benefits of prescribing multiple drugs may outweigh risks in some cases, but
Penn says he is appalled at how many times he has seen the mega-powerful
atypicals prescribed to children suffering from insomnia when they're taking
other medicines.

"I've seen hundreds of cases," he says, "and often parents don't seem to have
been told about the many less risky prescription and non-prescription options
out there."

Sometimes medical conditions or drugs for attention-deficit hyperactivity
disorder cause the insomnia. Rather than attacking causes, doctors add an
atypical to the mix, he says.

More research needed

There has been little carefully controlled, long-term research on children
taking most psychiatric drugs, including the atypical antipsychotics. The FDA is
trying to get more pediatric research on the atypicals, says Thomas Laughren,
the agency's director of the psychiatry products division.

The FDA has asked five pharmaceutical companies that make the drugs to test them
in children with schizophrenia and bipolar disorder, the uses they're approved
for in adults. Under law, they can get a six-month extension on their patents
for doing these studies.

Also, the drug companies are doing their own pediatric studies on children with
disorders as diverse as ADHD, autism, conduct disorder and Tourette's syndrome.

Janssen LP has applied to the FDA for approval to use its atypical
antipsychotic, Risperdal, in the treatment of symptoms of autism, says Ramy
Mahmoud, vice president of medical affairs for Janssen.

The National Institute of Mental Health also is conducting pediatric studies,
but the research is primarily funded and supervised by pharmaceutical companies.

Even if the companies win approval, it won't guarantee safety or effectiveness
of the drugs in children, says David Graham of the FDA Office of Drug Safety,
who emphasizes he doesn't speak for the agency. "You basically know the drug
isn't cyanide. You don't know much else," says Graham, who was the
whistle-blower in the 2004 Vioxx heart disease scandal. Industry-funded trials
are four to five times more likely than independent studies to show
effectiveness for a drug, he says.

According to a research review published in February, 90% of drug-company-funded
studies come up with findings that support the company's drug.

In head-to-head research testing more than one atypical antipsychotic drug, the
outcomes are contradictory, coming down on the side of whichever company is
paying for the research. (The research included studies of Risperdal, Zyprexa,
Clozaril and Geodon, but none on Seroquel or Abilify.)

"It appears that whichever company sponsors the trial produces the better
antipsychotic drug," writes lead author Stephan Heres of the Technical
University of Munich in the American Journal of Psychiatry.

And the short-term, smaller studies required of companies rarely detect any but
the most glaring problems, Graham says.

"The American public is operating under the illusion that a drug is safe just
because it's approved by the FDA," says Jeffrey Lieberman, chairman of
psychiatry at the Columbia College of Physicians and Surgeons in New York.
Studies lasting a few weeks to a few months, with a couple of thousand patients
total, won't reveal all that's wrong with a drug, he says.

Laughren agrees that "it's very difficult to answer every question we'd like to
answer with these studies, because obviously they're not huge. Sometimes bad
things that happen are going to be discovered only when a drug is used more
widely."

He says he, too, shares concern about the antipsychotics prescribed for children
without proof of safety or effectiveness. Much more pediatric information on the
atypicals will be available within five years, he says.

Recommended changes

Others favor fundamental changes to get the needed facts about drug safety.
Lieberman thinks one solution would be for the FDA to be given a new legal
authority: the right to require drug companies seeking to gain approval of a
drug to contribute to a collective pool at the National Institutes of Health.
The NIH could supervise larger safety and effectiveness studies of medicines
after they're on the market.

A national electronic medical records database that would capture all bad side
effects of drugs, and require ages and diagnoses, could do a lot to protect
children from careless prescribing and reveal the effects of antipsychotics,
Duke's March says.

"We know so little about what's happening to all the kids who are getting these
powerful antipsychotics," he says.

March also thinks more private insurers ought to insist that aggressive children
with short fuses try non-drug therapies proven to help before doctors jump in
with antipsychotics. These pills can seem like an appealing "quick fix," he
says, so they're popular.

For foster children with mental health problems, medication is a mainstay, says
Ira Burnim, legal director at the Bazelon Center for Mental Health Law, an
advocacy group for those with mental disabilities. There's proof that the most
effective care is "wraparound," he says, meaning that caseworkers touch base
regularly with a child's school, doctor, foster and perhaps birth families, in
addition to ensuring therapy or medication as needed.

"Now they're medicating many kids instead of giving them the services they need.
But there's very little time spent with psychiatrists and not much attention
paid to side effects from these heavy drugs," Burnim says.

States vary in how much wraparound care they provide for foster kids, "but a
typical pattern is patches here and there," Burnim says. "They rely heavily on
medications like the antipsychotics. This costs more than wraparound in the long
run, and it's less safe for the kids."

March considers the widespread use of antipsychotics on children without proof
of safety or effectiveness "a very large experiment." Many kids are getting the
short end of the stick, he says. "We're not even gathering good data on the
outcome of the experiment. It's the worst of all possible worlds."

ATYPICAL ANTIPSYCHOTICS The six atypical antipsychotic drugs have varied side
effects in children and teenagers, research shows. Studies on how the drugs
affect children are sparse, with the fewest available on Geodon and Abilify, the
two newest atypicals:

(Πινακας παρενεργειων)

Clinical name / Date of FDA approval / Manufacturer
Clozaril = Clozapine / 1989 / Novartis
Risperdal = Risperidone / 1993 / Janssen Eli Lilly and Co.
Zyprexa = Olanzapine / 1996 / AstraZeneca
Seroquel = Quetiapine / 1997 / Pfizer
Geodon = Ziprasidone  / 2001 / Bristol-Myers Squibb
Abilify = Aripiprazole / 2002 / Otsuka

Major symptoms reported

Diabetes:

Clozaril  Severe
Risperdal Mild
Zyprexa Severe
Seroquel Moderate
Geodon Minimal
Abilify Minimal
--------------------

Weight gain:

Clozaril Severe
Risperdal Moderate
Zyprexa Severe
Seroquel Moderate
Geodon  Mild
Abilify Mild
-----------------------

Sedation:

Clozaril Severe
Risperdal Mild
Zyprexa Moderate
Seroquel Moderate
Geodon  Minimal
Abilify Minimal
-------------------

Tardive dyskinesia

Clozaril None
Risperdal Minimal
Zyprexa Minimal
Seroquel Minimal
Geodon  Minimal
Abilify Minimal
--------------------

Contributing: Susan O'Brian
5/2/2006 10:05 AM ET

http://www.usatoday.com/news/health/2006-05-01-adult-antipsychotics-kids_x.htm

Σχετικα με αυτο που εγραψα:

Εδω μιλαμε για ανθρωπους που δεν ειναι ψυχασθενεις, ειναι αυτιστικοι! Παρ' ολα
αυτα χωρις την εγκριση τους ή καν ενγνωση τους γινονται πειραματοζωα χημικων
ουσιων που ΠΟΤΕ, το ξαναλεω ΠΟΤΕ δεν εχουν ερευνηθει για το πως επιδρουν και τι
παρενεργειες μπορουν να εχουν σε παιδια που ειναι στην αναπτυξη κατ' αρχας αλλα
και πως επιδρουν σε εναν αυτιστικο εγκεφαλο μια και ειναι πια γνωστο πως ο
αυτιστικος εγκεφαλος δεν εχει την ιδια ΝΕΥΡΩΛΟΓΙΚΗ διακλαδωση και λειτουργια με
εναν μη-αυτιστικο! Ψυχοφαρμακα που εχουν δοκιμαστει και ερευνηθει ΜΟΝΟ σε
μη-αυτιστικους ενηλικες, τα δινουν σε αυτιστικα παιδια και αυτιστικους
ενηλικες!!!

Δεν ειναι αυτο εγκληματικο απο μερους των ειδικων (ψυχιατρων κυριως);
Το ξαναλεω: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟ ΑΠΟ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΨΥΧΙΑΤΡΩΝ;;;

Διαβαστε εδω τι αλλο εχει γραφει σχετικα με τα ψυχοφαρμακα που διδονται σε
παιδια εκτως της παρενερεγιας που αυξανει το βαρος του παιδιου...

"My son J has autism. J's school called my husband and me in for a meeting about
J's tantrums, which were affecting his ability to learn. The teachers were
wearing tae kwon do arm pads to protect themselves against his biting. Their
solution was to hand us a list of child psychiatrists. Since autistic children
like J can’t exactly do talk therapy, this meant sedating, antipsychotic drugs
like Risperdal—Thorazine for kids.

Last year, Risperdal was prescribed for more than 389,000 children—240,000 of
them under the age of 12—for bipolar disorder, ADHD, autism, and other
disorders. Yet the drug has never been tested for long-term safety in children
and carries a severe warning of side effects. From 2000 to 2004, 45 pediatric
deaths were attributed to Risperdal and five other popular drugs also classified
as “atypical antipsychotics,” according to a review of FDA data by USA Today.

When I canvassed parents of autistic children who take Risperdal, I didn't hear
a single story of an improvement that seemed worth the risks. A 2002 study
specifically looking at the use of Risperdal for autism, in the New England
Journal of Medicine, showed moderate improvements in “autistic irritation”—but
if you read more closely, the study followed only 49 children over eight weeks,
which, researchers admitted, “limits inferences about adverse effects.”

We met with J's doctor, who’d read the studies and agreed: No Risperdal or its
kin."

Εκτως απο αυτο εδω σας παραθετω και αυτο:

Use of Antipsychotics In Children Is Criticized

By GARDINER HARRIS
November 19, 2008

Powerful antipsychotic medicines are being used far too cavalierly in children,
and federal drug regulators must do more to warn doctors of their substantial
risks, a panel of federal drug experts said Tuesday.

More than 389,000 children and teenagers were treated last year with Risperdal,
one of five popular medicines known as atypical antipsychotics. Of those
patients, 240,000 were 12 or younger, according to data presented to the
committee. In many cases, the drug was prescribed to treat attention deficit
disorders.

But Risperdal is not approved for attention deficit problems, and its risks --
which include substantial weight gain, metabolic disorders and muscular tics
that can be permanent -- are too profound to justify its use in treating such
disorders, panel members said.

"This committee is frustrated," said Dr. Leon Dure, a pediatric neurologist from
the University of Alabama School of Medicine who was on the panel. "And we need
to find a way to accommodate this concern of ours."

The meeting on Tuesday was scheduled to be a routine review of the pediatric
safety of Risperdal and Zyprexa, popular antipsychotic medicines made,
respectively, by Johnson & Johnson and Eli Lilly & Company. Food and Drug
Administration officials proposed that the committee endorse the agency's
routine monitoring of the safety of the medicines in children and support its
previous efforts to highlight the drugs' risks.

But committee members unanimously rejected the agency's proposals, saying that
far more needed to be done to discourage the medicines' growing use in children,
particularly to treat conditions for which the medicines have not been approved.

"The data show there is a substantial amount of prescribing for attention
deficit disorder, and I wonder if we have given enough weight to the
adverse-event profile of the drug in light of this," Dr. Daniel Notterman, a
senior health policy analyst at Princeton University and a panel member, said
when speaking about Risperdal.

Drug agency officials responded that they had already placed strongly worded
warnings on the drugs' labels.

"I'm a little puzzled about the statement that the label is inadequate,'' said
Dr. Thomas Laughren, director of the agency's division of psychiatry products.
''I'm anxious to hear what more we can do in the labeling."

Kara Russell, a spokeswoman for Johnson & Johnson, said, "Adverse drug reactions
associated with Risperdal use in approved indications are accurately reflected
in the label."

But panelists said the current warnings were not enough.

While panel members spoke at length about Risperdal, they said their concerns
applied to the other medicines in its class, including Zyprexa, Seroquel,
Abilify and Geodon.

The committee's concerns are part of a growing chorus of complaints about the
increasing use of antipsychotic medicines in children and teenagers.
Prescription rates for the drugs have increased more than fivefold for children
in the past decade and a half, and doctors now use the drugs to settle outbursts
and aggression in children with a wide variety of diagnoses, even though
children are especially susceptible to their side effects.

A consortium of state Medicaid directors is evaluating the use of the drugs in
children on state Medicaid rolls to ensure that they are being properly
prescribed.

The growing use of the medicines has been driven partly by the sudden popularity
of the diagnosis of pediatric bipolar disorder.

The leading advocate for the bipolar diagnosis is Dr. Joseph Biederman, a child
psychiatrist at Harvard University whose work is under a cloud after a
Congressional investigation revealed that he had failed to report to his
university at least $1.4 million in outside income from the makers of
antipsychotic medicines.

In the past year, Risperdal prescriptions to patients 17 and younger increased
10 percent, while prescriptions among adults declined 5 percent.

Most of the pediatric prescriptions were written by psychiatrists.

From 1993 through the first three months of 2008, 1,207 children given Risperdal
suffered serious problems, including 31 who died. Among the deaths was a
9-year-old with attention deficit problems who suffered a fatal stroke 12 days
after starting therapy with Risperdal.

At least 11 of the deaths were children whose treatment with Risperdal was
unapproved by the F.D.A. Once the agency approves a medicine for a particular
condition, doctors are free to prescribe it for other problems.

Panel members said they had for years been concerned about the effects of
Risperdal and similar medicines, but F.D.A. officials said no studies had been
done to test the drugs' long-term safety.

Dr. Dure said he was concerned that doctors often failed to recognize the
movement disorders, including tardive dyskinesia and dystonia, that can result
from using these medicines.

"I have a bias that extra-pyramidal side effects are being under-recognized with
these agents," Dr. Dure said.

Dr. Laughren of the F.D.A. said the agency could do little to fix the problem.
Instead, he said, medical specialty societies must do a better job educating
doctors about the drugs' side effects.

http://query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res=9405E3DA1539F93AA25752C1A96E9C8B6\
3&sec=&spon=

Αν δεν σας ταραξε αυτο, τοτε διαβαστε και αυτο εδω:

ANTIPSYCHOTIC DRUGS & KIDS: HELP OR HARM?
Newer antipsychotic drugs carry risks for children

By Marilyn Elias,
USA TODAY

Nancy Thomas remembers the bad old days when she had to wear long-sleeve clothes
to church to cover bite marks all over her arms from her daughter Alexa's rages.

At age 8, Alexa was diagnosed with bipolar disorder. She was a violent child
with sharp mood swings and meltdowns that drove her to tear up the house.
Antidepressants and drugs for attention-deficit disorder had only made Alexa
more aggressive, Thomas says.

A mix of medicines including so-called atypical antipsychotics — drugs approved
only for adults — finally stabilized Alexa's moods. Now at 15, she is able to
live a more normal life — as long as she takes the medication.

Even so, the Russellville, Mo., teen is paying a price: On one of the atypical
antipsychotics, Alexa gained about 100 pounds in a year, putting her at risk for
a host of health problems, including diabetes. It has taken her three years to
lose a third of that extra weight; she is still struggling with the rest.

Atypicals are a new generation of antipsychotic drugs approved by the Food and
Drug Administration for adult schizophrenia and bipolar disorder (manic
depression). None of the six drugs — Clozaril, Risperdal, Zyprexa, Seroquel,
Abilify and Geodon — is approved for kids, but doctors can prescribe them as
"off-label" medications.

Psychiatrists say the drugs can be helpful for children with serious mental
illnesses and have been known to save young lives. But diagnosis often is
difficult, making appropriate prescribing tricky. And many experts, including
behavioral pediatrician Lawrence Diller, author of Should I Medicate My Child?,
say there is growing overuse of these powerful antipsychotics.

Schizophrenia is rare in children under 18: It strikes about 1 in 40,000, as
opposed to 1 in 100 adults, according to the National Institute of Mental
Health. Nobody knows exactly how many kids have bipolar disorder; psychiatrists
don't even agree on criteria to diagnose the disease in childhood.

Research on how the drugs affect children is sparse, and experts increasingly
are concerned that the drugs are being prescribed too often for children with
behavior problems, such as attention-deficit disorder and aggression.

John March, chief of child and adolescent psychiatry at Duke University School
of Medicine, prescribes the drugs to kids in some cases of serious illness when
he thinks the benefits outweigh the risks. But he says prescribing them for
behavior problems alone may be a mistake. "We have no evidence about the safety
of these agents or their effectiveness in controlling aggression," he says. "Why
are we doing this?"

At the same time, reports of deaths and dangerous side effects linked to the
drugs are mounting. A USA TODAY study of FDA data collected from 2000 to 2004
shows at least 45 deaths of children in which an atypical antipsychotic was
listed in the FDA database as the "primary suspect." There also were 1,328
reports of bad side effects, some of them life-threatening.

Drug companies are required to file any reports they have to the FDA, but
consumers and doctors report such events on a voluntary basis. Studies suggest
the FDA's Adverse Events Reporting System database captures only 1% to 10% of
drug-induced side effects and deaths, "maybe even less than 1%," says clinical
pharmacologist Alastair J.J. Wood, an associate dean at Vanderbilt Medical
School in Nashville. So the real number of cases is almost certainly much
higher.

"We're conducting a very large experiment on our children," March says.

Side effects that linger

Some parents tell stories of serious effects that linger long after their kids
stop taking the drugs.

Rex Evans' parents are bitter about what happened to their son. They believe the
13-year-old Colorado Springs boy was harmed permanently by an atypical
antipsychotic he took several years ago. Rex now has a serious case of tardive
dyskinesia (TD), suffering daily episodes of involuntary jerking movements and
facial grimacing, says Erin Evans, his mother.

Antipsychotics are known to cause TD, but it's thought to be a rare effect for
the newer atypicals.

Despite such reports, outpatient prescriptions for kids ages 2 to 18 leaped
fivefold — from just under half a million to about 2.5 million — from 1995 to
2002, according to a new analysis of a federal survey by Vanderbilt Medical
School researchers. This doesn't include prescriptions at psychiatric hospitals
or residential treatment centers.

And even though the drugs are approved only for adults, the rate of children
treated with atypicals "is growing dramatically faster than the rate for
adults," says Robert Epstein, chief medical officer for Medco Health Solutions,
pharmacy benefit managers.

Medco did an analysis of outpatient prescriptions for USA TODAY and found that,
in a sampling of about 2.5 million of Medco's 55 million members, the rate of
children 19 and under with at least one atypical prescription jumped 80% from
2001 to 2005 — from 3.6 per 1,000 to 6.5 per 1,000. And that only represents
kids who are privately insured, not those in foster care or others on Medicaid.

"We know these are very strong medicines," Epstein says. "You'd want to be
absolutely sure the child needs it."

The more serious risks

Because of the nature of the FDA data, they don't prove that these drugs caused
the deaths or the side effects. Many side effects for which an atypical is
listed as the "primary suspect" occurred in the normal course of using the drug,
but the database also includes cases involving drug abuse, overdoses, suicides
and homicides. Entries are sometimes cryptic, and the FDA enters verbatim —
misspellings and all — what's reported on the form.

Still, the data "can be a useful signaling device" suggesting problems with a
drug that warrant conclusive studies, says Jerome Avorn, a pharmacology
specialist at Harvard Medical School and author of the book Powerful Medicines.

One-fourth of the cases in the database studied by USA TODAY did not list the
patient's age. But in cases that listed an age under 18:

• A condition called dystonia was most often cited as an "adverse event"
suffered by someone taking one of the drugs, with 103 reports. Dystonia produces
involuntary, often painful muscle contractions.

• Tremors, weight gain and sedation often were cited, along with neurological
effects such as TD. Symptoms of TD can vary from slight twitching to full-blown
jerking of the body.

• A condition called neuroleptic malignant syndrome, with 41 pediatric cases
over the five years, was the most troubling effect listed, says child
psychiatrist Joseph Penn of Bradley Hospital and Brown University School of
Medicine. It is life-threatening and can kill within 24 hours of diagnosis. It's
been linked to drugs that act on the brain's dopamine receptors, which would
include the atypicals, Penn says.

The FDA office of drug safety checks the database, "and we haven't been alerted
to any particular or unusual concern," says Thomas Laughren, director of the
agency's division of psychiatry products. "The effects (in kids) are similar to
what we're seeing in adults. We have not systematically looked at the data for
children" because the drugs aren't approved for them, he says.

The 45 deaths

Among the 45 pediatric deaths in which atypicals were the primary suspect, at
least six were related to diabetes — atypicals carry warnings that the drugs may
increase the risk of high blood sugar and diabetes. Other causes of death ranged
from heart and pulmonary problems to suicide, choking and liver failure.

An 8-year-old boy had cardiac arrest. A 15-year-old boy died of an overdose. A
13-year-old girl experienced diabetic ketoacidosis, a deficiency of insulin.

More than half of the kids who died were on at least one other psychiatric drug
besides the atypical antipsychotic, and many were taking drugs for other
ailments.

The youngest, a 4-year-old boy whose symptoms suggested diabetes complications,
was taking 10 other drugs.

The reports don't tell the child's general state of health or other factors that
could predispose him to trouble. Also, neither Clozaril, which is rarely used,
nor Abilify, the newest atypical, was listed as a primary suspect in any deaths.

All the drugmakers emphasize that their products are not approved for children,
and they say the drugs are safe and effective for adults with schizophrenia or
bipolar disorder who are monitored for side effects. Still, "there are worrisome
questions here," says Avorn. Large, longer-term database studies could provide
answers, he says.

There's some evidence that the drugs can help young schizophrenics and may be
helpful in treating bipolar disorder in children, says Robert Findling, a child
psychiatrist at University Hospitals of Cleveland.

But the data from controlled studies "are too few to guide treatment decisions"
on bipolar disorder, concluded Findling's research team in a summary of
pediatric studies published in the Journal of Clinical Psychiatry.

These antipsychotics are the most widely used class of drugs to treat disruptive
kids who attack others and defy adults, Findling says. Again, there's a paucity
of proof that the drugs help.

There are only a handful of carefully controlled, sizable studies testing the
drugs for any pediatric disorder, and they're mostly short-term, says Benedetto
Vitiello, chief of child and adolescent psychiatry at the national mental health
institute. The most serious, widespread problem found to be caused by the
medicines is weight gain, he says. The effect varies by drug, but kids typically
put on twice the pounds they should in their first six months on atypicals.

In the first three months on the drugs, children add about 2 to 3 inches to
their waistlines, says research psychiatrist Christoph Correll of Zucker
Hillside Hospital in Glen Oaks, N.Y. A lot of this is abdominal fat, which
increases the risk of diabetes and heart disease. Obese children are twice as
likely as normal-weight children to have diabetes, according to a new University
of Michigan study.

"Some patients gain weight on Zyprexa and others do not," says Calvin Sumner, a
medical adviser to Eli Lilly Research Laboratories. Lilly makes the drug, which
has been associated with weight gains in adult studies. Sumner stresses that
Zyprexa isn't approved for kids.

There's no proof atypicals cause diabetes, says Ramy Mahmoud of Janssen LP,
maker of Risperdal. He says the FDA added a label warning of increased diabetes
risk "to make people aware of the possibility."

One key question about atypicals is whether they will have long-term, unknown
effects on the brains of children.

The brain system that the drugs work on develops through childhood and
adolescence, says Cynthia Kuhn, a Duke University pharmacologist. "We really
don't know the impact of chronically perturbing that system in childhood."

Why atypicals get prescribed

Given all the potential problems, why would doctors prescribe these drugs to
children to begin with?

Nobody disputes that the lives of schizophrenic or severely manic children may
be saved by antipsychotics. "I use them myself for patients," says March, the
Duke psychiatrist. "I have a 9-year-old who threatened to jump out of a
second-story window if her mom didn't give her the car keys to drive down to the
7-Eleven to get a Coke. If I took her off antipsychotics, she'd disintegrate."

But several factors can lead to misprescribing of antipsychotics.

It can be difficult to tell one behavioral disorder or illness from another in
kids. For example, the aggression and irritability of bipolar disorder can mimic
attention-deficit hyperactivity disorder or depression, the mental health
institute says. Also, the environment can be a key cause of symptoms that may be
mistakenly diagnosed as mental disorders, says Diller, the behavioral
pediatrician. Some events in a child's life can trigger acting-out or other
symptoms. Adults can explain what happened to them; children, especially the
youngest, may be more reticent.

Doctors often face time pressures that prevent them from finding out what's
going on in kids' lives, knowledge that might suggest alternative treatments,
Penn says. For example, abuse of drugs such as methamphetamine, OxyContin and
cocaine is fairly common among teens, he says. Kids begin acting strangely,
hearing voices, becoming paranoid. The symptoms can mimic psychosis or
behavioral disorders, and doctors can end up giving these children unneeded
antipsychotic drugs, he says.

Insurance coverage rules may encourage the soaring use of antipsychotics for
children, as well. "With some companies, the only thing they reimburse for is
prescribing. There's little or no therapy," says Ronald Brown, editor of the
Journal of Pediatric Psychology and a dean at Temple University.

Also, kids with serious mental health problems often have at least one
hospitalization, but policies cover only a week or two.

It can take a couple of weeks just to get medical records and family histories,
Penn says, but insurers often extend time if there's a new medicine started,
which encourages drug dabbling for children who are not ready to go home.

In the end, some parents say their children have such severe behavior disorders
or mental illness that the benefits outweigh risks.

Parents of children such as Alexa Thomas, who have bipolar disorder, say the
atypicals often help. "We were very fortunate," says Alexa's mother,
special-education director for the Russellville, Mo., school district. "The
medication worked for my daughter. It doesn't work for everybody."

Misdiagnosis common

The Vanderbilt study of antipsychotic prescribing finds at least 13% of
pediatric prescriptions are for bipolar disorder. But there is some concern
about over-diagnosis and "jumping to this (bipolar) label too quickly," says
psychiatrist Peter Jensen, head of the Center for the Advancement of Children's
Mental Health at Columbia University.

Sandra Spencer's son, Stephen, was diagnosed as bipolar at age 6 and put on
atypicals. He developed liver abnormalities and obesity, his mother says. "He's
been on a smorgasbord of meds," she says. None worked well for very long.

By the time he was in sixth grade, doctors said they weren't sure Stephen was
bipolar after all. Now 15, he is on low doses of an antidepressant and mood
stabilizer. He's being weaned off both, says Spencer, executive director of the
Federation of Families for Children's Mental Health, a support group.

She worries about how the drugs have affected Stephen, who is black: As little
psychiatric drug research as there is on children, there's least of all on
minority kids. Some drugs are known to affect black adults differently from
whites. "He probably had ADHD all along," Spencer says. "Psychiatry is so not an
exact science."

Child psychiatrist Barbara Geller, a bipolar expert at Washington University in
St. Louis, agrees: "The science is nowhere near where it is in other branches of
medicine."

So parents struggle to make the right decisions for very troubled kids. "There's
a lot of fear among parents," Spencer says. "You don't know what the effects of
these drugs are going to be. You're at the mercy of your doctor.

"I have had to make a lot of decisions, and they were fear-driven. You don't
have enough information to make an intelligent decision."

Contributing: Susan O'Brian
http://www.usatoday.com/news/health/2006-05-01-atypical-drugs_x.htm

From: "pefs91" <pefs91@...>

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΔΑΒΙΔ ΜΕ ΛΕΝΕ ΠΑΝΟ ΚΑΙ ΜΕΝΩ ΣΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΘΑ
ΓΙΝΩ 17 ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΥ ΧΑΡΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΤΟΥΜΕ ΑΝ ΤΟ ΘΕΛΕΙΣ ΚΑΙ ΕΣΥ
ΒΕΒΑΙ ΣΤΕΙΛΕ ΜΟΥ ΜΥΝΗΜΑ ΝΑ ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΜΕΣΩ ΤΟΥ Ε ΜΑΙΛ ΜΟΥ (θα προωθησω το εμαιλ
σου Πανο στον Δαβιδ, αλλα δεν θελω να δημοσιευω εμαιλ εδω διοτι διαβαζουν το
φορουμ και μη-μελη του φορουμ - Περλα).

--- In AutismosHellas@yahoogroups.com, "davidtriant" <davidtriant@...> wrote:

Καλημέρα, με λένε Δαβίδ και μένω στην Μάνδρα Αττικής (δίπλα στην Ελευσίνα).
Είμαι 16 στα 17 χρονών και πριν λίγο καιρό έμαθα ότι υπάρχει αυτό το φόρουμ.
Ήθελα μέρες τώρα να σας γράψω κάτι αλλά δεν ήξερα τί ακριβώς. Μόλις όμως διάβασα
αυτό το κείμενο είδα ότι είναι σαν να βλέπω εμένα στον καθρέφτη. (Ξέχασα να
αναφέρω ότι έχω το σύνδρομο Asperger. Το έμαθα μια μέρα πριν μάθω ότι υπάρχει
αυτό το φόρουμ).

Θα ήθελα κάποια στιγμή (και θα ήταν μεγάλη χαρά μου) να γνωρίσω και άλλα άτομα
σαν εμένα. Σχετικά με το κείμενο, όπως είπα είναι σαν να βλέπω εμένα στον
καθρέφτη απο την πρώτη ως την τελευταία λέξη. Αυτά είχα να πώ για τώρα.

--- In AutismosHellas@yahoogroups.com, "perla messina" <perla_messina@> wrote:

Κείμενα από ένα βιβλίο γραμμένο από ένα 13χρονό αγόρι με σύνδρομο Asperger
αναφορικά με το πώς η κοινωνία αντιλαμβάνεται το φυσιολογικό και το αφύσικο

Πέστε μου πόσο άδικο νομίζετε πως είναι αυτό; Μου μοιάζει σαν η κοινωνία μας να
αποδέχεται εντελώς το γεγονός ότι πολλοί άντρες και αγόρια «αναπνέουν,
κοιμούνται και τρώνε» με το ποδόσφαιρο, και οι άνθρωποι πιστεύουν πως αν κάποιος
δεν το κάνει αυτό τότε δεν είναι αρκετά άντρας. Πόσο χαζό είναι αυτό!

Είμαι σίγουρος πως αν ένας γονιός πάει στο γιατρό και παραπονεθεί πως ο έφηβος
γιος του δεν σταματάει να μιλάει, να ζει, να αναπνέει για το ποδόσφαιρο, ο
γιατρός θα γελάσει και θα του πει ότι είναι απόλυτα φυσιολογικός. Γιατί όμως
κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πως ο κόσμος δεν είναι έτσι και αυτό δεν είναι
φυσιολογικό;

Εμένα για παράδειγμα, θα μ’ άρεσε όλοι να μιλάνε για υπολογιστές αντί για
ποδόσφαιρο όλη μέρα, αλλά δεν μπορώ να έχω την απαίτηση να το κάνουν αυτό, και
οι άνθρωποι συχνά μου λένε να σταματήσω και εγώ να το κάνω. Γιατί τους ενοχλεί
αυτό και οχι το ποδόσφαιρο;

Νομίζω πως η κοινωνία και ο τρόπος που έχουν διαμορφωθεί οι άνθρωποι και τους
έχει κάνει η κοινωνία να συμμορφωθούν είναι κάπως αξιοθρήνητος. Στην
πραγματικότητα νομίζω πως είναι πάρα πολύ αξιοθρήνητος. Μου φαίνεται πως
ολόκληρη η κοινωνία είναι πιο «κολλημένη» σε κάτι απ’ ότι οι άνθρωποι με
σύνδρομο Asperger.

Η ύπαρξη ενός παιδιού με σύνδρομο Asperger στην οικογένεια μπορεί να ναι πολύ
καλό για όλη την οικογένεια γιατί μπορεί να κάνει τους γονείς και τους συγγενείς
να σκεφτούν και ακόμα να αναθεωρήσουν ολόκληρο τον τρόπο αντίληψης τους για τον
κόσμο.

Οπως "Τι στο καλό είναι φυσιολογικό; Συνηθισμένο ή κανονικό;"

Μ’ αρέσει να σκέφτομαι τον εαυτό μου σαν το «νέο και εξελιγμένο μοντέλο» αλλά
δεν νομίζω πως οι περισσότεροι άνθρωποι να συμφωνήσουν μαζί μου. Πιστεύω πως
κάποιοι άνθρωποι θα πούνε ακόμα και το αντίθετο-ότι κατά κάποιο τρόπο είμαι
ελαττωματικός αντί εξεληγμένος. Φαίνεται να ονομάζουν «φρικιό» οποιονδήποτε που
δεν πράττει, που δεν μοιάζει ή που δεν μιλάει όμοια με τον υπόλοιπο κόσμο.

Απόσπασμα απο το βιβλίο του Luke Jackson “Freaks, Geeks and Asperger syndrome”

Σημειωση Πέρλας:

Διαβαζοντας αυτό το αποσπασμα, είναι σαν να ακουω του εαυτό μου να μιλάει για
τον αυτισμό και το Συνδρομο Asperger.
'Οταν λέω και ξαναλέω οτι όλοι οι αυτιστικοί (είτε κλασικοί είτε Ασπεργκερ)
έχουμε τον ιδιο τρόπο σκέψης, επικοινωνίας, κατανόησης του κόσμου, αυτό εδώ
είναι που εννοώ.

Exploring Genetic Susceptibility to Autism: An Expert Interview With Hakon
Hakonarson, MD, PhD

From Medscape Genomic Medicine
Shira Berman
5 November 2009

In an interview with Medscape, Hakon Hakonarson, MD, PhD, Director of the Center
for Applied Genomics at the Children's Hospital of Philadelphia and Associate
Professor of Pediatrics at the University of Pennsylvania School of Medicine in
Philadelphia, Pennsylvania, reviewed the latest findings on genetic
susceptibility to autism spectrum disorders and discussed what impact these
findings might have on clinical practice in the future.

Medscape: How have the new studies on genetic susceptibility to autism changed
the way we look at these disorders?

Hakon Hakonarson, MD, PhD: They lend extended support to the notion that autism
spectrum disorders are highly heritable and that genetic factors play key roles
in the pathogenesis of these disorders. In these studies, we examined the
contribution of genetic variants to the risk of developing autism from a few
different perspectives. The study that looked at common variants is comparable
to other conventional genome-wide association studies, in which we compare the
genomes of autism cases to the genomes of healthy control subjects and look for
genomic regions that are over- or under-represented in the cases.

In our study, we found common variants in the 5p14 locus that reside in the
intergenic region close to 2 cadherin genes -- cadherin 10 and cadherin 9.
Because the intergenic region is highly conserved in mammalian species, there is
reason to believe that it is involved in regulation of gene expression and other
biological functions of the nearby genes. In this instance, the best candidate
is cadherin 10, which is most intensely expressed in the frontal part of the
brain, a region that is involved with communication and social skills and
attractions -- functions that are known to be affected in children with autism.

The variant that we identified in this locus is very common, so the risk allele
is present in about 65% of children with autism. But it's also common in the
normal population, so it really only confers about 30% increased risk for the
development of autism. Within the context of diagnosing the disease, while
helpful, the presence of this one variant is not sufficient.

However, since autism is a polygenic disease, the child is likely to have
additional variants, both rare and common, and the risk will be significantly
intensified when you add them together. As we show in the second manuscript,
which focuses specifically on rare variants, these confer a much higher risk of
developing the disorder but they have lesser impact on the population level.

Although many of the structural variants that we found are very rare -- among
the 1000 plus children that we studied, close to 50 of them have one or more of
these variants -- some of the rare variants that we found confer up to a
fivefold risk of developing autism compared with controls.[2]

Medscape: What role does family history and heritability of these genes play?

Dr. Hakonarson: The common variants that we found are all inherited from one or
both parents. The vast majority of the rare variants are also inherited. For
example, we found that 75% percent of the ubiquitin duplication of chromosome
15q11 is inherited, as is 100% of CNTN4 deletion and the duplication in 22q11.

But some of the novel copy number variations are new findings in the child, not
present in the parents, and we refer to them as de novo. For example, the PARK2
gene on chromosome 6, also a ubiquitin protein ligase gene, was 100% inherited,
but only two thirds of 2 other genes that encode for ubiquitin proteins and
reside on chromosome 1 were inherited.

Medscape: Are there differences in risk based on whether the child is homozygous
or heterozygous for a particular allele?

Dr. Hakonarson: Yes, homozygous states for the variants we identified in autism
typically double the risk of developing the disease. One of the better
characterized genes to address this question is the type 2 diabetes gene, TCF7L2
-- patients with 2 TCF7L2 alleles have about a twofold greater risk of
developing the disease vs patients with only 1 allele.

In addition, when you put this it in the context of the 20 or so other genes
that have been identified in type 2 diabetes, the risk conferred by TCF7L2 can
be completely neutralized and even shifted into a protective state depending on
the presence of other alleles, many of which are protective. We don't yet have
such data in autism, but I think we can assume that what is true for diabetes is
also true for autism and other complex medical conditions.

Medscape: Your studies were done using data from the Autism Genetic Resource
Exchange (AGRE). What effect does this type of resource have on autism research?

Dr. Hakonarson: The AGRE collection is an extremely important repository that
includes DNA and cell lines from autistic children who come from families with 2
or more children with autism, along with medical or phenotypic information based
on standard rating scales such as the ADOS (Autism Diagnostic Observation
Schedule) and ADIR (Autism Diagnostic Interview Revised), and other
autism-associated assessments such as language development and social/behavioral
skills. It's an extraordinary resource without which we would never have been
able to identify and validate our findings.

In exchange for having access to the DNA, all of the genotyping data that we
generated were given back to AGRE, so any researcher who is approved as an AGRE
investigator can have access to the genotypes that we generated and can
therefore examine both common and rare variants on their own.

Medscape: Is this sharing of information standard across other areas of study?

Dr. Hakonarson: The NIH [National Institutes of Health] is trying to encourage
this type of data sharing, and have required it for all studies that are
NIH-funded. Each of the institutes within the NIH has its own database, but they
are all set up in such a way that the investigator who applies for access to the
data is required to follow rigid guidelines for data sharing to protect privacy
and to ensure proper handling of the data sets. Many have now been centralized
in a database referred to as dbGaP (database on genotypes and phenotypes).

For studies that are not NIH-funded, it's up to the individual study group
whether they want to share the data. But all of the major medical journals
strongly recommend that the data be released upon publication so that other
investigators can benefit from it. I think we are going to see research move
further in that direction. Investigators from all over the world are
increasingly working together in consortia, combining their data sets and
publishing the information jointly, all with the notion that the data will
subsequently be available in the public domain.

References

Wang K, Zhang H, Ma D, Bucan M, et al. Common genetic variants on 5p14.1
associate with autism spectrum disorders. Nature. 2009;459:528-533.
Glessner JT, Wang K, Cai G, Korvatska O, et al. Autism genome-wide copy number
variation reveals ubiquitin and neuronal genes. Nature. 2009;459:569-573.
Grant SF, Thorleifsson G, Reynisdottir I, et al. Variant of transcription factor
7-like 2 (TCF7L2) gene confers risk of type 2 diabetes. Nat Genet.
2006;38:320-323.

ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΦΙΛΕ ΜΑΝΟ... ΜΗΠΩΣ ΕΧΕΙΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΣΤΟ FACEBOOK?

Με λένε ΣΤΑΥΡΟ και είμαι 42 ετών. Είμαι αυτιστικός Ασπεγκερ. Κατοικώ
στην Ν.Ηρακλειο αλλά μπορώ και κυκλοφορώ άνετα μόνος μου σε όλη την
Αθήνα με τα ΜΜΣ. Δεν οδηγώ όμως ούτε έχω αυτοκίνητο.

'Εχω τελειώσει  Λύκειο και έχω διάφορα χόμπυ και ενδιαφέροντα, όπως οι
βόλτες, οι εκδρομές και τα ταξίδια, το ιντερνετ, το διαβασμα, το σκακι
κ.λ.π.

Θα ήθελα να γνωρίσω και να κάνω παρέα με κάποιον φίλο ή φίλη
(ανεξαρτήτου ηλικίας) που να έχουμε κοινά ενδιαφέροντα, να βγαίνουμε
για καφέ, να συζητάμε, κτλ.

Επειδή δεν χρησιμοποιώ υπολογιστή, όποιος θελει να επικοινωνήσει μαζί
μου ας στείλει ένα μύνημα με όνομα και τηλέφωνο στο παρον ε-μαιλ η στο
τηλ.210.2845444

Ευχαριστώ,
Σταύρος


--- In AutismosHellas@yahoogroups.com, "perla messina" <perla_messina@...>
wrote:

Με λένε Μάνο και είμαι 27 ετών. Είμαι αυτιστικός και μέλος του Συλλόγου. Κατοικώ
στην Νίκαια του Πειραιά αλλά μπορώ και κυκλοφορώ άνετα μόνος μου σε όλη την
Αθήνα με τα ΜΜΣ. Δεν οδηγώ όμως ούτε έχω αυτοκίνητο.

'Εχω τελειώσει Πολυκλαδικό Λύκειο και έχω διάφορα χόμπυ και ενδιαφέροντα, όπως
οι βόλτες, οι εκδρομές και τα ταξίδια, το μπάσκετ και το ποδόσφαιρο (είμαι
Ολυμπιακός).

Θα ήθελα να γνωρίσω και να κάνω παρέα με κάποιον φίλο ή φίλη (ανεξαρτήτου
ηλικίας) που να έχουμε κοινά ενδιαφέροντα, να βγαίνουμε για καφέ, να συζητάμε,
κτλ.

Επειδή δεν χρησιμοποιώ υπολογιστή, όποιος θλελει να επικοινωνήσει μαζί μου ας
στείλει ένα μύνημα με όνομα και τηλέφωνο στο ε-μαιλ του φόρουμ:
AutismosHellas-owner@yahoogroups.com ή στο εμαιλ του Συλλόγου: info@...

Σας ευχαριστώ,
Μάνος

Με λένε Μάνο και είμαι 27 ετών. Είμαι αυτιστικός και μέλος του Συλλόγου. Κατοικώ
στην Νίκαια του Πειραιά αλλά μπορώ και κυκλοφορώ άνετα μόνος μου σε όλη την
Αθήνα με τα ΜΜΣ. Δεν οδηγώ όμως ούτε έχω αυτοκίνητο.

'Εχω τελειώσει Πολυκλαδικό Λύκειο και έχω διάφορα χόμπυ και ενδιαφέροντα, όπως
οι βόλτες, οι εκδρομές και τα ταξίδια, το μπάσκετ και το ποδόσφαιρο (είμαι
Ολυμπιακός).

Θα ήθελα να γνωρίσω και να κάνω παρέα με κάποιον φίλο ή φίλη (ανεξαρτήτου
ηλικίας) που να έχουμε κοινά ενδιαφέροντα, να βγαίνουμε για καφέ, να συζητάμε,
κτλ.

Επειδή δεν χρησιμοποιώ υπολογιστή, όποιος θλελει να επικοινωνήσει μαζί μου ας
στείλει ένα μύνημα με όνομα και τηλέφωνο στο ε-μαιλ του φόρουμ:
AutismosHellas-owner@yahoogroups.com ή στο εμαιλ του Συλλόγου:
info@...

Σας ευχαριστώ,
Μάνος

From: "davidtriant" <davidtriant@...>

Καλημέρα, με λένε Δαβίδ και μένω στην Μάνδρα Αττικής (δίπλα στην Ελευσίνα).
Είμαι 16 στα 17 χρονών και πριν λίγο καιρό έμαθα ότι υπάρχει αυτό το φόρουμ.
Ήθελα μέρες τώρα να σας γράψω κάτι αλλά δεν ήξερα τί ακριβώς. Μόλις όμως διάβασα
αυτό το κείμενο είδα ότι είναι σαν να βλέπω εμένα στον καθρέφτη. (Ξέχασα να
αναφέρω ότι έχω το σύνδρομο Asperger. Το έμαθα μια μέρα πριν μάθω ότι υπάρχει
αυτό το φόρουμ).

Θα ήθελα κάποια στιγμή (και θα ήταν μεγάλη χαρά μου) να γνωρίσω και άλλα άτομα
σαν εμένα. Σχετικά με το κείμενο, όπως είπα είναι σαν να βλέπω εμένα στον
καθρέφτη απο την πρώτη ως την τελευταία λέξη. Αυτά είχα να πώ για τώρα.


--- In AutismosHellas@yahoogroups.com, "perla messina" <perla_messina@...>
wrote:

Κείμενα από ένα βιβλίο γραμμένο από ένα 13χρονό αγόρι με σύνδρομο Asperger
αναφορικά με το πώς η κοινωνία αντιλαμβάνεται το φυσιολογικό και το αφύσικο

Πέστε μου πόσο άδικο νομίζετε πως είναι αυτό; Μου μοιάζει σαν η κοινωνία μας να
αποδέχεται εντελώς το γεγονός ότι πολλοί άντρες και αγόρια «αναπνέουν,
κοιμούνται και τρώνε» με το ποδόσφαιρο, και οι άνθρωποι πιστεύουν πως αν κάποιος
δεν το κάνει αυτό τότε δεν είναι αρκετά άντρας. Πόσο χαζό είναι αυτό!

Είμαι σίγουρος πως αν ένας γονιός πάει στο γιατρό και παραπονεθεί πως ο έφηβος
γιος του δεν σταματάει να μιλάει, να ζει, να αναπνέει για το ποδόσφαιρο, ο
γιατρός θα γελάσει και θα του πει ότι είναι απόλυτα φυσιολογικός. Γιατί όμως
κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πως ο κόσμος δεν είναι έτσι και αυτό δεν είναι
φυσιολογικό;

Εμένα για παράδειγμα, θα μ’ άρεσε όλοι να μιλάνε για υπολογιστές αντί για
ποδόσφαιρο όλη μέρα, αλλά δεν μπορώ να έχω την απαίτηση να το κάνουν αυτό, και
οι άνθρωποι συχνά μου λένε να σταματήσω και εγώ να το κάνω. Γιατί τους ενοχλεί
αυτό και οχι το ποδόσφαιρο;

Νομίζω πως η κοινωνία και ο τρόπος που έχουν διαμορφωθεί οι άνθρωποι και τους
έχει κάνει η κοινωνία να συμμορφωθούν είναι κάπως αξιοθρήνητος. Στην
πραγματικότητα νομίζω πως είναι πάρα πολύ αξιοθρήνητος. Μου φαίνεται πως
ολόκληρη η κοινωνία είναι πιο «κολλημένη» σε κάτι απ’ ότι οι άνθρωποι με
σύνδρομο Asperger.

Η ύπαρξη ενός παιδιού με σύνδρομο Asperger στην οικογένεια μπορεί να ναι πολύ
καλό για όλη την οικογένεια γιατί μπορεί να κάνει τους γονείς και τους συγγενείς
να σκεφτούν και ακόμα να αναθεωρήσουν ολόκληρο τον τρόπο αντίληψης τους για τον
κόσμο.

Οπως "Τι στο καλό είναι φυσιολογικό; Συνηθισμένο ή κανονικό;"

Μ’ αρέσει να σκέφτομαι τον εαυτό μου σαν το «νέο και εξελιγμένο μοντέλο» αλλά
δεν νομίζω πως οι περισσότεροι άνθρωποι να συμφωνήσουν μαζί μου. Πιστεύω πως
κάποιοι άνθρωποι θα πούνε ακόμα και το αντίθετο-ότι κατά κάποιο τρόπο είμαι
ελαττωματικός αντί εξεληγμένος. Φαίνεται να ονομάζουν «φρικιό» οποιονδήποτε που
δεν πράττει, που δεν μοιάζει ή που δεν μιλάει όμοια με τον υπόλοιπο κόσμο.

Απόσπασμα απο το βιβλίο του Luke Jackson “Freaks, Geeks and Asperger syndrome”

Σημειωση Πέρλας:

Διαβαζοντας αυτό το αποσπασμα, είναι σαν να ακουω του εαυτό μου να μιλάει για
τον αυτισμό και το Συνδρομο Asperger.
'Οταν λέω και ξαναλέω οτι όλοι οι αυτιστικοί (είτε κλασικοί είτε Ασπεργκερ)
έχουμε τον ιδιο τρόπο σκέψης, επικοινωνίας, κατανόησης του κόσμου, αυτό εδώ
είναι που εννοώ.

Πριν καλα-καλα στειλω το μυνημα σχετικα με την μεθοδο ΑΒΑ-LOVAA'S, ελαβα το εξης
εμαιλ σε απαντηση της προειδιποιησης:

Aγαπητη συναδελφε,

Δεν γνωρίζω που βρήκατε το μαιλ μου αλλά ήθελα να σας εκφράσω την απόλυτη
συμπαράσταση και να σας εκθέσω σύντομα την εμπειρία μου. Παρόλο που ασχολήθηκα
με τον αυτισμό στα πλαίσια του μεταπτυχιακού μου στη Γαλλία όπου ο
συμπεριφορισμός θεωρείται επικίνδυνος. 'Οταν γύρισα στην Ελλαδα δούλεψα
αναγκαστικά σε κέντρο που ακολουθούσε ΑΒΑ και ΔΕΝ αντεξα ούτε ένα μήνα.

Επίσης κάτι σημαντικό. Δουλεψα σε ΕΕΕΕΚ του δημοσίου όπου αρκετά από τα
αυτιστικά παιδιά των 18 χρόνων που έχουν δουλευτεί με τη μέθοδο αυτή στο
παρελθον, πλέον χρήζουν φαρμακευτικής αγωγής καθώς οι ελλείψεις στην κατανόηση
που δημιουργούνται από τη μηχανιστική αυτή μεθοδο επηρέαζει όλες τις εκφάνσεις
της ζωής τους και τα κάνει ακόμα πιο ευαίσθητα στις αλλαγές του κοινωνικού
περιβάλλοντος και επιθετικά.

με εκτίμηση
ΧΧΧΧΧ

Οπως καταλαβαινετε υπαρχουν πολλοι που εχουν δει τα αρνητικα του ΑΒΑ αλλα
δυστυχως κανεις δεν βγαζει αυτα τα αρνητικα στη φορα διοτι η κοινωνια μας
επιβαλει να ειμαστε ευγενικοι και να μην βγαζουμε τα "απλυτα" (κυριως των αλλων)
στη φορα!

Αλλα αμα δεν τα βγαλουμε, πως θα εμποδισουμε την εκμεταλευση; Την κερδοσκοπεια;
Πως θα βοηθησουμε γονεις αλλα κυριως τα αυτιστικα παιδια που γινονται θυματα
καταστασεων γιατι κανεις δεν εχει βγαλει τα "απλυτα" στη φορα ωστε να τους
προειδιποιησει και να τους εμποδισει να γινουν θυματα;

Πως θα φροντισουμε ωστε ο Αυτισμος να μην εχει κακο ονομα απο την συμπεριφορα
αυτιστικων παιδιων που τους εχουν κανει ΑΒΑ και εχουν καταληξει να τους "σπασουν
τα νευρα" εκτως απο το γεγονος που δεν εχουν καθολου κατανοησει τις πνευματικες
τους αναγκες και δεν τις εχουν καλυψει;;;

Πως επιτελους θα διορθωσουμε ολα τα λανθασμενα γυρω απο τον Αυτισμο αμα δεν
βγαλουμε στη φορα ολα τα "απλυτα" ολη την βρωμια, ολη την αγνοια;

Μιληστε λοιπον! Ολοι εσεις που εισαστε στην πρωτη γραμμη, που ερχεστε σε επαφη
με αυτιστικα παιδια, που βλεπετε τα στραβα που τους εχουν γινει, που βλεπετε τα
λαθη που εχουν γινει απο μεθοδους και θεραπειες, που νοιωθετε ποσο τα εχουν
αδικησει διοτι δεν εχουν κατανοησει σωστα πως να τα βοηθησουν...

Βοηθηστε μας να αλλαξουμε ολη αυτη την κατασταση, την αδικια, τα λαθη.
Εσεις που τα βλεπετε, μιληστε!!!

Σας ευχαριστω,
Περλα


--- In AutismosHellas@yahoogroups.com, "perla messina" <perla_messina@...>
wrote:

ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΕΙ Η ΒΡΩΜΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ "ΜΕΘΟΔΟΣ ΑΒΑ-LOVAA'S"!!!

Ελαβα ενα μυνημα απο ενα Κεντρο στην Αθηνα που δηθεν ειδικευεται στον Αυτισμο,
σχετικα με μια σειρα (πανακριβων) μετεκπαιδευσεων στη μεθοδο ΑΒΑ-LOVAA'S.
Δυστυχως δεν το εστειλαν μονο σε εμενα αλλα και σε πολλους αλλους.

Δεν εχασα χρονο και αποφασησα να εξηγησω καθαρα στους πιθανους ενδιαφερομενους
την θεση του Συλλογου μας. Ενα καλο ξεκαθαρισμα λογαριασμων πιστευω κανει και
τους καλους φιλους. Ετσι εστειλα σε ολους στην λιστα του εμαιλ το εξης μυνημα:

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΦΙΛΟΙ,

ΑΝ ΕΧΕΤΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ (ΜΕΤ)ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΠΡΩΙΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΔΙΑΧΥΤΕΣ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ(ΑΥΤΙΣΜΟΣ)
ΑΒΑ-LOVAA’S

ΣΑΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΩ ΟΤΙ Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΑΒΑ-LOVAA'S EINAI ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ ΤΩΝ
ΑΥΤΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΕΙ ΝΟΜΙΚΑ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΜΙΑ ΑΚΡΩΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΜΕΘΟΔΟΣ!

ΠΑΡ' ΟΛΟ ΠΟΥ ΤΟ ΑΒΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΤΑΙ ΜΑΖΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΣΑΝ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΥΤΙΣΜΟ, ΜΙΑ ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ, Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η
ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΦ' ΟΣΟΝ ΔΕΝ ΣΕΒΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟΥ
ΠΑΙΔΙΟΥ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟΥ ΜΥΑΛΟΥ!

ΣΑΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΩ ΛΟΙΠΟΝ, ΠΩΣ ΑΝ ΠΟΤΕ ΘΕΛΗΣΕΤΕ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΝ
ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΑΣ 'Η ΑΝ ΘΕΛΗΣΕΤΕ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΤΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ, ΑΥΤΗ Η
(ΜΕΤ)ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΜΕΘΟΔΟ ΑΒΑ-LOVAA'S ΘΑ ΣΑΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΕΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ
ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ!

ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΝΑ ΠΛΗΣΙΑΣΕΤΕ ΤΑ ΑΥΤΙΣΤΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ
ΜΕΘΟΔΟ!!!

ΑΝ ΟΜΩΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΤΕ ΣΩΣΤΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΚΑΙ ΝΑ
ΓΝΩΡΙΣΕΤΕ ΤΟΝ ΑΥΤΙΣΜΟ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΣΑ, ΤΟΤΕ ΕΛΑΤΕ ΣΕ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΑΣ, ΜΕΣΑ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΟΡΟΥΜ ΑΥΤΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ.

ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΥΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΤΙΣ ΣΩΣΤΕΣ "ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ"
ΜΕ ΣΩΣΤΕΣ ΜΕΘΟΔΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΦΩΝΕΣ ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΩΝ ΑΥΤΙΣΤΙΚΩΝ,
ΤΟΤΕ ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΤΙ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΣΑΣ ΠΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΙ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟΙ.

ΦΙΛΙΚΑ,
Σύλλογος Ελλήνων Ενηλίκων Αυτιστικών Asperger και ΥΛΑ
www.autismos-asperger.gr / www.aspergerhellas.org

ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΕΙ Η ΒΡΩΜΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ "ΜΕΘΟΔΟΣ ΑΒΑ-LOVAA'S"!!!

Ελαβα ενα μυνημα απο ενα Κεντρο στην Αθηνα που δηθεν ειδικευεται στον Αυτισμο,
σχετικα με μια σειρα (πανακριβων) μετεκπαιδευσεων στη μεθοδο ΑΒΑ-LOVAA'S.
Δυστυχως δεν το εστειλαν μονο σε εμενα αλλα και σε πολλους αλλους.

Δεν εχασα χρονο και αποφασησα να εξηγησω καθαρα στους πιθανους ενδιαφερομενους
την θεση του Συλλογου μας. Ενα καλο ξεκαθαρισμα λογαριασμων πιστευω κανει και
τους καλους φιλους. Ετσι εστειλα σε ολους στην λιστα του εμαιλ το εξης μυνημα:

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΦΙΛΟΙ,

ΑΝ ΕΧΕΤΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ (ΜΕΤ)ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΠΡΩΙΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΔΙΑΧΥΤΕΣ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ(ΑΥΤΙΣΜΟΣ)
ΑΒΑ-LOVAA’S

ΣΑΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΩ ΟΤΙ Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΑΒΑ-LOVAA'S EINAI ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ ΤΩΝ
ΑΥΤΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΕΙ ΝΟΜΙΚΑ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΜΙΑ ΑΚΡΩΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΜΕΘΟΔΟΣ!

ΠΑΡ' ΟΛΟ ΠΟΥ ΤΟ ΑΒΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΤΑΙ ΜΑΖΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΣΑΝ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΥΤΙΣΜΟ, ΜΙΑ ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ, Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η
ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΦ' ΟΣΟΝ ΔΕΝ ΣΕΒΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟΥ
ΠΑΙΔΙΟΥ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟΥ ΜΥΑΛΟΥ!

ΣΑΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΩ ΛΟΙΠΟΝ, ΠΩΣ ΑΝ ΠΟΤΕ ΘΕΛΗΣΕΤΕ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΝ
ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΑΣ 'Η ΑΝ ΘΕΛΗΣΕΤΕ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΤΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ, ΑΥΤΗ Η
(ΜΕΤ)ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΜΕΘΟΔΟ ΑΒΑ-LOVAA'S ΘΑ ΣΑΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΕΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ
ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ!

ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΝΑ ΠΛΗΣΙΑΣΕΤΕ ΤΑ ΑΥΤΙΣΤΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ
ΜΕΘΟΔΟ!!!

ΑΝ ΟΜΩΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΤΕ ΣΩΣΤΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΚΑΙ ΝΑ
ΓΝΩΡΙΣΕΤΕ ΤΟΝ ΑΥΤΙΣΜΟ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΣΑ, ΤΟΤΕ ΕΛΑΤΕ ΣΕ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΑΣ, ΜΕΣΑ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΟΡΟΥΜ ΑΥΤΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ.

ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΥΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΤΙΣ ΣΩΣΤΕΣ "ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ"
ΜΕ ΣΩΣΤΕΣ ΜΕΘΟΔΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΦΩΝΕΣ ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΩΝ ΑΥΤΙΣΤΙΚΩΝ,
ΤΟΤΕ ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΤΙ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΣΑΣ ΠΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΙ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟΙ.

ΦΙΛΙΚΑ,

Σύλλογος Ελλήνων Ενηλίκων Αυτιστικών Asperger και ΥΛΑ
www.autismos-asperger.gr / www.aspergerhellas.org
email: info@...

Προβλήματα στην υλοποίηση της παράλληλης στήριξης μαθητών

Ο Συνήγορος του Πολίτη συνέταξε πόρισμα που απέστειλε στο υπουργείο Παιδείας
σχετικά με τη διαπίστωση πάγιων και σοβαρών προβλημάτων στη διαδικασία
υλοποίησης του μέτρου της παράλληλης στήριξης μαθητών με αναπηρία ή ειδικές
εκπαιδευτικές ανάγκες.

Σύμφωνα με την ανεξάρτητη Αρχή, ο θεσμός της παράλληλης στήριξης αντιμετωπίζεται
από το ΥΠΕΠΘ ως αντίστοιχος της φοίτησης ενός μαθητή σε τμήμα ένταξης, χωρίς να
λαμβάνονται υπόψη οι διαφορετικές ανάγκες που εξυπηρετεί ο καθένας από τους δύο
θεσμούς αλλά και οι ιδιαίτερες εκπαιδευτικές ανάγκες του κάθε μαθητή.

Ειδικότερα, για την εφαρμογή του μέτρου παράλληλης στήριξης μαθητών με
διαταραχές αυτιστικού φάσματος από πρόσωπο επιλογής της οικογένειας, ο Συνήγορος
του Πολίτη υπογραμμίζει τον κίνδυνο μετακύλισης της ευθύνης για την παροχή της
συγκεκριμένης υπηρεσίας από την πολιτεία στην οικογένεια.

Από την πλευρά του το υπουργείο Παιδείας επικαλείται ανεπάρκεια κονδυλίων ή
εκπαιδευτικών, για την αδυναμία υλοποίησης του μέτρου.

Η ανεξάρτητη Αρχή επισημαίνει ακόμη ότι το υπουργείο Παιδείας αντιμετωπίζει ως
καταχρηστικές ή δεν λαμβάνει υπόψη του τις γνωματεύσεις των αρμόδιων
διαγνωστικών κέντρων του (ΚΕΔΔΥ), υποβαθμίζοντας έτσι το επιστημονικό τους έργο.

Ο Συνήγορος του Πολίτη διατυπώνει -μεταξύ άλλων- τις ακόλουθες προτάσεις για την
έμπρακτη εφαρμογή του θεσμού:

Επανεξέταση της κατανομής πιστώσεων στην Ειδική Αγωγή, μέριμνα για την αύξηση
του αριθμού εισακτέων στις αντίστοιχες σχολές, ώστε μακροπρόθεσμα να εξασφαλίσει
επάρκεια επιστημονικού προσωπικού.
Διασαφήνιση των συνθηκών κάτω από τις οποίες ένας μαθητής χρειάζεται παράλληλη
στήριξη και δέσμευση του υπουργείου να του την παρέχει.

Σαφής διαχωρισμός των όρων λειτουργίας ανάμεσα στον θεσμό της παράλληλης
στήριξης (όπου το παιδί παρακολουθεί το πρόγραμμα του κλασικού τμήματος με τη
συμμετοχή ειδικού εκπαιδευτικού) και στον θεσμό του τμήματος ένταξης (όπου το
παιδί παρακολουθεί το πρόγραμμα του κλασικού τμήματος και του τμήματος ένταξης),
ώστε να μη δημιουργείται σύγχυση.

21-7-2009
http://www.disabled.gr/lib/?p=21652

From: "Kiki" <kikialexopoulou@...>

ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΛΟΙΠΟΝ Ο ΑΥΤΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΚΟ.
ΓΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΟΝ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟ,ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ
ΕΞΥΠΝΟΣ(ΜΕ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΔΕΙΚΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ) ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΝ ΝΕΥΡΟΤΥΠΙΚΟ,ΠΙΟ ΣΥΝΕΠΗΣ,ΠΙΟ
ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ,ΠΙΟ ΕΝΤΙΜΟΣ ΚΑΙ ΠΙΟ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟΝ.

ΓΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟ ΤΟΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ.ΤΟ ΠΕΡΝΟΥΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΟΤΙ
ΔΕΝ ΘΕΡΑΠΕΥΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΝΑ ΜΗΝ ΜΑΣ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΤΗΝ
ΠΑΡΕΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΦΙΛΟ.ΤΩΡΑ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΑΣ ΤΟ ΑΓΑΠΑΜΕ ΚΑΙ ΑΝ
ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΣΟ ΕΝΑ ΜΗ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟ ΠΑΙΔΙ ΔΟΚΙΜΑΖΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ.

ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟ ΟΝΕΙΡΟ(ΟΠΩΣ ΠΟΛΛΟΙ ΑΛΛΟΙ)ΚΑΙ
ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΝΑ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΑΓΑΠΑΜΕ ΣΑ ΠΑΙΔΙ ΜΑΣ.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΛΟΙΠΟΝ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΜΕ ΚΑΝΟΥΝ ΠΑΡΕΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ
ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΟΣΟ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΝΑ ΜΟΥ ΜΙΛΟΥΝ ΤΟΥΣ ΛΕΩ ΠΩΣ ΔΕΝ
ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΦΟΒΗΘΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑΤΙ Ο ΑΥΤΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΚΟΛΑΕΙ.
ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Η ΠΕΡΛΑ,Ο ΑΥΤΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΑΝΡΘΩΠΙΝΟΥ ΕΙΔΟΥΣ.

ΤΟ ΕΞΕΛΙΓΜΕΝΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΥΤΙΣΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ ΕΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΝΑ ΣΩΘΕΙ.
ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΙΑ ΤΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ.
ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΠΟΥ ΒΛΕΠΩ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΑ ΑΚΡΑ ΤΟΥΣ.
ΝΙΩΘΩ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΑ ΠΟΥ Ο ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΕΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑΕΙ
ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ.

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ FREAK (ΠΟΛΛΟΙ ΜΟΥ ΤΟ ΛΕΝΕ), ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΕ ΑΓΓΙΖΕΙ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ
ΕΝNΟΙΕΣ ΣΑΣ ΓΙΑΤΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ Η ΑΠΟΨΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΚΑΙ
ΔΕΝ ΜΕ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ. ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΩ ΠΩΣ ΕΧΩ ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΡΟΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ
ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΜΕ ΟΙΚΤΟ ΒΛΕΜΑΤΑ.

ΑΥΤΑ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΠΩΣ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ
ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΟΥΣ. ΕΧΟΥΝ ΜΙΑ ΑΥΤΟΠΡΟΣΤΑΣΕΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΜΥΝΑ
ΠΟΥ ΕΣΕΙΣ ΤΗΝ ΒΛΕΠΕΤΑΙ ΣΑΝ ΑΥΤΙΣΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ.ΑΥΤΗ ΤΟΥΣ Η ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΝΑ
ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΙΚΑΝΑ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΧΑΛΑΡΩΣΕΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ
ΑΦΗΣΕΤΑΙ ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΞΟΥΝ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥΣ,ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΘΑ
ΘΕΛΑΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ.

ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΤΑ ΑΦΗΝΑΤΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΠΡΟΤΟΒΟΥΛΙΕΣ ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΙΣΤΙΚΕΣ.
ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΚΑΤΑΠΙΕΖΑΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΣΑΣ.
ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΑΤΕ ΣΕ ΑΥΤΑ.ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΤΑ ΑΦΗΝΑΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ
ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΑΣ ΜΗ ΣΤΕΚΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΛΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ.
ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙΧΝΑΤΕ ΠΩΣ ΕIΣΤE ΜΕ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ.
ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙΧΝΑΤΕ ΠΩΣ ΤΑ ΑΓΑΠΑΤΕ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΙΣΤΙΚΑ.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΚΟ Ο ΑΥΤΙΣΜΟΣ.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.

ΡΙΞΤΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ. ΒΛΕΠΕΤE ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΚΟ ΣΕ ΑΥΤΟ?
ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΒΑΛΕΤE ΤΗΝ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΝΑ ΘΕΛΕΤE ΝΑ ΤΟ ΑΛΛΑΞΕΤE ΚΑΙ ΞΕΧΝΑΤE ΠΩΣ
ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ.
ΦΡΟΝΤΙΣΤE ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΤE ΛΙΓΟ ΚΑΙ ΣΕΙΣ ΕΛΑΤΕ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟΥ ΓΙΑ ΛΙΓΟ.

ΔΕΙΤΕ ΜΕ ΠΟΣΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΤΑ ΒΑΛΕΙ ΜΗΝ ΠΡΟΣΘΕΤΕΤE ΑΛΛΑ.
ΓΙΝΕΤE ΣΥΜΑΧΟΙ. ΜΠΟΡΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Η ΦΥΣΗ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΡΟΝΟΗΣΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ
ΕΙΔΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥΣ ΑΣΧΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΔΙΑΦΩΝΙΑ.

ΑΥΤΑ ΟΣΟ ΤΡΕΛΑ ΚΑΙ ΑΝ ΑΚΟΥΝΤΑΙ ΣΕ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΟΣΟ ΛΟΓΙΚΑ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ
ΑΠΟΨΗ. ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΕ ΟΝΟΜΑΤΕΠΟΝΥΜΟ ΚΑΙ ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΡΙΞΕΤE ΚΑΜΙΑ ΕΥΘΥΝΗ ΣΤΗΝ
ΠΕΡΛΑ Η ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ.
ΕΙΜΑΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΡΙΑ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΤΡΙΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ, ΑΛΛΑ ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ
ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΠΑΡΟΡΜΗΣΗ, ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
ΚΙΚΗ


--- In AutismosHellas@yahoogroups.com, "perla messina" <perla_messina@...>
wrote:

Κείμενα από ένα βιβλίο γραμμένο από ένα 13χρονό αγόρι με σύνδρομο Asperger
αναφορικά με το πώς η κοινωνία αντιλαμβάνεται το φυσιολογικό και το αφύσικο

Πέστε μου πόσο άδικο νομίζετε πως είναι αυτό; Μου μοιάζει σαν η κοινωνία μας να
αποδέχεται εντελώς το γεγονός ότι πολλοί άντρες και αγόρια «αναπνέουν,
κοιμούνται και τρώνε» με το ποδόσφαιρο, και οι άνθρωποι πιστεύουν πως αν κάποιος
δεν το κάνει αυτό τότε δεν είναι αρκετά άντρας. Πόσο χαζό είναι αυτό!

Είμαι σίγουρος πως αν ένας γονιός πάει στο γιατρό και παραπονεθεί πως ο έφηβος
γιος του δεν σταματάει να μιλάει, να ζει, να αναπνέει για το ποδόσφαιρο, ο
γιατρός θα γελάσει και θα του πει ότι είναι απόλυτα φυσιολογικός. Γιατί όμως
κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πως ο κόσμος δεν είναι έτσι και αυτό δεν είναι
φυσιολογικό;

Εμένα για παράδειγμα, θα μ' άρεσε όλοι να μιλάνε για υπολογιστές αντί για
ποδόσφαιρο όλη μέρα, αλλά δεν μπορώ να έχω την απαίτηση να το κάνουν αυτό, και
οι άνθρωποι συχνά μου λένε να σταματήσω και εγώ να το κάνω. Γιατί τους ενοχλεί
αυτό και οχι το ποδόσφαιρο;

Νομίζω πως η κοινωνία και ο τρόπος που έχουν διαμορφωθεί οι άνθρωποι και τους
έχει κάνει η κοινωνία να συμμορφωθούν είναι κάπως αξιοθρήνητος. Στην
πραγματικότητα νομίζω πως είναι πάρα πολύ αξιοθρήνητος. Μου φαίνεται πως
ολόκληρη η κοινωνία είναι πιο «κολλημένη» σε κάτι απ' ότι οι άνθρωποι με
σύνδρομο Asperger.

Η ύπαρξη ενός παιδιού με σύνδρομο Asperger στην οικογένεια μπορεί να ναι πολύ
καλό για όλη την οικογένεια γιατί μπορεί να κάνει τους γονείς και τους συγγενείς
να σκεφτούν και ακόμα να αναθεωρήσουν ολόκληρο τον τρόπο αντίληψης τους για τον
κόσμο.

Οπως "Τι στο καλό είναι φυσιολογικό; Συνηθισμένο ή κανονικό;"

Μ' αρέσει να σκέφτομαι τον εαυτό μου σαν το «νέο και εξελιγμένο μοντέλο» αλλά
δεν νομίζω πως οι περισσότεροι άνθρωποι να συμφωνήσουν μαζί μου. Πιστεύω πως
κάποιοι άνθρωποι θα πούνε ακόμα και το αντίθετο-ότι κατά κάποιο τρόπο είμαι
ελαττωματικός αντί εξεληγμένος. Φαίνεται να ονομάζουν «φρικιό» οποιονδήποτε που
δεν πράττει, που δεν μοιάζει ή που δεν μιλάει όμοια με τον υπόλοιπο κόσμο.

Απόσπασμα απο το βιβλίο του Luke Jackson "Freaks, Geeks and Asperger syndrome"

Σημειωση Πέρλας:

διαβαζοντας αυτό το αποσπασμα, είναι σαν να ακουω του εαυτό μου να μιλάει για
τον αυτισμό και το Συνδρομο Asperger.
'Οταν λέω και ξαναλέω οτι όλοι οι αυτιστικοί (είτε κλασικοί είτε ασπεργκερ)
έχουμε τον ιδιο τρόπο σκέψης, επικοινωνίας, κατανόησης του κόσμου, αυτό εδώ
είναι που εννοώ.

Asperger’s Likely To Be Left Out Of New DSM

By Michelle Diament
November 3, 2009

As ubiquitous as Asperger’s syndrome has become, the label soon may go by the
wayside.

Experts working on the latest version of psychiatry’s Diagnostic and Statistical
Manual of Mental Disorders, expected in 2012, are leaning toward eliminating
Asperger’s syndrome and pervasive developmental disorder not otherwise
specified.

The reason: they say these diagnoses are too vague. Instead, many experts prefer
folding the diagnoses into one umbrella diagnosis of autism spectrum disorder in
the upcoming DSM-V.

But the suggestion is bringing heated debate. Even though Asperger’s only gained
DSM recognition in 1994, it is now a widely recognized diagnosis both in popular
culture and among health care and educational providers.

What’s more, some who have the disorder are deeply attached to the Asperger’s
name as a distinct subset of the vast autism spectrum. And diagnosticians argue
that it could be difficult to get people with mild needs to accept a diagnosis
that groups them with very low functioning individuals.

Those arguing for a single term say it will simplify the system for everyone
since there are not clear boundaries between the various terms. Furthermore,
there is also the issue of obtaining services since some states do not currently
grant services to people with Asperger’s syndrome in the same way they do those
with autism.

A final proposal on autism for the DSM-V is expected from the American
Psychiatric Association in January at which point the public will have an
opportunity to comment, reports The New York Times. To read more click here.

Copyright © 2009 Disability Scoop, LLC. All Rights Reserved.
http://www.disabilityscoop.com/2009/11/03/aspergers-dsm/6025/

Ας μιλησουμε και παλι για ενα θεμα που δυστυχως εξακολουθει να ειναι οχι μονο
καυτο αλλα μαλλον εγκληματικο!

Αυτισμος και ψυχοφαρμακα εχουν γινει πια συνωνυμο και οσο η αγνοια υπαρχει
σχετικα με τον Αυτισμο, ή μαλλον καλυτερα ΣΥΝΥΠΑΡΧΕΙ μαζι με την λανθασμενη
πληροφοριση και κερδοσκοπεια των ειδικων που συνεργαζονται στενα (ας πουμε
καλυτερα τα τσεπωνουν) απο τις φαρμακευτικες βιομηχανιες ωστε να προωθουν οτι
ειδους ψυχοφαρμακο μπορουν δηθεν ωστε να βοηθησουν τον αυτιστικο να μην εχει τις
συμπεριφορες που δεν ειναι αποδεκτες!

Ομως εδω μιλαμε για ανθρωπους που δεν ειναι ψυχασθενεις, ειναι αυτιστικοι! Παρ'
ολα αυτα χωρις την εγγριση τους ή καν ενγνωση τους γινονται πειραματοζωα χημικων
ουσιων που ΠΟΤΕ, το ξαναλεω ΠΟΤΕ δεν εχουν ερευνηθει για το πως επιδρουν και τι
παρενεργειες μπορουν να εχουν σε παιδια που ειναι στην αναπτυξη κατ' αρχας αλλα
και πως επιδρουν σε εναν αυτιστικο εγκεφαλο μια και ειναι πια γνωστο πως ο
αυτιστικος εγκεφαλος δεν εχει την ιδια ΝΕΥΡΩΛΟΓΙΚΗ διακλαδωση και λειτουργια με
εναν μη-αυτιστικο!

Ψυχοφαρμακα που εχουν δοκιμαστει και ερευνηθει ΜΟΝΟ σε μη-αυτιστικους ενηλικες,
τα δινουν σε αυτιστικα παιδια και αυτιστικους ενηλικες!!!

Δεν ειναι αυτο εγκληματικο απο μερους των ειδικων;;;

Αλλα απο την αλλη υπαρχει και η ευθυνη των γονεων! Με τι συνειδηση συμφωνουν σε
τον ειδικο να δωσει στο παιδι τους τετοιες χημικες ουσιες; Με την συνειδηση
δυστυχως και παλι της αγνοιας και της λανθασμενης πληροφορησης διοτι εχουν και
οι γονεις πιστει οτι κανουν αυτο που κανουν ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΤΟΥΣ!

Ναι ετσι λειτουργει το ολο συστημα της κερδοσκοπειας και της λανθασμενης
πληροφορησης στο θεμα ΑΥΤΙΣΜΟΣ.

Εδω απο κατω σας παραθετω ενα αρθρο στα Αγγλικα σχετικα με τα γνωστα μας
ψυχοφαρμακα οπως το Zyprexa, το Seroquel, το Risperdal, και το  Abilify.

Το αρθρο αυτο μιλαει για την υπερταχεια αυξηση του βαρους των παιδιων που
περνουν τετοια ψυχοφαρμακα εν σχεση με ομαδα παιδιων που δεν τα παιρνουν.
Δυστυχως και παλι αυτη η υπερταχεια αυξηση βαρους σημειωνεται και στους
αυτιστικους εφηβους και ενηλικες που παιρνουν τετοια φαρμακα με αποτελεσμα τα
αυτιστικα αυτα ατομα να υποφερουν απο εναν ακομη κοινωνικο στιγματισμο που ειναι
αυτος του παχους!!!

Λες και δεν εχουν αρκετα κοινωνικο-επικοινωνιακα θεματα να λυσουν εχουν τωρα και
την κοριϊδια των αλλων, την δυσκολια στις φιλιες και κοινωνικες σχεσεις που
φερει μαζι του ενα σωμα που δεν εχει τις σωστες αναλογιες βαρους συμφωνα με τα
προτυπα ομορφιας.

Αλλα και εδω το σκεπτικο ειναι "Αμα το παιδι μου εχει αυτισμο δεν μπορει να του
συμβει τιποτα πιο χειροτερο απο αυτο, οποτε και λιγο παραπανω βαρος, και λιγη
παραπανω κοροϊδια απο τα αλλα παιδια, και λιγη παραπανω δυσκολια στις σχεσεις με
το αλλο φυλλο... ε! δεν χαλασε ο κοσμος!"

Ναι δυστυχως τοσο στιγματισμενος ειναι ο αυτισμος, τοσο ακαρδοι ειναι οι
ειδικοι, τοσο ουσιατικη η κερδοσκοπεια που αν και καταληξει να υποφερει
επιπροσθετα ενας αυτιστικος δεν χαλασε ο κοσμος.

Αλλωστε ειναι που ειναι οι αυτιστικοι στο περιθωριο της κοινωνοιας, ας τους
σπρωξουμε ακομη λιγο ακομη πιο εκει μηπως και καταφερουμε να τους εξαφανησουμε
εντελως απο το οπτικο πεδιο του κοινωνικου συνολου και φυσικα απο την κοινωνικη
μας ΕΥΘΥΝΗ!

Καλο σας διαβασμα:

‘Rapid Weight Gain’ Found In Kids On Psychiatric Meds

By Michelle Diament
October 27, 2009

Children taking popular psychiatric drugs are experiencing stunning weight gain
– as many as 20 pounds (γυρω στα 10 κιλα, 1 pound = 0.5 κιλα) – and are often
becoming obese (υπερβαροι) within the first three months of use, new research
indicates.

In the largest study ever of children starting so-called second-generation
antipsychotics, researchers report Tuesday that they saw an increase of nine to
19 pounds for the four most commonly prescribed psychiatric medications after
just 11 weeks of use.

That’s “massive, rapid weight gain,” according to psychiatrist Christoph U.
Correll who led the study published in the Journal of the American Medical
Association. It’s particularly alarming because researchers believe childhood
weight gain may cause heart problems early in adulthood.

Researchers looked at 272 kids ages 4 to 19 who had never taken antipsychotics
before. Nearly half had mood spectrum disorders, while 30 percent had
schizophrenia and roughly 20 percent had disruptive or aggressive behaviors.
Fifteen children who were advised to use antipsychotics but chose not to made up
a control group.

In just 11 weeks on the drugs, as many as 36 percent of children became
overweight or obese.

On average children taking Zyprexa grew 18.7 pounds while those on Seroquel
added 13.4 pounds. Risperdal patients gained an average of 11.7 pounds and
children taking Abilify added 9.7 pounds. Meanwhile, kids in the control group
gained just 0.4 pounds.

Why? The medications increase the appetite and likely also delay the feeling of
fullness, Correll says. Over weeks or months of taking the medication,
researchers believe that the body creates a new set point for food so that the
weight gain eventually plateaus.

“If you say, ‘oh come on, I always had a normal weight so why should I change
anything,’ you should change something because these medications alter something
that you need to combat actively,” Correll says.

With that, researchers say that antipsychotics should only be used in patients
who absolutely need them and only for as long as is necessary.

If antipsychotics are the best way to go, however, taking a proactive approach
is your best bet to stave off some of the weight gain and ensure that your
body’s new set point is as low as possible. How? Set some rules and stick to
them.

Eat smart

Lots of small meals are better than a few big ones, Correll says, and always
wait before taking seconds. That way you give your body time to feel full. But
make sure not to skip an important meal like breakfast. It’s a must to keep a
good metabolism going.

Dessert on the other hand is a big no-no, unless you limit it to fruit. Sugary
drinks are also out, says Correll, even diet sodas and juices.

“Our brain is not made to count liquid calories as much as things we chew
because for millions of years there was only water. Unsweetened tea and water is
allowed and a moderate amount of milk,” Correll says.

The key is not to get fooled. Diet soda and fat free foods seem like a good
idea, but they actually have a tendency to make you feel hungrier. And as
always, avoid fast food, but keep the fruits and vegetables coming.

Get Moving

Exercise is essential. A bare minimum of 20, if not 30, minutes of exercise
everyday is a must. Even moderate walking will help.

Self-monitor

Pay attention to your weight and talk to your doctor about any weight gain that
you see. In many cases there are other options if antipsychotics are forcing you
to constantly loosen your belt buckle. For example, it’s important to treat
underlying conditions through behavioral therapy and social skills groups,
Correll says.

If medication is the only option, make sure you’re on the lowest dose possible
and consider other classes of drugs, like mood stabilizers, that can have
similar benefits without the weight gain side effect.

“We have to balance the severe effects and dangers of the serious illness
against the side effects of the medication. Kids that cannot go to school that
cannot interact with family and peers, that can’t reach their developmental
milestones, that can’t learn what’s needed to function as an adult, then this is
a psychiatric emergency,” Correll says. “The problem is that obviously these
treatments have side effects so we have to select these medications carefully.”

Copyright © 2009 Disability Scoop, LLC. All Rights Reserved.
http://www.disabilityscoop.com/2009/10/27/rapid-weight-gain/5955/

1 Comment:

DannyHaszard said:
Eli Lilly sells a drug {ZYPREXA} that can cause diabetes and then turn a profit
on the drugs that treat the condition that they have caused in the first place!

Eli Lilly has made $38 billion on Zyprexa and it was way oversold and caused
diabetes and in some cases sudden death.
Eli Lilly has received a huge criminal fine over their Zyprexa cash cow, add it
all up comes to $4.6 billion, in Zyprexa settlements, fines, litigation.

Addictive Zyprexa was pushed by Lilly Drug Reps.
They called it the “Five at Five” (5 mg at 5 pm to keep nursing home patients
subdued and sleepy) and “VIVA ZYPREXA” (Zyprexa for everybody) campaigns to off
label market Eli Lilly Zyprexa as a fix for unapproved usage.

Daniel Haszard http://www.zyprexa-victims.com

In a new movie, "Adam," the title character, a quirky loner played by the
reliably adorable actor Hugh Dancy, turns his living room into an impromptu
planetarium to entertain his attractive but romantically wary neighbor, Beth.
Soon he is taking her to Central Park to witness raccoons frolicking in the
moonlight, and we are comfortably launched on that predictable cinematic journey
wherein the charming oddball woos the beautiful girl.

Predictable, that is, until a few scenes later, when Adam inappropriately
announces his own sexual arousal and then confesses to Beth that he suffers from
Asperger's Syndrome. Very quickly, our geek ceases to be the typical
hero-in-hiding and instead becomes the embodiment of a syndrome only recently
recognized by the American Psychiatric Association.

Asperger's is characterized, among other things, by awkwardness in social
situations and an inability to read others' body language and social cues. And
yet, in "Adam," much of the leading man's appeal comes from his refreshing,
albeit sometimes brutal, honesty.

For Beth, whose experience with men has thus far been negative, the contrast
between the awkward, earnest Adam and her suave but dishonest ex-boyfriend turns
Adam's supposed deficiencies into strengths, at least for a time.

Despite a compellingly sympathetic portrayal by Mr. Dancy, the movie eventually
adopts a heavily didactic tone, launching Adam into the more banal role of the
misfit who teaches "normal" people something about life.

Whatever the deficiencies of the film, its release cements a new awareness of
Asperger's Syndrome in popular culture. This year the Sundance Film Festival
featured an animated movie, "Mary and Max," about an Australian girl and her New
York pen pal, who happens to have Asperger's, and HBO is scheduled to release a
film next year about Temple Grandin, the animal behaviorist who has written
about her experience of Asperger's.

In recent years, several memoirs, such as John Robison's "Look Me in the Eye"
and Tim Page's "Parallel Play," have explored life with Asperger's. "My
pervasive childhood memory is an excruciating awareness of my own strangeness, "
Mr. Page wrote in an essay in The New Yorker. His is an emotionally poignant
assessment of the condition: "After fifty-two years, I am left with the
melancholy sensation that my life has been spent in a perpetual state of
parallel play alongside, but distinctly apart from, the rest of humanity."

Although the CBS television show "Big Bang Theory," a situation comedy that
follows the travails of four brilliant, geeky young scientists, isn't explicitly
about Asperger's Syndrome, several of its characters act like "Aspies," as those
diagnosed with Asperger's Syndrome often refer to themselves. Sheldon, a
germaphobe who spends his leisure time playing Klingon Boggle and who maintains
a strict daily routine, is the most likely (Aspie and not unlike his hero,
Spock, from "Star Trek").

The show follows the men's efforts to navigate the treacherous world of normal
social interaction, pertly embodied by Penny, the bottle-blond waitress who
lives across the hall. She finds this passel of uber-nerds alternatively
charming and exasperating. The conceit of the show is that neither Sheldon nor
his friends see themselves as especially strange.

On the contrary, in a geek-heavy community of physicists, the show suggests,
many brilliant people hover on this end of the social spectrum. The comedy comes
not from their realization of this fact, but from their strenuous refusal to
recognize it and become "normal."

This approach is less forgiving for women. Simon Baron-Cohen, who directs the
Autism Research Centre at the University of Cambridge, argues that
autism-spectrum disorders such as Asperger's are expressions of the "extreme
male brain." Indeed, four times as many men as woman are diagnosed with the
condition.

The mother of one of the characters on "Big Bang Theory," a brilliant
neuroscientist and Aspie-like woman played by Christine Baranski, is, like the
empathy-challenged men, the source of many jokes. But whereas their foibles are
also ostensibly part of their charms, her lack of maternal feeling casts her as
unfeminine and thus far more freakish, like scientist Harry Harlow's classic
wire monkey experiment come to life.

Why are we seeing more portrayals of Asperger's Syndrome in popular
culture? Increased awareness and diagnosis of conditions along the autism
spectrum is one reason. But we are also in the early stages of a debate about
whether autism-spectrum conditions are disorders to be medicalized (and,
presumably, cured) or merely more extreme expressions of normal behavior that we
should treat with greater tolerance.

Economist Tyler Cowen argues that this awareness is also because our culture
needs people with Aspie-like talents, such as better memorization and
calculation skills and a keen desire to assemble and order information, even as
it continues to stereotype them for their social deficiencies.

In a recent essay in the Chronicle of Higher Education, Mr. Cowen chastised his
academic colleagues for promoting negative views of people with autism-spectrum
conditions, particularly the notion that these conditions should be treated as a
disease that exacts high social costs.

On the contrary, Mr. Cowen calls people along the autism spectrum the
"'infovores' of modern society" and argues, "along many dimensions we as a
society are working hard to mimic their abilities at ordering and processing
information. " In a world awash in distracted people desperately (and
unsuccessfully) trying to multitask, Mr. Cowen says, Aspies' ability to focus on
detail is a profound advantage. This is particularly true in academia, he
argues, where "autism is often a competitive advantage rather than a problem to
be solved."

Mr. Cowen's relentlessly optimistic view glosses over some of the serious
personal and professional challenges that people who have autism-spectrum
conditions face. Still, like the films and books that have emerged in recent
years, Mr. Cowen's call for us to embrace a more liberal notion of achievement
by recognizing in conditions like Asperger's a kind of "neurodiversity" rather
than merely a disorder is compelling.

Our interest in Asperger's and the challenges it poses to our notions of normal
behavior comes at a peculiar cultural moment. As traditional social norms and
old-fashioned rules of etiquette erode, we are all more likely to face the
challenge that regularly confronts people with Asperger's: What rules apply in
this social situation? In a world where people routinely post in excruciating
detail their sexual preferences on their Facebook pages, is it really so
shocking to have someone note his own sexual arousal in idle conversation?

Unlike Facebook oversharers, Aspies are not intentionally flouting social
conventions. Quite the opposite. In "Adam," Mr. Dancy's character must
relentlessly practice in order to master the mundane social interactions of a
standard job interview. Tim Page notes that it was his chance discovery of Emily
Post's etiquette book that revealed the rudiments of social behavior that had
previously eluded him.

Also, our interest in Asperger's comes at a time when we are enthusiastically
hunting for the genetic basis of what makes us biologically different from each
other—why some of us are more prone to certain physical ailments and others are
gifted in music, for example.

And yet, our search for the source of difference will, in many cases, end in an
effort to eradicate that very difference, particularly if it causes obesity,
depression or violent tendencies. Will a society that accepts Asperger's now be
as tolerant of it in a future where we might have the power to eliminate it?
Let's hope so.

As these movies and books suggest, we are all searching for the same ineffable
thing: connection to another human being who accepts our quirks, diagnosed or
not, and loves us all the more for them.

Ms. Rosen is senior editor of The New Atlantis: A Journal of Technology &
Society. Printed in The Wall Street Journal, page W13

Copyright 2009 Dow Jones & Company, Inc. All Rights Reserved

Κείμενα από ένα βιβλίο γραμμένο από ένα 13χρονό αγόρι με σύνδρομο Asperger
αναφορικά με το πώς η κοινωνία αντιλαμβάνεται το φυσιολογικό και το αφύσικο

Πέστε μου πόσο άδικο νομίζετε πως είναι αυτό; Μου μοιάζει σαν η κοινωνία μας να
αποδέχεται εντελώς το γεγονός ότι πολλοί άντρες και αγόρια «αναπνέουν,
κοιμούνται και τρώνε» με το ποδόσφαιρο, και οι άνθρωποι πιστεύουν πως αν κάποιος
δεν το κάνει αυτό τότε δεν είναι αρκετά άντρας. Πόσο χαζό είναι αυτό!

Είμαι σίγουρος πως αν ένας γονιός πάει στο γιατρό και παραπονεθεί πως ο έφηβος
γιος του δεν σταματάει να μιλάει, να ζει, να αναπνέει για το ποδόσφαιρο, ο
γιατρός θα γελάσει και θα του πει ότι είναι απόλυτα φυσιολογικός. Γιατί όμως
κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πως ο κόσμος δεν είναι έτσι και αυτό δεν είναι
φυσιολογικό;

Εμένα για παράδειγμα, θα μ’ άρεσε όλοι να μιλάνε για υπολογιστές αντί για
ποδόσφαιρο όλη μέρα, αλλά δεν μπορώ να έχω την απαίτηση να το κάνουν αυτό, και
οι άνθρωποι συχνά μου λένε να σταματήσω και εγώ να το κάνω. Γιατί τους ενοχλεί
αυτό και οχι το ποδόσφαιρο;

Νομίζω πως η κοινωνία και ο τρόπος που έχουν διαμορφωθεί οι άνθρωποι και τους
έχει κάνει η κοινωνία να συμμορφωθούν είναι κάπως αξιοθρήνητος. Στην
πραγματικότητα νομίζω πως είναι πάρα πολύ αξιοθρήνητος. Μου φαίνεται πως
ολόκληρη η κοινωνία είναι πιο «κολλημένη» σε κάτι απ’ ότι οι άνθρωποι με
σύνδρομο Asperger.

Η ύπαρξη ενός παιδιού με σύνδρομο Asperger στην οικογένεια μπορεί να ναι πολύ
καλό για όλη την οικογένεια γιατί μπορεί να κάνει τους γονείς και τους συγγενείς
να σκεφτούν και ακόμα να αναθεωρήσουν ολόκληρο τον τρόπο αντίληψης τους για τον
κόσμο.

Οπως "Τι στο καλό είναι φυσιολογικό; Συνηθισμένο ή κανονικό;"

Μ’ αρέσει να σκέφτομαι τον εαυτό μου σαν το «νέο και εξελιγμένο μοντέλο» αλλά
δεν νομίζω πως οι περισσότεροι άνθρωποι να συμφωνήσουν μαζί μου. Πιστεύω πως
κάποιοι άνθρωποι θα πούνε ακόμα και το αντίθετο-ότι κατά κάποιο τρόπο είμαι
ελαττωματικός αντί εξεληγμένος. Φαίνεται να ονομάζουν «φρικιό» οποιονδήποτε που
δεν πράττει, που δεν μοιάζει ή που δεν μιλάει όμοια με τον υπόλοιπο κόσμο.

Απόσπασμα απο το βιβλίο του Luke Jackson “Freaks, Geeks and Asperger syndrome”

Σημειωση Πέρλας:

διαβαζοντας αυτό το αποσπασμα, είναι σαν να ακουω του εαυτό μου να μιλάει για
τον αυτισμό και το Συνδρομο Asperger.
'Οταν λέω και ξαναλέω οτι όλοι οι αυτιστικοί (είτε κλασικοί είτε ασπεργκερ)
έχουμε τον ιδιο τρόπο σκέψης, επικοινωνίας, κατανόησης του κόσμου, αυτό εδώ
είναι που εννοώ.

ειμαι ο Παυλος Κατσανης γραφω πρωτη φορα στο φορουμ και θελω να επικοινωνησω με
την Τζινα Παπαχαραλαμπους, δημοσιογραφο. Οποιος την γνωριζει να μου στειλει
εμαιλ, παρακαλω. pavloskatsanis@...

Saturday 6 December 2008

Αγαπητή Πέρλα,

Λέγομαι Ι. και είμαι ψυχολόγος, δεν έχω ξαναγράψει στο forum ωστόσο καθημερινά
σας διαβάζω... σιωπηλά σας παρακολουθώ.....προσπαθώ να δω όλα όσα η σχολή μου δε
μου έμαθε ποτέ..... πήραμε τα πτυχία μας αποκτώντας άφθονη θεωρητική γνώση,
μελετώντας εγχειρίδια που είναι γεμάτα αρνητικές ταμπέλες (ποιοτική έκπτωση,
εμμονές, περιορισμένα ενδιαφέροντα).... λέξεις που πονάνε ακόμη και αυτόν που τα
βλέπει από έξω, όπως εγώ.

Συνειδητοποιώ ότι μας έλεγαν να μη στιγματίζουμε και να θεωρούμε οτι το
διαφορετικό δεν είναι και κατώτερο.....(πόσα μαθήματα και διαλέξεις πάνω στην
ισότητα ).....αλλά καθημερινά στιγματίζαμε αφού όλα αντιμετωπίζονταν ως κάτι που
απαιτεί θεραπεία... σαν το κακό που πρέπει να εξαγνιστεί, να φύγει μακριά ....

Και αναρωτιέμαι: εμείς όλοι, οι μη αυτιστικοί, έχουμε λύσει τα δικά μας
προβλήματα στη διαχείριση των σχέσεων και μπορούμε να κρίνουμε οτι μια αυτιστική
συμπεριφορά είναι έμμονη ή οτι τα ενδιαφέροντα ενός αυτιστικού παιδιού είναι
περιορισμένα... έχοντας ως μοναδικό κριτήριο την κοινωνική νόρμα;

Και ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματα του για το πόσο σωστό είναι το κριτήριο
αυτό.... όταν δεν καταλαβαίνουμε εμείς, με το μη αυτιστικό μυαλό μας, γιατί ένα
παιδί εμφανίζει μια συγκεκριμένη συμπεριφορά  πως μπορούμε να την χαρακτηρίζουμε
έμμονη συμπεριφορά χωρίς ενδιαφέροντα.... ίσως εμείς δεν έχουμε ενδιαφέρον γιατί
δε ψάχνουμε να δούμε γιατί το παιδί φέρεται έτσι..μήπως κάνουμε ΚΑΤΙ ή μήπως δεν
κάνουμε ΚΑΤΙ και το παιδί φέρεται «με εμμονή»; Αυτό το ΚΑΤΙ που θα μας ενώσει με
το παιδί.... και αυτό το κάτι εμείς πρέπει να το βρούμε .....το παιδί και οι
γονείς του έρχονται σε εμάς.... για να βρούμε όλοι μαζί έναν τρόπο
επικοινωνίας…. Που το παιδί θα επιλέξει και θα μας τον δείξει…. Το θέμα είναι
εμείς να τον δούμε...

Και παρακολουθώντας ένα σεμινάριο σου στη Θεσσαλονίκη το Μάιο του 2008
συνειδητοποίησα πόσα χαμένα χρήματα έχω δώσει σε σεμινάρια που απλά αναπαράγουν
ότι είναι γραμμένο στη ξενόγλωσση βιβλιογραφία (δε θα μιλήσω για τα ελληνικά
βιβλία που είναι πίσω τουλάχιστον μια εικοσαετία ).

Βεβαία δε θα τα ισοπεδώσω όλα, πάντως αρκετά από τα σεμινάρια που έχω πάει και
τα έχω πληρώσει ήταν μια αναπαραγωγή αυτών που είχα διαβάσει σε αγγλόγλωσσα
βιβλία κωδικοποιημένα σε μορφή PowerPoint.

Αυτό το forum για μένα είναι μια μορφή σεμιναρίου …μαθαίνω για εσάς από εσάς....
μεταφέρω τις σκέψεις σας στους γονείς με τους οποίους συνεργάζομαι, συνδυάζω τις
σκέψεις σας με τις γνώσεις μου και τις εμπειρίες μου και κυρίως κάνω κριτική της
δουλειάς μου με τα παιδιά.

Και αν μερικές φορές μιλάς σκληρά, δεν πειράζει... είναι ένας τρόπος να μας
ταράζεις... Μιλώντας αυθόρμητα, όπως εσείς οι αυτιστικοί κάνετε, (και εμείς
μπορούμε να το κάνουμε αλλά μας μαθαίνουν ότι με τον αυθορμητισμό/αλήθεια ίσως
να μην επιτύχουμε το στόχο μας) θα σου πω ότι μερικές φορές, θυμώνω, σκεπτόμενη
το δικό μου προσωπικό αγώνα και τις προσωπικές μου θυσίες για να γίνω σωστή
ψυχολόγος και λέω: «Όχι, Πέρλα, δεν είμαστε έτσι, εμείς οι ειδικοί δεν είμαστε
όλοι έτσι (βέβαια εγώ θα ήθελα να είμαι και να γίνω επαγγελματίας, όχι ειδικός ή
θεραπευτής, δε μου αρέσουν αυτές οι λέξεις)»

Κάπου εκεί, καταιγισμένη από τα συναισθήματα και τις ανασφάλειες μου, αποφασίζω
ότι θα βγω από το forum. Μετά όμως σκέφτομαι ότι ίσως εκφράζεις τα παιδιά μου
που δεν χρησιμοποιούν το  λόγο για να μου πουν «ξέρεις θέλω όλοι εσείς να μου
φέρεστε έτσι, αυτό που κάνετε με θυμώνει και τώρα για να σας δείξω το θυμό μου
θα δαγκώσω τα χεράκια μου ή θα χτυπώ το κεφάλι μου, θα ασχολούμαι μόνο με αυτό
που δε μου προκαλεί απογοήτευση ή θυμό αλλά ευχαρίστηση και ηρεμία».

Οπότε ο θυμός που τα λόγια σου, Πέρλα, έχουν προκαλέσει, σε ένα δεύτερο επίπεδο
μετατρέπεται σε αυτοκριτική του εαυτού μου, των κινήτρων μου και της δουλειάς
μου.

Έχουμε μάθει να θέλουμε να ακούμε μόνο τα καλά.... Πείτε μας τα λάθη μας για να
μάθουμε.... όταν δε φοβάσαι την κριτική, άλλωστε όλοι κάνουμε λάθη, τότε γίνεσαι
σωστός επαγγελματίας. Προσωπικά μιλώντας δεν είμαι από τους ανθρώπους που
αντέχουν την κριτική, όμως είναι απαραίτητη αν θέλω να πηγαίνω στο σπίτι μου και
η συνείδηση μου να είναι καθαρή.

Όταν μίλησες με σκληρότητα για το ΑΒΑ και το PECS με βρήκες απόλυτα σύμφωνη
γιατί προσωπικά διαφωνώ με αυτές τις προσεγγίσεις. Αύριο όμως μπορεί να ασκήσεις
μια καυστική κριτική στο TEACCH που συνήθως εφαρμόζω... Ανυπομονώ.... γιατί
νομίζω ότι θα δω και μια άλλη κριτική που έρχεται από μέσα... Οπότε ακούς,
κρίνεις, αλλάζεις, προσαρμόζεις....

Χάρη στο forum άρχισα να συνειδητοποιώ κάποια μη αυτιστικά λάθη μου στη
προσέγγιση με τα παιδιά και από τότε είδα πόσο βελτιώθηκε η επικοινωνία με τα
παιδιά.... Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά παραδείγματα για να σου δείξω πόσο
βοηθήθηκα στην επικοινωνία με τα παιδιά από τα όσα γράφονται στο forum αλλά
νομίζω ότι θα καταχραστώ το χρόνο σου... μια άλλη φορά....

Τέλος από τότε που βελτιώθηκε η επικοινωνία μας, είδα, έμπρακτα, αυτό που
επιτέλους προσπαθώ να αποδείξω με την μεταπτυχιακή διπλωματική μου εργασία: όχι
μόνο τα παιδιά με αυτισμό έχουν συναίσθημα (σε αντίθεση με όσα πολλά βιβλία και
ειδικοί λένε) αλλά μας το δείχνουν κιόλας. Εμείς, οι μη αυτιστικοί, γονείς και
«ειδικοί», δεν το καταλαβαίνουμε. Τώρα μου μένει να το δείξω και με στατιστικούς
όρους.... πάντως η χαρά που ένοιωσα όταν πήρα την πρώτη μου αγκαλιά από τα
παιδιά, που τα χαρακτηρίζουν ψυχρά και χωρίς συναίσθημα, είναι απερίγραπτη και
αν δεν άνοιγα τα μάτια μου μάλλον δε θα την έπαιρνα ποτέ....

Σήμερα, Πέρλα, το ξέρω ότι σε κούρασα με την πολυλογία μου, (να και κάτι μη
αυτιστικό) αν και σου είπα ότι παρακολουθώ σιωπηλά εδώ και πέντε μήνες... αλλά
είχαν μαζευτεί τόσες σκέψεις... για αυτό θα συνεχίσω να σας παρακολουθώ
σιωπηλά... να ακούω και να μαθαίνω... Άλλωστε το πρώτο πράγμα που μαθαίνουμε ως
ψυχολόγοι είναι να ακούμε….

Και μου φαίνεται ότι ήρθε η ώρα να σας ακούσουμε (εσάς τους αυτιστικούς) επειδή
τόσο καιρό μιλούσαμε μόνο εμείς.... οπότε σε ένα αρκετό παλιό αίτημα σου απαντώ
οτι είμαι μέσα... Γιατί αν με διαγράψεις από το φόρουμ θα αναγκαστώ να αρχίσω να
πηγαίνω σε σεμινάρια... :-)

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΕΡΛΑΣ:

ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ ΣΕ ΚΡΑΤΗΣΩ ΕΔΩ ΣΤΟ ΦΟΡΟΥΜ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ
ΧΡΗΣΙΜΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΥΤΙΣΜΟ, ΔΙΟΤΙ ΑΜΑ ΠΑΣ ΣΕ ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΣΑΝ ΑΥΤΟ
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ .... ΚΑΗΚΑΜΕ!!!!!! :-)